Λίγη φροντίδα για ένα υπέροχο μα ξεχασμένο άλσος

Λίγη φροντίδα για ένα υπέροχο μα ξεχασμένο άλσος.

Καλή διασκέδαση… :-)

Επειδή με έχει κουράσει η διαρκής γκρίνια μου και η ενασχόληση με τα σοβαρά και στενόχωρα, είπα να ξαλεγράρω λίγο το κλίμα και να πιάσω κάτι πιο ελαφρύ, όχι λιγότερο σπουδαίο, όμως…

Επειδή το σεξ στο ίδιο σπιτικό περιβάλλον είχε αρχίσει να εμφανίζει σημάδια αποτελμάτωσης κι επειδή η φαντασία είναι σημαντικό λειτουργικό συστατικό του σεξ, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε να αλλάξουμε περιβάλλον. Σε πρώτη φάση σκεφτήκαμε τα “ειδικά” ξενοδοχεία “ημιδιαμονής”. ‘Ενα τέτοιο, αποκλειστικά γι’ αυτόν τον σκοπό υπάρχει σ’ ένα απόμερο σημείο στο Παγκράτι. Πήγαμε και βγάλαμε και φωτογραφίες! Το περιβάλλον βέβαια επιτηδευμένα ερωτικό, αλλά το διαφορετικό,  συν την αίσθηση ότι κι άλλοι δίπλα μας κι απέναντί μας είχαν την ίδια ασχολία, συν κάποιοι αναστεναγμοί που μας έφταναν από τα άλλα δωμάτια λειτούργησαν πολύ θετικά. Η φωτογραφία (είναι αληθινή) είναι χαρακτηριστική του kits διάκοσμου του δωματίου. Αλλά αυτό δεν μας ενόχλησε και περάσαμε πολύ όμορφα.

Αν έχετε βαρεθεί το ίδιο σκηνικό δοκιμάστε το…

Η εθνική υστερία…

Ως  λαός, φαίνεται ότι είμαστε κομμάτι υστερικός. Λειτουργούμε, κυρίως, με το συναίσθημα. Το έχουν εκφράσει πολλοί ψύχραιμοι παρατηρητές, και τείνω να σχηματίσω την ίδια γνώμη. Παρασυρόμαστε εύκολα με τα “φουσκωμένα” λόγια που αγγίζουν το θυμικό μας και δεν διστάζουμε να κάνουμε πράξη τις ανησυχίες μας και τις υστερίες μας. Προδομένοι, ιστορικά, πολλές φορές από ντόπιους και ξένους, φτάσαμε να φοβόμαστε και τον ίσκιο μας και βλέπουμε παντού συνωμοσίες και πλεκτάνες. ‘Οχι ότι δεν υπάρχουν και τέτοιες, αλλά δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο πολλές, όσες τις θέλουν οι ασύστολες φήμες που κυκλοφορούν. Δεν είναι δυνατόν όλοι οι δυνατοί της γής να μας έχουν βάλει στο μάτι και να ασχολούνται μέρα και νύχτα με το πώς θα μας κατακτήσουν, πώς θα μας εκμεταλλευτούν, πώς θα μας ρουφήξουν το αίμα, πώς θα μας τα πάρουν όλα (ποιά δηλαδή;).

Νομίζοντας ότι πάντα είμαστε ριγμένοι, είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε τις κραυγές οποιουδήποτε μας ενισχύσει αυτή την κρυφή ή φανερή πεποίθηση. ‘Ετσι, είμαστε μονίμως θύματα αυτών που κατέχουν την τέχνη του λαϊκισμού και της παραπλάνησης, πολιτικών ή δημοσιογράφων.

Και τι να μας πάρουν αδέρφια; Πόσα έχουμε, τι έχουμε, τέλος πάντων,  που προκαλεί τη …σιελόρροια όλων των ισχυρών του κόσμου, που τους κάνουν να συνωμοτούν εις βάρος μας; Θα μου πεις είμαστε μικροί. Ναι, αλλά και οι Νορβηγοί και οι Δανοί και οι Αυστριακοί και οι Ολλανδοί και οι Σουηδοί και οι Βέλγοι και οι περισσότεροι λαοί της Ευρώπης μικροί είναι, σε μικρές χώρες ζουν και κανένας μεγάλος δεν πήγε να τους κατακτήσει ή να τους ληστέψει. Γιατί βάλανε, ειδικά εμάς, στο μάτι; Αυτοί είναι λαοί σοβαροί, με παιδεία, με τεχνογνωσία σε διάφορα πεδία (που εμείς δεν φροντίσαμε ποτέ να αποκτήσουμε), δουλεύουν μεθοδικά και παράγουν πλούτο και δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Εμείς σε τι διαφέρουμε απ’ αυτούς για να είμαστε μόνιμος στόχος των ισχυρών και μη;

Σε μόνιμη εξάρτηση από τα δάνεια, μιά και θέλουμε και την καλοζωία και το δημοσιοϋπαλληλίκι για ασφάλεια και το αραλίκι, βολική κληρονομιά  της  οθωμανικής κουλτούρας, ζοριζόμαστε όταν είναι να τα επιστρέψουμε και βρίσκουμε χίλιους λόγους για να μην πληρώσουμε. ‘Αλλωστε, έτσι δεν μάθαμε να κάνουμε και στον εθνικό χώρο; Πόσα από τα δάνεια, ιδιωτικά ή δημόσια, πληρώνονται; Ακόμη, πόσοι φίλοι επιστρέφουν τα μεταξύ τους δανεικά; Εθνικό σπορ η ασυνέπεια, στα δάνεια θα κάναμε εξαίρεση;

Με την συναισθηματική μας ανωριμότητα (με το συμπάθειο αλλά ανώριμος λαός είμαστε, από πολλές απόψεις), δίνουμε αυτί  πρόθυμο στον κάθε λαοπλάνο και λαϊκιστή και παρασυρόμαστε πολύ, μα πολύ, εύκολα από συνθήματα που μπορεί να μην έχουν και περιεχόμενο. ‘Ετσι έγινε και με τον Α. Παπανδρέου τη δεκαετία του 1980, όταν μπήκαν τα θεμέλια της καταστροφής, έτσι πάει να γίνει και τώρα με το νεότερο αντίγραφο του Α.Π. (μαθητής και φανατικός οπαδός του ήταν), που κατάφερε να τραβήξει ένα ασυνήθιστα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος. Κι ο Α.Π. έλεγε τότε “Έξω από την ΕΟΚ” και “έξω από το ΝΑΤΟ” και όταν έγινε πρωθυπουργός έκανε γαργάρα και τα δύο. Είδατε ο νεανίας, πόσες “τούμπες” διέπραξε μόνο μέσα σε δύο ημέρες;

Επίσης συναισθηματικά αντέδρασε ο κόσμος ψηφίζοντας τον άλλον, τον παχουλό τυπάκο που το έπαιξε αντάρτης από τα δεξιά κι έκανε δικό του κόμμα εκ του μηδενός. Εκ του μηδενός  μηδέν κι ο ίδιος, από τα κότερα και την πατρική χλίδα, χωρίς ποτέ να βγάλει δικό του μεροκάματο, απέκτησε χόμπυ την πολιτική υστερία και βρήκε ελαφρόμυαλους να τον ακολουθήσουν και να του προσδώσουν και κύρος!

Κρίμα. Κι είμαστε ένας τόσο έξυπνος  λαός…

ΥΓ: Έχω κι εγώ τις υστερίες μου, αλλά …κάνω θεραπεία!

Οι υστερικοί μπούληδες…

Είπαμε να ψηφίσουμε νέους ανθρώπους, αλλά μερικοί το παρενόησαν. Υπάρχουν κάτι υστερικοί και άκρως ελαφρόμυαλοι “μπούληδες” στα ψηφοδέλτια, που με τα λεφτά του πάμπλουτου μπαμπά τους αποφάσισαν να κάνουν χόμπυ την πολιτική. Χωρίς να έχουν βγάλει ποτέ μεροκάματο, εκτός από τα λεφτά που έβγαλαν (και που έχασαν άλλοι, φτωχοί άνθρωποι) παίζοντας στο χρηματιστήριο! Με ζωή ανάμεσα σε πολυτελή αυτοκίνητα, ακριβά ταξίδια  και πολυτελή σκάφη, νόμισαν ότι το να κάνεις τον σωτήρα είναι ακόμη ένα σπορ σαν το σκι ή το τέννις! Κατάφεραν να εκλεγούν βουλευτές (αν ξοδέψεις πολλά, άφθονα χρήματα θα εκλεγείς στο τέλος…). ‘Ετσι, με ύφος σωτήρα και ήρωα έκαναν και δικά τους κόμματα. Και το κακό και περίεργο είναι ότι κάποιοι ελαφρόμυαλοι τους ακολούθησαν και δέχτηκαν να μπούν κάτω από την σοφή …αρχηγία τους! Σαν δεν ντρέπονται κι αυτοί!

Μαύρο σ’ αυτά τα υστερικά όντα, αδέρφια. Μαύρο και δαγκωτό, που ΄λεγαν και στην προπολεμική Ελλάδα! Να μην δουν ποτέ πια τη Βουλή, αυτά τα παράσιτα!

Φρέσκια ρίγανη…

Τώρα θα μου πείτε πώς μου κατέβηκε να σας απασχολήσω με τη ρίγανη! Ε, να μη λέμε συνέχεια τα ίδια δυσάρεστα. Για να είμαι ειλικρινής κουράστηκα να γκρινιάζω. Κι όσο δεν το κάνω στη καθημερινότητά μου, ανακαλύπτω ότι τόσο το κάνω στα γραφτά μου. Φαίνεται ότι κάπου πρέπει να διοχετεύσω το απόθεμα της γκρίνιας που διαθέτω…

Λοιπόν τη ρίγανη, όπως συνήθως την ξέρουμε, ξερή, φυλλαγμένη σ’ ένα κουτάκι ή φακελάκι, την χρησιμοποιούσα πάντα στις σαλάτες και σε διάφορα είδη εδεσμάτων. Πριν από ένα χρόνο περίπου φύτεψα δύο ρίζες ρίγανης στον κήπο, περισσότερο για διακόσμηση, παρά για χρήση.  Τα φυτά φούντωσαν και τα καμάρωνα, αλλά μου πήρε κάπου ένα χρόνο για να δοκιμάσω τη φρέσκια ρίγανη. Οποία αποκάλυψις! Το άρωμα και η γεύση της φρέσκιας δεν έχει καμία σχέση με της ξερής! Μόλις πριν μιά ώρα έκοψα μιά τομάτα σε κομμάτια και την πασπάλισα με αλάτι και με μπόλικα φυλλαράκια φρέσκιας ρίγανης. ‘Ηταν η γευστικότερη τομάτα που είχα δοκιμάσει σ’ όλη την …πολυτάραχη ζωή μου! Αν δεν έχετε κήπο υπάρχουν και οι γλάστρες. Μην διστάσετε να την βάλετε σε μεγάλη γλάστρα. Μεγαλώνει πολύ.

Ο κακός μας ο καιρός…

Από παλαιότερο κύριο άρθρο του εκδότη Κ. Δεριζιώτη (εγώ αρνούμαι να το πώ “editorial” όπως έχει γίνει μόδα) του διαδικτυακού περιοδικού “Χρήμα και Τουρισμός” με τίτλο “Ο κακός μας ο καιρός” αντιγράφω. Μπορεί εσείς που βρίζετε τους Ευρωπαίους να ξέρετε περισσότερα. Εγώ δεν ξέρω, αλλά διαβάζω και (προσπαθώ να) σκέφτομαι:

Έπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου μια γελοιογραφία, που απεικόνιζε, σε όλο του το μεγαλείο, το σκηνικό των ημερών: συζητούσαν δύο άνθρωποι και έλεγε ο ένας στον άλλον: Είπαμε για να φτιάξουν τα πράγματα, να φύγουν οι Τούρκοι, να φύγει το παλάτι, να φύγει η δικτατορία, να φύγει η επάρατη δεξιά. Έφυγαν αλλά τα πράγματα δεν έφτιαξαν.  Μήπως πρέπει να φύγουμε οι Έλληνες από την Ελλάδα, για να δει προκοπή;
Εκτός από την εκπληκτική έμπνευση, μάλλον περιγράφει και μια αλήθεια. Πέραν της ανυποληψίας και της αναξιοπρέπειας, στην οποία έχουμε «βυθιστεί», πρέπει να είμαστε ίσως ο χειρότερος λαός της Ευρώπης, με διαφορά από τον αμέσως επόμενο σε νοοτροπία και στάση ζωής. Το μοντέλο ζωής του νεοέλληνα, είναι τα δάνεια διά πάσαν …νόσον (διακοπές, έπιπλα, και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους…), οι λαθρομετανάστες (για να κάνουν ΟΛΕΣ τις δουλειές, και εμείς να είμαστε ΑΦΕΝΤΙΚΑ) και οι ανατολικοευρωπαίες (χωρίς περαιτέρω εξήγηση…). Τα δε ρολόγια και οι ελάχιστοι που δουλεύουν, έχουν να αντιμετωπίσουν  ένα εχθρικό, αδηφάγο και τριτοκοσμικό κράτος (σ.σ. συγγνώμη αν αυτό είναι υβριστικό για τους τριτοκοσμικούς, ακόμη και οι Πορτογάλοι είπαν μην μας συγκρίνετε με την περίπτωση της Ελλάδας δεν έχουμε καμία σχέση), το οποίο εμποδίζει κάθε δημιουργική προσπάθεια. Και βέβαια το σύμπλεγμα …ανωτερότητας που μας διακρίνει (σ.σ. όλα τα ’χε η Μαριωρή ο φερετζές της έλειπε), εμφανίζεται μεγαλοπρεπώς και ανελλιπώς. Θυμηθείτε τον Παρθενώνα και τα βελανίδια παλιότερα, και τώρα τον προκλητικό και αγενή τρόπο με τον οποίο απευθυνόμαστε στους δανειστές μας, κάποια βίντεο και παρουσιάσεις που κυκλοφορούν που υπενθυμίζουν στους απολίτιστους Ευρωπαίους, πότε την ονομασία της Ευρώπης, πότε τις μάχες με τους Πέρσες και πότε τους αγώνες των άξιων προγόνων μας στο Β Παγκόσμιο πόλεμο, και άλλα πολλά τέτοια, τα οποία ο μακαρίτης ο πατέρας μου αποκαλούσε «τζάμπα μαγκιές». Γιατί αυτό καταντήσαμε, «τζάμπα μάγκες»…

Μήπως τελικά η λύση είναι να φύγουν οι Έλληνες από την Ελλάδα;

Οι μελλοθάνατοι του Πάσχα… (Επανάληψη)

Πριν μερικά χρόνια έγραφα τα παρακάτω. Σήμερα είναι πάλι επίκαιρο το θέμα.  Και καλά να πάνε οι άνθρωποι μερικές μέρες να ξακουραστούν, να δουλέψουν και τα ξενοδοχεία και τα μαγαζιά στην επαρχία, να κινηθεί κάπως η αγορά. Αλλά, βρε αδέρφια, είναι ανάγκη να πληρώσουμε με ζωές τη γιορτή; Στο κάτω-κάτω παραμύθι είναι το πάσχα μην πάμε κι εμείς να θυσιαστούμε στο σταυρό της ασφάλτου! Διαβάστε και καταγράψτε στο μυαλουδάκι σας…

Στην, όμορφη αλλά εντελώς τρελλή, χώρα μας έχει καταργηθεί η θανατική ποινή από πολλά χρόνια. ‘Ομως, αυτή τη στιγμή που γράφω υπάρχουν κάπου 40-60 μελλοθάνατοι συνέλληνες, άντρες γυναίκες και παιδιά, που την ερχόμενη εβδομάδα ΔΕΝ θα είναι μαζί μας. Θα εκτελεστούν, χωρίς να είναι στυγεροί εγκληματίες, με δική τους υπαιτιότητα, ή άλλων συνελλήνων, και μάλιστα με πολύ απάνθρωπο τρόπο, πολλοί με βασανιστικό θάνατο. Θα κλείσουν οριστικά τα μάτια τους πάνω στην άσφαλτο που νομίζουν ότι θα τους οδηγήσει στη χαρά και στην ευωχία της γιορτής. Δεν θα ήθελα να ξέρω ποιοί θα είναι αυτοί αλλά υπάρχουν σήμερα και ζουν και κινούνται ανάμεσά μας. Ετοιμάζουν την πασχαλινή έξοδο με πολλή φροντίδα αλλά τους ξεφεύγει η φροντίδα για την ίδια τους τη ζωή. Και όταν θα αφήσουν το άψυχο σώμα τους κάπου στον γκρίζο δρόμο, θα σκορπίσουν και τη δυστυχία σε πολλούς άλλους ανθρώπους, αυτούς που τους γέννησαν, που τους παντρεύτηκαν , που τους έχουν γονείς, αδέρφια, φίλους, συνεργάτες! Και θα υπάρξουν κι άλλοι που μπορεί να αποφύγουν την ολοσχερή εκτέλεση, αλλά την ερχόμενη εβδομάδα θα ανήκουν στην κατηγορία των “σακάτηδων”. Θα έχουν χάσει χέρια, πόδια, ικονότητα να κινηθούν, να κάνουν όλα αυτά που κάνουν ανέμελα σήμερα. Μετά από πολύμηνη παραμονή σε εντατικές και νοσοκομειακά κρεβάτια, θα καταλήξουν μόνιμα καβάλα σε αναπηρικές πολυθρόνες, ή με πατερίτσες, ή άλλα βοηθήματα. Δεν θα μπορούν να εργαστούν, να κάνουν έρωτα, να δουν τη φύση και θα σκορπίσουν και τη δυστυχία και το άγχος σε πλήθος δικούς τους ανθρώπους που τους αγαπούν! Αξίζει, άραγε, το ρίσκο αυτή η λεγόμενη “έξοδος”; Αν πριν από 100 χρόνια, τότε που περίπου ξεκίνησε η περιπέτεια του αυτοκινήτου στην ανθρωπότητα, εμφανιζόταν ένα τζίνι και πρόσφερε στους ανθρώπους ένα μέσο για να κινούνται γρήγορα και άνετα, με αντίτιμο μερικά εκατομμύρια θανάτους κάθε χρόνο και μερικά εκατομμύρια σακατεμένα υπολείματα ανθρώπων, σίγουρα η τότε ανθρωπότητα θα είχε απορρίψει με βδελυγμία αυτήν την προσφορά! Δείτε όμως ότι, σιωπηρά, την έχει αποδεχτεί και χωρίς να της έχει γίνει έτσι ακριβώς! Σήμερα δεν θα γκρινιάξω για άλλα, ευτελή, θέματα. Σκέφτομαι μόνο την εκατόμβη που θα συμβεί στους δρόμους μας από Παρασκευή μέχρι Τρίτη. Γιατί θα συμβεί. Είναι στατιστικό δεδομένο. Και θλίβομαι αφάνταστα! Αν έστω κι ένας από σας επηρρεαστεί από τούτο το γραφτό και προσέξει περισσότερο, και σωθεί από το γιορτινό τέρας της ασφάλτου, θα άξιζε σε χρυσό τα 10′ που έδωσα για να το γράψω. ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΑΔΕΡΦΙΑ!

Sex και “ηθική”…

Το θέμα της σχέσης του σεξ με την ηθική είναι πανάρχαιο και ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να ταλανίζει τις κοινωνίες με διάφορους τρόπους και μορφές και είναι ιδωμένο από διάφορες γωνίες. Δεν ισχυρίζομαι ότι το θέμα σας είναι άγνωστο και θέλω να σας μορφώσω, αλλά θα προσπαθήσω να συνοψίσω με την προσωπική μου (και όχι μόνο δική μου) ματιά, τους λόγους που το έκαναν να είναι αντικείμενο κριτικής. Το σεξ, θεμελιωδώς λειτουργία της αναπαραγωγής, συνοδεύεται και από έντονη ηδονή, που το κάνει επιθυμητό, συνειδητά ή ασυνείδητα από όλα τα ζώα. Αλλά γιατί αυτή η λειτουργία έγινε κατ’ εξοχήν στόχος κρτιτικής αντιμετώπισης, σε αντίθεση με άλλες βιολογικές λειτουργίες που είναι αντικείμενο μόνο της ιατρικής; Γιατί μια βιολογική λειτουργία έγινε το επίκεντρο ισχυρών κοινωνικών “σεισμών”; Δεν φιλοδοξώ να κομίσω γλαύκες στην Αθήνα ούτε να το παίξω ερευνητής. Απλώς, οργανώνω τις σκέψεις μου σχετικά με τη σύνδεση του σεξ με την “ηθική”.

• Το σεξ, η γεννετήσια συνεύρεση, που σε πολλές περιπτώσεις καταλήγει και σε αναπαραγωγή του είδους, συνδέεται με την στενή επαφή δύο ατόμων και συνοδεύεται από μεγάλου μεγέθους σωματική ηδονή, που ξεπερνάει σε ένταση άλλου είδους ηδονές.  Βιολογικά έχει συνδεθεί και με γενετικές διαδικασίες. Πέραν από τις φυσικές ιδιότητες και χαρακτηριστικά που κληρονομούνται, υπάρχει και το φαινόμενο της εκφυλιστικής εξέλιξης, που προκύπτει αν γονείς με κοινά βιολογικά ελαττώματα, έστω και σε λανθάνουσα κατάσταση, αποκτήσουν απογόνους. Τότε τα ελαττώματα αυτά εμφανίζονται στους απογόνους. Αυτή η λειτουργία, προφανώς, έγινε και η αιτία να απαγορεύεται η αναπαραγωγή (και προληπτικά το σεξ και ο γάμος) μεταξύ στενών συγγενών (αιμομιξία). Δεν απαγορευόταν πάντα η αιμομιξία, αλλά φαίνεται ότι κάποτε έγιναν γνωστές οι επιπτώσεις της και απαγορεύτηκε με διάφορα μέσα, κυριότερο από τα οποία ήταν η απαγόρευση μέσω “επιταγών του θεού”, δηλαδή μέσω θρησκευτικών κανονισμών, σε κοινωνίες που η θρησκεία είχε (ή έχει)  πρωταρχικό κανονιστικό ρόλλο. Και νομίζω είναι ένας από τους λόγους που το ελεύθερο σεξ πολεμήθηκε τόσο από τις κοινωνίες. Κι αυτό γιατί το ανεξέλεγτο σεξ και χωρίς αντισύλληψη, σε μικρές κοινωνίες θα οδηγούσε στο να είναι όλα τα άτομα αδέρφια (ή στενοί συγγενείς) σε δύο ή τρεις γενιές, αφού το σεξ δεν θα ήταν περιορισμένο σε μιά οικογένεια, αλλά καθένας θα μπορούσε να συνουσιάζεται με την κάθε μία. Και, φυσικά, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τον βιολογικό εκφυλισμό της ομάδας.
• ‘Αλλος λόγος της σύνδεσης του σεξ με την “ηθική” άρα και τον περιορισμό του, ήταν τα ένστικτα των ατόμων που θέλουν να διαιωνίσουν το δικό τους κύτταρο. Το βλέπουμε και στον αγώνα και στις μάχες που δίνουν πολλά αρσενικά ζώα για την διαιώνιση, ανταγωνιζόμενα μέχρι θανάτου τα άλλα αρσενικά. Δεν ξέρω εάν βασικό κίνητρο, σε τέτοιες μάχες, είναι η αναμενόμενη ηδονή από την κατάκτηση του θηλυκού, και ο ερωτικός παροξυσμός του αρσενικού, ή είναι η εκδήλωση του ενστίκτου της εγωιστικής αναπαραγωγής του ατόμου και της μεταβίβασης των γενετικών του χαρακτηριστικών. Νομίζω έχουν διατυπωθεί και οι δύο απόψεις. ‘Ετσι το ανθρώπινο αρσενικό αγωνίζεται να διαιωνιστεί το ίδιο και απαγορεύει στο θηλυκό “του” να είναι το όχημα της αναπαραγωγής του κυττάρου άλλου αρσενικού. Αυτό έγινε κώδικας “ηθικής”!
• Πριν την διαθεσιμότητα αντισυλληπτικών μέσων και ιδίως του προφυλλακτικού, κάθε ερωτική συνεύρεση υπέκρυπτε την πιθανότητα της εγκυμοσύνης. Η εγκυμοσύνη δεν ήταν πάντα ευπρόσδεκτη, μιά και συνδεόταν με άλλες κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις. Οι παράγοντες μιάς κοινωνίας (γονείς, άρχοντες, αφεντικά) που ήθελε να αποφεύγει τις ανεξέλεγκτες εγκυμοσύνες είχαν κάθε λόγο να θεσπίσουν απαγορεύσεις “ηθικής” φύσης στο ανεξέλεγκτο σεξ των ατόμων της.
• Φαίνεται ότι η μετάδοση ασθενειών με το σεξ είχε γίνει αντιληπτή από πολύ παλιά. ‘Ενα πλήθος από μολυσματικές ασθένειες, μυκητικάσεις, ακόμη και σήμερα απειλούν τα άτομα που δεν προφυλάσσονται στο σεξ. Βέβαια οι περισσότερες αντιμετωπίζονται σχετικά εύκολα σήμερα, αλλά εξακολουθούν να απειλούν την υγεία μας, χωρίς να υπολογίσουμε και τη μάστιγα του aids! Αυτός ο κίνδυνος ίσως ήταν ένας από τους λόγους της επιβολής περιορισμών στο σεξ, που, βέβαια, για ομάδες με χαμηλό επίπεδο, μεταφραζόταν σε θεϊκή επιταγή!
• Οι εξουσιαστές των κοινωνιών πάντα αναζητούσαν τρόπους επιβολής της θελησής τους. Εκτός από τους φυσικούς “άρχοντες” (εκλεγμένους ή μη) της κάθε κοινωνίας, εξουσία σκούν και οι θρησκευτικοί άρχοντες, που εγκαθίδρυσαν με το “έτσι θέλω” την κυριαρχία τους, με τις απειλές μεταθανάτιας τιμωρίας για όσουν δεν πειθαρχούν σ’ αυτούς και στις φανταστικές εντολές της “θεότητας”. Δεν ήταν σπάνιες οι συγκρούσεις μεταξύ των φυσικών και των θρησκευτικών αρχόντων στις οποίες, συχνότατα, κέρδιζαν οι παπάδες! Αυτοί, λοιπόν, με τον έλεγχο της απόλαυσης των ανθρώπων και ιδιαίτερα της ερωτικής που είναι και η ισχυρότερη, αποκτούν έλεγχο επί της ομάδας, γενικότερα. Ο έλεγχος εκτείνεται και πέραν από την ερωτική επαφή, αφού οι θρησκείες (ίσως όχι όλες) προσπαθούν να ελέγξουν και κάθε άλλη ερωτική έκφραση, αφού ακόμη και τον αυνανισμό τον εκήρυξαν “αμαρτία” και τον τιμωρούν με ένα πλήθος από ηλίθιες διαδικασίες. Ακόμη και στη σημερινή εποχή, που το σεξ μπορεί να είναι απαλλαγμένο από τις περισσότερες “παρενέργειες”, οι παπάδες εξακολουθούν να απαιτούν να ελέγχουν αυτή την υπέροχη λειτουργία
• Νομίζω ότι πρέπει να γίνει σαφές σε διανοητικώς προηγμένα άτομα, ότι το σεξ καμία σχέση δεν έχει με την ηθική. Αν μου ζητούσαν να ορίσω τον όρο “ηθική” θα έλεγα ότι αυτός συνοψίζεται σε μία μικρή φράση και αυτή είναι “ο σεβασμός του συνανθρώπου και της φύσης”. Ακόμη κι αν πιστεύει κάποιος/α σε μεταφυσικές οντότητες (θεούς, διαβόλους, αγίους, αγγέλους, κ.α.) θα πρέπει να του/της είναι σαφές ότι αυτές οι οντότηες, ακόμη κι αν υπήρχαν, δεν θα είχαν κανέναν λόγο να ασχολούνται με το “πήδημα” κάθε είδους και μορφής ή με την σεξουαλική αυτοϊκανοποίηση των ανθρώπων! Το σεξ είναι μιά καθαρά προσωπική υπόθεση και εφ’ όσον δεν επιβάλλεται σε άλλα άτομα αλλά ασκείται με σεβασμό στον άλλον και με σύνεση, δεν μπορεί να είναι αντικείμενο ηθικής αξιολόγησης, όπως δεν είναι η κατανάλωση φαγητού, το κολύμπι, το ποδήλατο, η άσκηση, η ανάγνωση εντύπων, η ακρόαση μουσικής και ένα πλήθος άλλες προσωπικές ασχολίες. Με γνώση των ενδεχόμενων παρενεργειών του σεξ, καθώς και των κινδύνων για την υγεία που πιθανόν να υπάρχουν (και σε άλλες δραστηριότητες υπάρχουν, άλλωστε), ας ξεχάσουμε τα περί “ηθικής” κι ας χαρούμε αυτή την υπέρτατη απόλαυση χωρίς ενοχές και αναστολές.

Διάφορα #2…

• Παρακολουθούσα τους αρχηγούς των δύο μεγάλων (τρομάρα τους), κομμάτων (πριν ο Βαγγέλας αντικαταστήσει τον ΓΑΠ). ‘Εζησαν στο ίδιο σπίτι όταν ήσαν φοιτητές στις ΗΠΑ, ήταν, υποτίθεται, φίλοι και μόλις έγιναν πολιτικοί αντίπαλοι άρπαξαν από ένα πηρούνι και προσπαθούσαν να βγάλουν αλλήλων τα μάτια! Μπορούσες να το καταλάβεις από το ύφος τους όταν μιλούσαν, πόσο μίσος τους χωρίζει. Υποτίθεται ότι και οι δύο να κάνουν καλό στη χώρα ήθελαν Υποτίθεται ότι προσπαθούσαν για τη χώρα,  αλλά στη ουσία προσπαθούσαν για το κομματικό και προσωπικό όφελος. Σε κάθε ομιλία τους, αντί να μιλήσουν για τα καυτά θέματα που απασχολούν τον τόπο, αντί να προτείνουν λύσεις (τίποτα δεν έχουν προτείνει!), το κλασσικό τους μοτίβο ήταν να κατηγορήσουν το αντίπαλο κόμμα. Και τα δύο κόμματα το ίδιο κάνουν. Αντί να αναζητούν λύσεις για την κρίση, αναζητούν τρόπο να ρίξουν το φταίξιμο το ένα στο άλλο. Για την κρίση για την οποία το ίδιο ευθύνονται και τα δύο. ‘Εστω κι αν τα κόμματα είχαν άλλους αρχηγούς, οι βασικές τους δομές και τα στελέχη τους παραμένουν τα ίδια. ΟΙ ίδιοι άνθρωποι διόρισαν, δανείστηκαν, έκλεψαν, μοίρασαν σε κομματικά όργανα και παρατρεχάμενους ιλιγγιώδη ποσά που σήμερα είναι το χρέος μας. Είναι τα λεφτά που σήμερα πληρώνουμε εμείς με την ανεργία, τη μείωση των μισθών και των συντάξεων. Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι σήμερα, αντί να κρυφτούν, ή, τουλάχιστον, να προσπαθούν να επανορθώσουν, επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στο να ρίξουν το φταίξιμο ο ένας στον άλλον, για κομματικά οφέλη! Και ο Βαγγέλας στο “διάγγελμά” του τα ίδια έλεγε. Δεν άκουσα από κανέναν μιά πρόταση. ‘Ενα σχέδιο για να βγούμε από ττην καταστροφική θέση. Τίποτα! ‘Ολη η ενέργειά τους κατευθύνεται στην ενοχοποίηση των πολιτικών τους αντιπάλων. ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ και μην ξεχάσετε να τους μαυρίσετε στις εκλογές, που όσονούπω φτάνουν…
• Κάθε φορά που πηγαίνω σε παντοπωλείο (Στα Ελληνικά “supermarket”), ξοδεύω πολύ χρόνο προσπαθώντας να βρω αν το προϊόν που με ενδιαφέρει είναι Ελληνικό ή εισαγόμενο. Προσπαθώ να αγοράζω ΜΟΝΟ Ελληνικής παραγωγής (όχι μόνο συσκευασίας) προϊόντα και συνήθως το καταφέρνω, αλλά με ταλαιπωρεί πολύ να τα βρω, γιατί τα περισσότερα είδη απ’ αυτά που βλέπουμε στα ράφια είναι εισαγόμενα. Οι έμποροι έχουν νοιώσει ότι πολλοί πελάτες προσπαθούν να μην αγοράζουν εισαγόμενα και συχνά προσπαθούν να μας παραπλανήσουν. ‘Ετσι χρησιμοποιούν τα πιό μικρά γράμματα για να δηλώσουν την προέλευση στη συσκευασία, ή γράφουν “συσκευάζεται στην Ελλάδα για την ….” (συσκευάζεται στην Ελλάδα αλλά εισάγεται πριν συσκευαστεί!), ή “πρώτη ύλη προέλευσης π.χ. Βουλγαρία…” Δηλαδή φέρνουν π.χ. τα κρεμμύδια από τη Βουλγαρία και τα συσκευάζουν εδώ.  Το κακό είναι ότι παρ’ ό,τι είμαστε χώρα γεωργική δεν παράγουμε γεωργικά προϊόντα, σε ποιότητα και τιμή για να μπορούν να ανταγωνιστούν τα εισαγόμενα. Και καλά αν ήταν μόνο οι “φτωχές” και κοντινές χώρες (π.χ. Βουλγαρία, Τουρκία) που ανταγωνίζονταν τα (όποια) Ελληνικά προϊόντα. Εδώ είναι φθηνότερες οι φακές και τα καρύδια από τις ΗΠΑ, οι τομάτες από το Βέλγιο, τα ραπανάκια από το Ισραήλ, οι πατάτες από την Κύπρο, τα λεμόνια από την Αργεντινή! Μήπως μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι τα μεροκάματα του Αμερικανού, Κύπριου ή Ισραηλινού αγροτικού εργάτη είναι …κινέζικα; (Για την Αργεντινή δεν ξέρω, γιατί κι αυτή χρεωκόπησε!).
• Αυτό το  Badminton, αδέρφια, στο στομάχι μου κάθεται! ‘Οχι το άθλημα, ούτε το θέατρο το ίδιο, που φαίνεται ότι κάνει καλά τη δουλειά του. Το όνομα! ‘Αραγε πόσοι ‘Ελληνες μπορούν να το προφέρουν χωρίς λάθος; Πόσοι μπορούν να το θυμηθούν; Και μην κυττάτε τους εν Αθήναις γλωσσομαθείς και κοσμοπολίτες. Ρωτήστε τον μπάρμπα Μήτσο και την την κυρά Παγώνα του χωριού να σας το πουν κι αν το καταφέρουν εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη (για να μην πω κάτι άλλο και με λέτε πρόστυχο!). Και τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ με το Μπάντμιντον αδέρφια;  Το άθλημα ούτε παίζεται (απ’ όσο ξέρω) ούτε καν ενδιαφέρει κανέναν φίλαθλο. ‘Ομως το Υπ. Πολιτισμού δεν ενδιαφέρεται να το αλλάξει. ‘Εχουμε τόσα ένδοξα ονόματα της τέχνης που ούτε ένα δρόμο δικό τους δεν έχουν. Γιατί να μην δώσουμε ένα τέτοιο όνομα στο θέατρο;
• Υπάρχουν μερικές ενοχλητικές διαφημίσεις που μου δίνουν στα νεύρα. Η μία της αλυσίδας ενός παιχνιδάδικου που, εκτός από την τεράστια διάρκειά της, έχει και εκνευριστικότατη μουσική και κείμενα. Η άλλη είναι από αλυσίδα καλλυντικών. Τεράστιας διάρκειας κι αυτή, εννοεί να μας αναφέρει όλες τις φίρμες καλλυντικών και άλλων ειδών που πουλάει, μέχρις εξάντλησης του ακροατή. Από αντίδραση σ’ αυτήν την ενόχληση δεν πατάω σ’ αυτά τα μαγαζιά!

Ο Φασισμός της Ασάφειας (Νίκου Δήμου)

Αρκετές φορές έχω γράψει για τον συγγραφέα και φιλόσοφο Νίκο Δήμου. Θεωρώ το μυαλό του ένα από τα καθαρότερα στην Ελλάδα, ανεξάρτητα με το εάν συμφωνώ πάντα με όσα γράφει. Βρήκα σχετικά πρόσφατα ένα κάπως παλιό βιβλίο του (του 1984) με τίτλο “Οι Νέοι ‘Ελληνες” (Εκδόσεις Νεφέλη). Πρόκειται για συλλογή δημοσιευμάτων του, που παραμένουν διαχρονικά. ‘Ενα από αυτά είναι το περί ασάφειας. Το μεταφέρω εδώ ατόφιο (Κείμενα του Νίκου Δήμου μεταφέρω εδώ με την άδειά του). Νομίζω ότι το κείμενο είναι πάντα επίκαιρο, όσο οι πολιτικοί μας (αλλά και οι δημοσιογράφοι, οι “διανοούμενοι”, συνδικαλιστές και άλλες ομάδες δημοσίων φαφλατάδων”)  συνεχίζουν να αρθρώνουν “ξύλινο” λόγο. Λόγο που δεν λέει απολύτως τίποτε, λόγο με ασαφή νοήματα, αοριστίες και κοσμητικά (θετικά ή αρνητικά). Τους ακούμε κάθε μέρα να μολύνουν την ακοή μας και την όρασή μας…

Αν ο λαός αυτός πρέπει κάποτε να μορφωθεί, χρειάζεται σαφήνεια.

Αν ο λαός αυτός πρέπει κάποτε να μάθει να επικοινωνεί… Αν η τέχνη θέλει να αποκτήσει κοινό… ‘Αν το κράτος θέλει κάποτε να διοικήσει σωστά… ‘Αν οι πολίτες θέλουν κάποτε να διοικηθούν σωστά… χρειάζεται σαφήνεια.

Η ΑΣΑΦΕΙΑ είναι η μεγαλύτερη πληγή αυτής της χώρας. Είναι το Νοητικό Νέφος που κουβαλάμε μέσα στα κεφάλια μας.

Ελάχιστοι νεοέλληνες είναι σε θέση να εκφράσουν με απλά λόγια ένα απλό νόημα. Αλίμονο δε όταν πρέπει να εκφράσουμε ένα σύνθετο νόημα. Εκεί συνθηκολογούμε πριν πολεμήσουμε. Κι όμως κάποτε αυτή η χώρα ήταν το λίκνο της σωστής, μετρημένης, γεωμετρικής έκφρασης!

Η μεγαλύτερη ένδειξη της σημερινής μας παρακμής είναι η νεοελληνική μετάφραση ενός αρχαιοελληνικού κειμένου. ‘Αν μάλιστα είναι αντικριστά στο βιβλίο (όπως στις περισσότερες εκδόσεις), η αντιπαράθεση είναι εκρηκτική. Από τη μία πλευρά το αρχαίο κείμενο: διαμάντι φωτεινότητας, καθαρότητας και σαφήνειας. Από την άλλη, η νεοελληνική μετάφραση: βούρκος ακατανοησίας, τέλμα δυστοκίας, μνημείο ασάφειας.

Τελικά είναι πιο εύκολο να καταλάβεις τα αρχαία (που δεν διδάχτηκες ποτέ σωστά) από ότι τη σημερινή σου γλώσσα.

Μήπως οι μεταφράσεις από ξένα κείμενα; Οι περισσότερες δεν διαβάζονται! Δεν είναι επειδή οι μεταφραστές δεν ξέρουν ξένες γλώσσες: Ελληνικά δεν ξέρουν!

Ανάθεμα στο σχολείο και στο εκπαιδευτικό σύστημα που μας μόλυναν κάποτε (και μολύνουν ακόμη!) το φρέσκο παιδικό μυαλό, με την “έκθεση ιδεών” και τα “νεοελληνικά αναγνώσματα”!

Ανάθεμα στη σύγχυση ανάμεσα στη σωστή έκφραση και στη λογοτεχνική έκφραση. Λόγος σαφής δεν σημαίνει κοσμητικά επίθετα και αισθητικές παρομοιώσεις! ‘Ισα-ίσα! Αυτά τα καρκινώματα είναι ο θάνατος της καίριας γλώσσας!

Τα σχολεία μας παράγουν χιλιάδες (κακούς) λογοτέχνες, αλλά ελάχιστους ανθρώπους που να μπορούν να σκεφθούν και να εκφραστούν σωστά.

Γιατί βέβαια το κακό αρχίζει με τη σκέψη. Το αυταρχικό και δογματικό εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν ακονίζει την κρίση, απλώς φορτώνει τη μνήμη.

Οι δυστυχείς εκπαιδευτικοί -απαίδευτοι και άμουσοι οι περισσότεροι- αναπαράγουν αυτά που διδάχτηκαν  (στη γεννήτρια του νοητικού νέφους, Ανώτατη Παιδεία μας) και αυτά που το πρόγραμμα τους υποχρεώνει να διδάξουν.

Αποτέλεσμα: βγαίνουν οι μαθητές με ένα κεφάλι πηγμένο με (άχρηστες) γνώσεις, αλλά με τις βασικές τους ικανότητες -όχι απλώς παραμελημένες- ευνουχισμένες!…

Κρίση, ευαισθησία, και επικοινωνία. Αυτές τις ικανότητες ας μπορούσε να καλλιεργήσει η παιδεία – κι ας μη μάθαιναν οι νέοι ούτε ένα όνομα, ούτε έναν τύπο, ούτε μία ημερομηνία.

Αλίμονο, ούτε η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ούτε η νέα παιδεία άλλαξαν τίποτα!

Στη χώρα της ημιμάθειας, η ασάφεια είναι βασιλιάς. Μην μπορώντας να διακρίνουμε τη δυσκολία του περιεχομένου, από την ανικανότητα στην έκφραση, θεωρούμε τους ασαφείς ως βαθείς.

Λάθος τραγικό! Κανένας μεγάλος δεν ήταν ασαφής. Αντίθετα: όσο μεγαλύτεροι τόσο σαφέστεροι, διαυγέστεροι, φωτεινότεροι.

Εμείς όμως τη μόνιμη σύγχυση που κουβαλάμε στο κεφάλι μας παιδιόθεν, την αναγορεύσαμε πολιτιστική αξία. Και να λοιπόν ταινίες ασαφείς και βιβλία ακατάληπτα και κριτικές γρίφοι και επικεφαλίδες θεοσκότεινες. Προϊόντα ψεύτικης, μη-αυθεντικής κουλτούρας. Προϊόντα ανθρώπων που δεν μπορούν να αρθρώσουν δυό σωστές λέξεις. Τους οποίους θαυμάζουμε, τιμούμε και συζητούμε – διότι κανείς μας δεν έχει το θάρρος να πει (κατά το “ο βασιλιάς είναι γυμνός”): “Καλέ αυτοί είναι ξεβράκωτοι!”.

Κυνηγήστε την ασάφεια ό,που την βρείτε! Είναι μιά από τις χειρότερες μορφές φασισμού. Αποσυνδέει και αλλοτριώνει τους ανθρώπους, τους αποξενώνει από την πηγή της σκέψης, τους αποδυναμώνει σαν πολίτες. Η Δημοκρατία βασίζεται στην επικοινωνία. Η Ασάφεια είναι δεκανίκι της Ολιγαρχίας.

Και κυρίως: μην πιστεύετε αυτούς τους “δημοκράτες”, τους “προοδευτικούς”, που με την έκφρασή τους περιφρονούν το λαό, τον οποίο τάχα θεοποιούν. Είτε δεν μπορούν να επικοινωνήσουν (οπότε είναι ανίκανοι δημιουργικά), είτε δεν θέλουν (οπότε είναι ολιγαρχικοί και αριστοκράτες). Και στις δύο περιπτώσεις είναι ανάξιοι να παριστάνουν τους φωτισμένους. Γιατί από το φως, μόνο φως εκπορεύεται! Ποτέ σκοτάδι!