Ερωτισμός ή Πορνογραφία;

Τις δεκαετίες 1970 και 1980 υπήρχε έντονος ερωτισμός στην Ελλάδα (αλλά και σ’ όλη την Ευρώπη). ‘Ισως η σεξουαλική επανάσταση των νέων αυτών των δεκαετιών να ήταν η αιτία, αλλά έβλεπες τον ερωτισμό παντού, σε πείσμα των τότε περιορισμών από την “ηθική” κοινωνία των “μεγάλων”! Ο γυμνισμός (χωρίς να είναι ο στόχος του, εμπεριέχει και ένα μέρος αισθησιασμού και ερωτισμόυ) ήταν πολύ διαδεδομένος. Σε κάθε βραχάκι, σε κάθε μοναχικό κομμάτι παραλίας έβλεπες γυμνούς ανθρώπους να χαίρονται τα χάδια του ήλιου και της θάλασσας. ‘Εβλεπες τα ζεγάρια να ερωτεύονται στις μοναχικές παραλίες αλλά και σε πολλά άλλα σημεία, χωρίς να πολυνοιάζονται αν τους έβλεπαν. ‘Εβλεπες ερωτικές ταινίες στην TV (σήμερα φαίνεται ότι το ΕΣΡ έχει κατατρομοκρατήσει τα κανάλια). Τα αραγμένα στην ερημιά αυτοκίνητα με ζευγάρια συχνά τραντάζονταν από τις “εντός διαδικασίες” Σήμερα δεν βλέπεις σχεδόν γυμνούς κολμβητές, ούτε ερωτικές σκηνές στις παραλίες ή σε αραγμένα στις ερημιές αυτοκίνητα  (αράζω κι εγώ καμιά φορά εκεί και μόνο κουβέντα βλέπεις να γίνεται). Η πορνογραφία έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στο Ιντερνετ και ίσως είναι ο μόνος τρόπος για να …σεξουαλίζονται οι αρσενικοί, ενώ οι γυναίκες παραπονιούνται ότι “δεν υπάρχουν άντρες πια”! Άραγε τι άλλαξε; Πάντως κάτι άλλαξε αλλά δεν ξέρω τι!

Driver license…

Από το Blog Barbie Material αντιγράφω αυτή την εικόνα. Προφανώς πρόκειται για δίπλωμα οδήγησης που εκδόθκε στην Κροατία…  Καλά, και τα μάτια; ‘Η μήπως κάποιος της τα …έκλεισε στο Photoshop; Δεν είμαστε καλά…  

Απεργίες!

Δεν ξέρω ακριβώς από πότε και πώς η απεργία καθιερώθηκε ως τρόπος αγώνα των εργαζομένων ενάντια στον ταξικό αντίπαλο, τον εργοδότη. Εκείνο που ξέρω είναι ότι, στην υπέροχη αλλά εντελώς μαλακισμένη χώρα μας, έχει γίνει κατάχρηση αυτού του όπλου και, όπως ισχύει για κάθε όπλο, η κατάχρησή του ή η λανθασμένη χρήση του, οδηγεί σε ολέθρια αποτελέσματα. Αφορμή για τούτες τις σκέψεις έδωσε το σχόλιο του Καλαμίτση σε πρωινή εκπομπή του (ΕΡΑ ΙΙ, 105,8ΜΗΖ), σχετικά με το εργοστάσιο της Siemens στη Θεσσαλονίκη και την απεργία που κάνουν οι εργαζόμενοι σ’ αυτό ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΕΙ! ‘Ετσι, λοιπόν: Κλείνουμε ένα εργοστάσιο με την απεργία (ανεξάρτητα από το σε ποιον ανήκει δίνει δουλειά στους εργαζόμενους) για να μην κλείσει! Πέραν από το ότι αυτό δεν είναι όπλο κατά της απόφασης της Siemens (αφού αυτή αποφάσισε να το κλείσει, θα την ενοχλήσει η απεργία;), εδώ βρήκαμε την απεργία ως μέσο πίεσης για κάθε τι. Εργαζόμενοι ακόμη και σε κρατικές ΔΕΚΟ που δεν ανήκουν σε ιδιώτη αλλά, στην ουσία, στους ίδιους τους εργαζόμενους, με την ευρεία έννοια, κάνουν απεργία για ψύλλου πήδημα και αποδομούν τις εταιρίες στις οποίες εργάζονται. Δείτε τι ζημιά έκαναν (και εξακολουθούν να κάνουν) οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή, με τις τόσες απεργίες τους, εδώ και δεκαετίες. Αντί να κοιττάξουν να μαζέψουν την εταιρία σε συνεργασία με την πολιτική ηγεσία, αντί να αντιταχθούν στις ρουσφετολογικές προσλήψεις, απεργούν, ταλαιπωρούν τους επιβάτες και δημιουργούν το ψυχολογικό κλίμα της καταστροφής. Σε άλλες χώρες εργαζόμενοι δέχονται μείωση αποδοχών προκειμένου να σωθούν οι επιχειρήσεις που τους δίνουν δουλειά. Εδώ καταστρέφουμε τις επιχειρήσεις που μας δίνουν δουλειά, τάχα κάνοντας την ταξική μας πάλη (που συνεπώς υποστηρίζει και το φοβερά αγκυλωμένο κόμμα του λαού).

Οι απεργίες και οι (συχότατα παράλογοι) συνδικαλιστικοί αγώνες οδήγησαν την Nissan, την Pirelli και άλλες διεθνείς εταιρίες έξω από την Ελλάδα. Τώρα αυτές δίνουν δουλειά σε άλλους κατοίκους του πλανήτη. Η απεργία των εργαζομένων στη Siemens μάλλον θα επιβεβαιώσει στην εταιρία  την ορθότητα της απόφασης να κλείσει το εργοστάσιο!

Ο παραλογισμός του συνδικαλισμού στο αποκορύφωμά του!

Εθνικές Αγκυλώσεις…

Σήμερα σκέφτηκα να ασχοληθώ με την Μαντόνα, που είναι και επίκαιρη, αλλά μετά θυμήθηκα ότι δεν ξέρω απολύτως τίποτε για το κοριτσάκι! Πέραν από τη διαπίστωση για ένα όμορφο παρουσιαστικό δεν θα μπορούσα να γράψω τίποτε άλλο για την καλλιτέχνιδα. ‘Οταν μου τηλεφώνησε ζητώντας επιμόνως να με δει (διαβάζει τακτικά το “Μουνί” σε μετάφραση…) της είπα να το ξεχάσει γιατί δεν είχα χρόνο για ακόμη μία διάσημη θαυμάστρια! Επίσης θυμήθηκα ότι από καιρό ήθελα να γράψω για τις Εθνικές αγκυλώσεις μας ως λαού κι αν συναντούσα τη Μαντόνα μπορεί να με μπέρδευε, ως Αμερικανίς αυτή!

“Αγκύλωση” στη ιατρική λέγεται η “έκτοπη οστεοποίηση” (αν δεν κάνω λάθος) και είναι μιά κατάσταση όπου λόγω δημιουργίας οστεϊκών συμφύσεων, από παρατεταμένη ακινησία, ο ασθενής εμφανίζει δυσκολία στην κίνηση (έτσι περίπου λένε τα σχετικά κείμενα).  “Αγκύλη” είναι γνωστό τι είναι: Μιά υψηλότερου βαθμού παρένθεση. Συγγενείς λέξεις: Αγκίστρι, Άγκιστρο, Άγκυρα, Αγκλίτσα, Angle, Angolo, Angler, Angeln, κ.α. Από την ιατρική της έννοια προέρχεται και η έννοια ως καθήλωση σε πρότυπα, πνευματική ή διαννοητική δυσκαμψία ή ακαμψία.

Φτάνει η ετυμολογία.  Δεν είμαι και ειδικός, για να με πάρετε και στα σοβαρά, ρε γαμώτο!

Οι λαοί ορίζονται (και) από τον εθνικό χαρακτήρα τους. Λέμε: “Οι Σκωτσέζοι (και οι Ισραηλίτες) είναι τσιγούνηδες”. “Οι Γερμανοί είναι μεθοδικοί”, “Οι Ιταλοί γουστάρουν τα μακαρόνια” (κι εγώ, ρε παιδί μου, αλλά χωρίς να είμαι, απ΄όσο ξέρω, Ιταλός), “Οι Γάλλοι είναι καλοί εραστές” (δεν έχει αποδειχτεί επίσημα αυτό, νομίζω), οι Γιαπωνέζοι πολύ καθαροί, και πολλά άλλα. Βέβαια να θυμάστε ότι αν γενικεύσουμε τους (απαξιωτικούς) χαρακτηρισμούς μπορεί να φτάσουμε και στον ρατσισμό.

Οι ‘Ελληνες έχουμε ένα υπέροχο χαρακτήρα, πέραν κριτικής (ξέρεις ποιός είμ’ εγώ ρε ;), αλλά έχουμε και μερικές “αγκυλώσεις”. Ας κάνουμε μιά προσαπάθεια να καταγράψουμε τις αγκυλώσεις μας. ‘Ισως αυτό μας βοηθήσει να τις ξεπεράσουμε, εν μέρει, τουλάχιστον.

1. Κομματισμός: Κάθε ‘Ελληνας θεωρεί υποχρέωσή του να “ανήκει” σ’ ένα κόμμα. Δεν είναι απλώς συμπαθών, ή ψηφοφόρος. ΑΝΗΚΕΙ και μάλιστα πιο συχνά με κληρονομικό τρόπο: ‘Ηταν οπαδός ο παππούς, ο πατέρας, άρα κι αυτός. Φυσικά και όλη η οικογένεια μοιράζεται τη συμπάθεια για το κόμμα και στις εκλογές το ψηφίζουν. Σου λέει π.χ. ο άλλος: “Εγώ είμαι νεοδημοκράτης”. Κι αυτό ισχύει ό,τι κι αν κάνει η Ν.Δ., ακόμη κι αν όλοι οι βουλευτές της συλληφθούν  “κλέπτοντες οπώρας” (κάποιοι έχουν συλληφθεί ήδη, για να μην ξεχνιόμαστε…). Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα κόμματα. Ελάχιστοι αλλά υπαρκτοί (ευτυχώς)  αυτοί που ψηφίζουν με κρίση των πράξεων ή του προγράμματος ενός κόμματος και είναι αυτοί που, τελικά, μεταβάλλουν τα εκλογικά αποτελέσματα. Βέβαια, για πολλούς “ανήκοντες” ισχύει και υστεροβουλία, μιά και αποβλέπουν και σε ρουσφέτια παντός είδους από το κόμμα “τους”…
2. Ποδόσφαιρο: Όπως ανήκει σε κόμματα ο ‘Ελληνας θεωρεί υποχρέωσή του να ανήκει και σε κάποια ποδοσφαιρική ομάδα. “ΕΙΜΑΙ Παναθλιακός” λέει κι εδώ ταυτίζεται, στην ουσία, με τα συμφέροντα του (κροίσου συνήθως) ιδιοκτήτη της ομάδας, ασχέτως αν δεν αποκομίζει τίποτε από την αφοσίωσή του στον πλούσιο ποδοσφαιράρχη. Σ’ αυτή την περίπτωση λειτουργεί εντελώς ρομαντικά και μπορεί να γίνει εχθρός και μέχρι θανάτου (στην κυριολεξία) με οπαδό ανήκοντα σε άλλον κροίσο-ιδιοκτήτη ομάδας! Χώρια που ξοδεύει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του, πέραν από την παρακολούθηση των “αγώνων”, στις ατέλειωτες συζητήσεις για το ποδόσφαιρο (δείτε πόσοι ραδιοφωνικοί σταθμοί ασχολούνται αποκλειστικά με τη μπάλα!).
3. Εργασία: Ο εργασιακός παράδεισος (σχεδόν) κάθε ‘Ελληνα/ίδας είναι το δημόσιο, που περιλαμβάνει τους δήμους και τις ΔΕΚΟ. Εκεί, πέραν από την μονιμότητα (που χτυπιέται να την αποκτήσει αν τυχόν είναι “συμβασιούχος”) έχει εξασφαλίσει την ατιμωρησία για την τεμπελιά και την χαμηλή (έως καθόλου) απόδοση, έχει εξασφαλίσει τις κοπάνες του, και πολύ συχνά, τεράστια έσοδα από μίζες που παίρνει για να κάνει απλώς τη δουλειά του ή για να παρανομεί, με τον προϊστάμενο να κλείνει μόνιμα τα μάτια, μια κι αυτός του ίδιου φυράματος είναι!
4. Παιδεία: ‘Ολοι οι Έλληνες θέλουν παιδεία για τα παιδιά τους (Καλά, αυτοί δεν πήραν, να πάρουν, τουλάχιστον, οι βλαστοί τους!). Το πρόβλημα είναι ότι από την παιδεία θέλουν μόνο το “χαρτί”. ‘Ετσι εξηγείται η σχεδόν εχθρική σχέση με τους δασκάλους των παιδιών τους. ‘Ετσι εξηγείται η άρνηση στη μάθηση (μην ξεχνάμε το σύνθημα: “‘ΟΧΙ στην εντατικοποίηση των σπουδών” που με τόση ζέση υποστήριξαν, δυστυχώς και προοδευτικά κόμματα). ‘Ετσι εξηγείται γιατί απεργίες, καταλήψεις, αποχές και άλλα “επαναστατικά” εφευρήματα κρατούν μόνιμα τα παιδιά μακρυά από τα θρανία τους!
5. Θεοκρατία: Αν και δεν ασχολείται ο μέσος Έλληνας φιλοσοφικά με τη θρησκεία, αν και βλαστημάει βάρβαρα “τα θεία”, έχει στενή σχέση με το θρησκευτικό κατεστημένο. Το κράτος του είναι ραμένο πάνω στα μαύρα ράσα των παπάδων. Πέραν από τα “μυστήρια” (γάμος, βαφτίσια) που τα θεωρεί απαραίτητα, δεν ξεκινά τίποτε σημαντικό αν δεν είναι παρόντες οι ρασοφόροι. Ανοίγει μαγαζί; ανοίγουν τα σχολεία; χτίζει σπίτι; ξεκινάει δημόσιο έργο; ξεκινά νέα κυβέρνηση; καθελκύεται πλοίο; ανοίγει μια έκθεση; οι παπάδες “πρώτο τραπέζι πίστα”! Κόλλημα φοβερό με το ράσο! Υπέρμετρος μεταφυσικός φόβος ή αταβιστικό χαρακτηριστικό από την τουρκοκρατούμενη κοινωνία, άραγε;
6. Το πιάσιμο της “καλής“: Οι περισσότεροι λαοί της Ευρώπης εργάζονται για να κάνουν μιά καριέρα ή μιά περιουσία, ανάλογα με τις φιλοδοξίες του καθενός. Ο ‘Ελληνας σπαζοκεφαλιάζει για το πώς θα “πιάσει την καλή”. Μπορεί να είναι από τζόγο, από κληρονομιά, από απάτη, από πολιτική θέση, από δημοσιοϋπαλληλική μιζαδόρικη καριέρα, από το χρηματιστήριο (έτσι εξηγείται και το πρόσφατο δράμα όπου έπαιζαν όλοι χωρίς να έχουν ιδέα από το παιχνίδι), στόχος “η καλή”.  Η “καλή” λέγεται και “αρπαχτή”. Το μόνο που δεν σκέφτεται είναι να δουλέψει σωστά κι εσυνείδητα. Γιατί αυτό παίρνει χρόνο, ενώ αυτός θέλει τώρα το BMW, τη μεζονέτα, τη γούνα, το εξοχικό, το σκάφος, τα μαγαζιά της νύχτας, το Μπαλί, τα ντιζαϊνάτα ρούχα!
7. Οι “άλλοι” πάντα φταίνε: Αν και έχει όλες τις προϋποθέσεις (αυτό σε άλλη ανάρτηση…) να ζει μιά ευτυχισμένη ζωή, ο ‘Ελληνας είναι μίζερος. Δυστυχής. Αλλά πάντα οι άλλοι φταίνε για το κατάντημά του και κυρίως οι ξένοι: Οι Εβραίοι, οι Αμερικάνοι, οι Αλβανοί, οι Τούρκοι.  Για την (οποιαδήποτε) κυβέρνηση φταίει η μείζων αντιπολίτευση (που ήταν πριν κυβέρνηση) και για την αντιπολίτευση η κυβέρνηση. Ο άλλος οδηγός για το τροχαίο, ο/η σύζυγος για τον αποτυχημένο γάμο (”αυτή η κουφάλα” ή “αυτός ο πούστης”). Εμείς δεν φταίμε ποτέ. Ποτέ δεν είμαστε υπεύθυνοι και για τίποτε! ‘Αντε, έτσι, να κάνεις αυτοκριτική και βελτίωση!
8. Τα “ξενόφερτα”: ‘Οταν ο Καποδίστριας έφερε τις πατάτες κανείς δεν τις ήθελε γιατί ήταν ξενόφερτες. Έπρεπε να μεταχειριστεί κόλπο για να κάνει τον (τότε κλέφτη κατά κανόνα) ‘Ελληνα να τις κλέψει και να τις δοκιμάσει. Σε εθνικιστικές εξάρσεις ο ‘Ελλην κατηγορεί τα ξενόφερτα γενικώς, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει από του να εισάγει τα πάντα που καταναλίσκει και να έχει φτάσει σε γεωργική παραγωγή σχεδόν μηδέν, ενώ κάποτε ήταν κυρίως γεωργός . (Ούτε τίποτε άλλο παράγει…).
9. “Ωχ αδερφέ”: Το πιο σεμνό. ‘Εχει και σύγχρονες, πιο χυδαίες, παραλλαγές: “δεν μας χέζεις!” “δεν γαμιέται!” Η απόλυτη έκφραση της αδιαφορίας για ό,τι δεν τον αφορά άμεσα. Τι κι αν καίγεται το δάσος στην Κρήτη αφού αυτός μένει (π.χ.) στην Πάτρα! Τι κι αν πεινάνε οι γέροι με τα €300 σύνταξη, αφού αυτός τα έχει οικονομήσει χοντρά! Τι κι αν έχει τσουνάμι στην Ινδονησία αφού αυτός είναι ασφαλής στο ρετιρέ του στην Εκάλη! Αυτό εξελίσσεται και σε πλήρη αδιαφορία για τα κοινά, αν δεν έχει να αναμένει τίποτε από τις πολιτικές εξελίξεις.
10. “Κάνε με πρωθυπουργό”: Ο κάθε ‘Ελληνας είναι ένας “δυνάμει” πρωθυπουργός. Και για μιά μέρα αν γίνει πρωθυπουργός θα λύσει όλα τα προβλήματα! Ξέρει τα πάντα. ‘Εχει γνώση για όλα. Θέματα Ιατρικά, αγροτικά, παιδείας, τέχνης, φυσικής, χημείας, αστροφυσικής, στρατιωτικά, διεθνούς πολιτικής, νομικής, αθλητικά (κυρίως). Το “ΕΓΩ να σου πω τι θα κάνεις” δίνει και παίρνει. Δεν έχει απλώς γνώμη. Δεν “νομίζει”. Δεν “υποθέτει”. ΞΕΡΕΙ! (ξεράδια!). Γι’ αυτό και δεν ακούει κανέναν, δεν θέλει να μάθει (και δεν μαθαίνει), δεν τον ενδιαφέρει η άποψη του ειδικού, γιατί ξέρει καλλίτερα. Και μόνο όταν κινδυνεύει να πάει φυλακή ικετεύει τον δικηγόρο να τον σώσει κι όταν αρρωστήσει και κινδυνέψει, “γιατρέ μου” και “γιατρέ μου” το πάει!

Σίγουρα η λίστα δεν εξαντλείται εδώ. Συνεργασίες και προσθήκες δεκτές κι επιθυμητές.

ΥΓ: Εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν. Κι αυτές κάνουν τη ζωή μας κάπως ανεκτή…

“Μήπως έχετε ώρα;”

Από το πολύ καλό Blog  XeKourDisto που μόλις ανεκάλυψα, αντιγράφω πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση, γραμμένη από τον Παναγιώτη Στ. Ανδριανέση (αρχισυντάκτη του E-working της Ναυτεμπορικής). Ερέθισμα για σκέψη…

«Πόση ώρα διαρκεί η παράσταση;» ο ένας, «Έχει διάλειμμα;» η άλλη, «Πότε τελειώνει;» ο τρίτος… Κούραση. Δε φτάνει η ζέστη, να σε «πνίγει» και ο χρόνος. Δευτέρα βράδυ, Πειραιώς 260, χώρος Δ. «Η λυσσασμένη γάτα» άρχιζε σε λίγα λεπτά, ο κόσμος γέμιζε σιγά-σιγά το θέατρο, αλλά όλη η έγνοια του συμπυκνωνόταν στις παραπάνω ερωτήσεις προς τις ταξιθέτριες.

Η εξέλιξη και η αλλαγή των καιρών: μόνο σαν ανέκδοτο θα ηχούσε, είκοσι ή και δέκα χρόνια πριν, η ένδειξη της διάρκειας μιας θεατρικής παράστασης στον κατάλογο του Αθηνοράματος. Το περιοδικό την έχει προσθέσει εδώ και πολύ καιρό, ανταποκρινόμενο προφανώς στις απαιτήσεις του αναγνωστικού κοινού (και πολύ καλά έκανε), αλλά τι σόϊ μανία είναι αυτή με το χρόνο;

Το θέατρο, όμως, δεν αποτελεί τη μόνη έκφραση αυτής της εξοντωτικής σχέσης με τις ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα. Παρακολουθώ τον κόσμο στα δημόσια μέσα μεταφοράς. Αν και κανένας οδηγός δεν πάτησε ποτέ γκάζι για να φύγει, αρνούμενος να παραλάβει επιβάτες, αμέσως μόλις ένα λεωφορείο προσεγγίσει μια στάση και ανοίξουν οι πόρτες του, οι «απέξω» σπεύδουν να… πατήσουν πόδι στο όχημα, ανεξάρτητα αν ένα, πέντε ή δέκα άτομα από τους «από μέσα» θέλουν να κατεβούν!

Έλλειψη κοινής λογικής; Μπορεί. Απουσία σεβασμού του συνανθρώπου; Πιθανόν. Αλλά σίγουρα (και) κυνήγι του χρόνου - ανώφελο, βέβαια, αφού είπαμε: το λεωφορείο δε θα φύγει προτού ολοκληρωθούν και οι δύο κινήσεις (κάθοδος-άνοδος). Τα ίδια και στα βαγόνια του μετρό. Και χειρότερα στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό: εκεί, όποιος ξεχαστεί αριστερά, αντιμετωπίζεται περίπου σαν κοινός εγκληματίας του ποινικού δικαίου. Σύμφωνοι, αν από απάθεια ή αδιαφορία κλείνει τη σκάλα, οφείλει να παραμερίσει πάραυτα, αλλά αν το κάνει απλά από άγνοια; Πόσα δευτερόλεπτα θα κερδίσουν όσοι θέλουν να τον προσπεράσουν «με χίλια»;

Χρόνος, χρόνος, χρόνος… Και μη μου πείτε «μα είναι η ασθένεια των μεγαλουπόλεων το κυνήγι του χρόνου». Οι πόλεις δεν έχουν ασθένεια - οι άνθρωποι αρρωσταίνουν. Και τέτοια αρρώστια με το χρόνο δεν έχω δει σε άλλη πόλη της Ευρώπης, δηλαδή σε άλλους ανθρώπους της Ευρώπης. Με συγχωρείτε, αλλά οι οικονομίες τους και η γενικότερη ανάπτυξη των περισσότερων από αυτές μόνο αργόσχολους πολίτες δε μαρτυρούν, έτσι δεν είναι; Τότε, πώς θα εξηγούσατε τις βόλτες των κατοίκων στα πάρκα, τις συχνές εκδρομές στη φύση, τις εικόνες πολιτών που ανέμελα διαβάζουν μια εφημερίδα ή ένα βιβλίο σε κάποιο παγκάκι, στα σκαλάκια μιας πλατείας ή ξαπλωμένοι στο χορτάρι ενός κήπου; Αυτοί δεν έχουν την αίσθηση του χρόνου; Την έχουν σίγουρα, γιατί, π.χ., οι δημόσιες συγκοινωνίες τους δουλεύουν σαν το… Γκρίνουϊτς! Τότε; Ανακαλύψτε το μόνοι σας, φαντάζομαι πως τουλάχιστον στην παραλία, φέτος το καλοκαίρι, θα έχετε άπλετο χρόνο…

-ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤ. ΑΝΔΡΙΑΝΕΣΗΣ

Ληστεία του φορολογούμενου…

Αυτές οι “εθελούσιες έξοδοι” είναι καθαρές ληστείες στις τσέπες μας και τεράστια αδικία για τους υπόλοιπους πολίτες που φτάνουν τα 65 και 70 χρόνια για να πάρουν (κι αν…) μιά ισχνή σύνταξη που δεν τους φτάνει ούτε για το λογαριασμό της ΔΕΗ!

Ο λόγος για τους εργαζόμενους στην Ολυμπιακή. Εργαζόμενοι των 40 και 45 ετών θα πάρουν παχυλά “εφ’ άπαξ” και συντάξεις της τάξης των €2.000. ‘Ακουσα από ραδιοφωνικό σταθμό νούμερα και έφριξα! Και αναρωτιέμαι εγώ ο αφελής που δουλεύω σκληρά, πώς γίνεται να συνταξιοδοτείται ένας νέος και υγιής άνθρωπος σ’ αυτές τις ηλικίες.  Από την άλλη μεριά, πολλές δημόσιες υπηρεσίες ισχυρίζονται ότι δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τους πολίτες λόγω έλλειψης προσωπικού (αν είναι δυνατόν!). Απ’ ό,τι ξέρω, οι πραγματικές ελλείψεις παρουσιάζονται σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων. Και για μεν τους γιατρούς δεν ξέρω ποιός είναι ο λόγος της έλλειψης, για τους νοσηλευτές υποψιάζομαι ότι υπάρχει απροθυμία λόγω της σκληρότητας του επαγγέλματος και των μικρών αποδοχών. Γιατί να μην προταθεί στους υπό συνταξιοδότηση της Ολυμπιακής, με μισθούς ίσους με τις συντάξεις που σχεδιάζουν να τους δώσουν, να εκπαιδευτούν ως νοσηλευτές και να εργαστούν στα νοσοκομεία, αντί να κάααααθονται και να πληρώνονται; Κάποιοι, ίσως να δέχονταν. Κι αν δεν δέχονταν να τους βάλουν να εργαστούν κάπου αλλού στο δημόσιο. Με τις γνώσεις και την εμπειρία που έχουν κάπου θα φανούν χρήσιμοι. Το μόνο που ΔΕΝ πρέπει να  γίνει είναι να πάρουν σύνταξη με τόσο μικρό χρόνο δουλειάς. Πάρα πολλοί απ’ αυτούς  βρέθηκαν στην Ολυμπιακή μέ ρουσφέτι. Να μην συνεχιστεί το ρουσφέτι με την άκαιρη συνταξιοδότηση. Οποιαδήποτε άλλη λύση εκτός απ’ αυτήν!

Silicon Valley!

Δεν είναι δικό μου αλλά το βρήκα έξυπνο, ως χιούμορ, το σάρωσα και σας το παρουσιάζω. (Σχετίζεται με την συνήθη αναφορά της περιοχής ανάμεσα στα βυζάκια ως “κοιλάδας”). Ζητώ συγνώμη από τις συντρόφισσες που έχουν υποστεί τη σχετική επέμβαση και που ίσως να ενοχληθούν. Πρέπει να διευκρινήσω ότι δεν έχω τίποτε εναντίον τέτοιων επεμβάσεων.  Αντίθετα, τις θεωρώ πολύ καλή ιδέα όταν απαιτούνται, για αισθητικούς ή ψυχολογικούς λόγους.

“Γνωστός και μη εξαιρετέος…”

Μιά φράση έχει γίνει καραμέλλα σε στόματα πολλών, ιδίως ανθρώπων του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης.: “…γνωστός και μη εξαιρετέος…” Πανηλίθια φράση, έτσι όπως χρησιμοποιείται, που δεν έχει καμιά σχέση με τις οποιεσδήποτε αναφορές σε πρόσωπα ή πράγματα (ναι, την χρησιμοποιούν και για πράγματα!) και που δεν εκφράζει απολύτως τίποτε σε μη νομικά κείμενα ή λεγόμενα.

Η φράση αυτή προέρχεται από τα συμβολαιογραφικά κείμενα. Σε παλιότερες εποχές οι προσερχόμενοι στον συμβολαιογράφο για να κάνουν ένα συμβόλαιο μεταξύ τους, δεν χρειάζονταν να αποδείξουν την ταυτότητά τους (ίσως δεν υπήρχαν και τέτοια αποδεικτικά έγγραφα τότε) γιατί ήσαν, συνήθως, γνωστοί στον συμβολαιογράφο. Γι’ αυτό ο συμβολαιογράφος έγραφε στο συμβόλαιο ότι, π.χ.  “… στο γραφείον μου προσήλθεν ο γνωστός μοι και μη εξαιρετέος Χαράλαμπος Τραμπάκουλας…” Το “μη εξαιρετέος” αναφερόταν στην δικαιοπρακτική ικανότητα του συμβαλλόμενου, δηλαδή δήλωνε ότι ο νόμος δεν του απαγόρευε να κάνει συμβόλαιο (ό νόμος δεν επιτρέπει σε μερικές κατηγορίες πολιτών να συμβληθούν, όπως, π.χ. στους ανηλίκους, στους ψυχοπαθείς κ.ά.). Αυτή η φράση χρησιμοποιείται, από τους σύγχρονους παραγωγούς εκπομπών (και όχι μόνο. Την βρίσκεις σε αφθονία και σε διαδικτυακά κείμενα), για να προσδώσει κύρος στα λεγόμενα ενώ, στην ουσία, είναι εντελώς άσχετη και χαζή, έτσι όπως χρησιμοποιείται!

Ακόμη ένα δείγμα αγραμματωσύνης, ή αδιαφορίας για τη σωστή χρήση της γλώσσας.

ΥΓ: ‘Οχι, δεν είμαι νομικός αλλά τις πληροφορίες τις πήρα από νομικό.

Μάθημα 3ο και τελευταίο!

Επειδή είσαστε καλοί μαθητές και επειδή το σαββατοκύριακο θα έχετε όλο το χρόνο για μελέτη και εξάσκηση στο σπίτι (ή και έξω απ’ αυτό…) σας στέλνω όλη την υπόλοιπη ύλη του μαθήματος “Στάσεις”. (Οι κυριακάτικες εφημερίδες έχουν πολύ περισσότερο πράγμα για διάβασμα. Ελάτε μην είσαστε μίζεροι/ες.).  Από ‘βδομάδα θα αρχίσουμε τη γκρίνια εδώ, λοιπόν διασκεδάστε όσο μπορείτε. Μερικές απ’ αυτές τις στάσεις είναι πολύ διασκεδαστικές. Και μερικές πολύ …ερεθιστικές. Δοκιμάστε!

Στάσεις #2

Καλημέρα παιδιά. Σήμερα θα κάνουμε το δεύτερο μάθημα. Ελπίζω ότι όλες και όλοι προσπαθήσατε να κάνετε τις στάσεις που μάθαμε στο περασμένο. Μερικά παιδιά βρήκαν δυσκολίες, γι΄αυτό πρέπει να κάνουν συχνές επαναλήψεις και πολλές ασκήσεις για να κατανοήσουν πιο καλά τα μαθήματα. ‘Ισως να χρειαστούν και φροντιστήριο (μην κοιττάτε εμένα, δεν κάνω ιδιαίτερα. Απαγορεύει το Υπ. Παιδείας!). Αν έχετε απορίες όμως ρωτήστε ελεύθερα. Το Σαββατοκύριακο που έρχεται είναι μιά πολύ καλή ευκαιρία να εξασκηθείτε εντατικά στο σπίτι (ή ό,που αλλού). Καλή επιτυχία!

Και για καλλίτερη ανάγνωση μην ξεχνάτε να κλικάρετε πάνω στη ζωγραφιά.

Ο δάσκαλός σας.