Οι μπανανίες και οι “άλλες”…

Από το πολύ καλό blog “Annewlife” αντιγράφω την παρακάτω ενδιαφέρουσα ανάρτηση:

Οι Μπανανίες ξεχωρίζουν από τη διαφθορά, τις κλίκες, και τους αναρμόδιους, ηλίθιους, μικρομοριακής ψυχοσύνθεσης, που εισπράττουν υπέρογκα ποσά από κρατικούς οργανισμούς χωρίς να τα αξίζουν.
Δεν είναι κουτσομπολιό, και δεν θα ‘πρεπε να είναι, τα ποσά που φέρονται να εισπράττουν οι δημοσιογράφοι του υπερχρεωμένου, αποτυχημένου, χωρίς θεαματικότητα και σεβασμό κρατικού οργανισμού που λέγεται ΕΡΤ.
Όπως η ολυμπιακή παλιότερα, γνωρίζουν όλοι ότι η ερτ στελεχώνεται από παρέες, φίλους, γκόμενους, παρατρεχάμενους, πελάτες, συγγενείς, πολιτικών και άλλων τινών, οι οποίοι φέρνουν παιδιά, φίλους και λοιπούς συγγενείς, ως όρνεα να καταβροχθίσουν ότι απέμεινε απ’ το κουφάρι της κακοφορμισμένης ραδιοτηλεόρασης.
Ειδήσεις βαρετές που δε βλέπονται, δημοσιογράφοι κακέκτυπα των ιδιωτικών σταθμών, αλλά έξυπνους αρκετά ώστε να μη χάσουν τα σίγουρα για την παροδική δόξα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Εκπομπές γυρισμένες ακόμη με την αισθητική του ‘70, και τους οπερατέρ σε χειμέρια νάρκη, μαζί με τους τηλεσκηνοθέτες.
Ακούει κανείς σ’ αυτή τη χώρα για μισθούς του ύψους των πολλών χιλιάδων ευρώ, και δεν υπάρχει ούτε ντροπή, ούτε απολογείται κανείς.
Είναι τόσο μεγάλο το αίσχος, που κανείς αηδιάζει και σταματάει και η διάθεση να τα σχολιάσει ακόμη όλα αυτά…

Με την ευκαιρία αυτής της ανάρτησης, έκανα και μερικές σκέψεις (είπα μην ρωτάτε “Με τι”, Με φέρνετε σε δύσκολη θέση…).

Λέω λοιπόν, ότι οι χώρες, χονδρικά, θα μπορούσαν να χωριστούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Τις “μπανανίες” και τις “άλλες“. ‘Οχι ότι οι “άλλες” δεν έχουν τα τρωτά τους. ‘Εχουν και παραέχουν, αλλά οι μπανανίες έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά, όπως λέει και η παραπάνω ανάρτηση. Ας δούμε, λοιπόν τις κύριες διαφορές και πώς λειτουργούν. Ο πίνακας δεν εξαντλεί όλες τις διαφορές, αλλά δεν μπορούσα και να τα σκεφτώ όλα…:

Πολιτισμένες χώρες	Χώρες-Μπανανίες
Οι άνθρωποι εργάζονται για να παράγουν αγαθά, που χρειάζονται οι ίδιοι, αλλά και που θα πουλήσουν έξω από τη χώρα τους για να έχουν έσοδα που θα ανταλλάξουν με αγαθά που δεν  μπορούν να παράγουν.	Οι άνθρωποι ασχολούνται με το μεταπρατικό εμπόριο για να οικονομήσουν ή απλώς να ζήσουν. Απεχθάνονται την παραγωγή που έχει μεγαλύτερο ρίσκο και θέλει να βάλεις μυαλό, λεφτά και, κυρίως, ΜΕΡΑΚΙ που οι άνθρωποι στις μπανανίες δεν διαθέτουν ούτε σε ίχνη…
Κάποιοι, ελάχιστοι, από τους κατοίκους εργάζονται στον δημόσιο τομέα γιατί χρειάζεται κι αυτός, αναγκαστικά, για να διοικηθεί η χώρα. Και κάνουν το καθήκον τους, όπως τους έχει οριστεί από τους νόμους. Δουλειά τους είναι να εξυπηρετούν τους πολίτες (και το κάνουν) και αμείβονται σύμμετρα με τους πολίτες του ιδιωτικού τομέα.	‘Ολοι (σχεδόν) οι κάτοικοι θέλουν να μπουν στον δημόσιο τομέα, όλοι θέλουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, για να εργάζονται από ελάχιστα έως καθόλου, να εισπράττουν παχυλά επιδόματα και μίζες για να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά και για να παρανομήσουν, να μην είναι δυνατόν να απολυθούν και να εκβιάζουν τις κυβερνήσεις με απεργίες καθώς και να σαμποτάρουν κυβερνήσεις που δεν γουστάρουν…
Οι δημόσιες θέσεις δίνονται στους, κατά τεκμήριο, πιο άξιους, ανεξάρτητα από κομματικές ή άλλες πολιτικές τοποθετήσεις και αυτοί που τις παίρνουν πληρώνονται λογικά ποσά, ανάλογα με τις υπηρεσίες που προσφέρουν.	Οι δημόσιες θέσεις δίνονται στους κουμπάρους, ξαδέρφια, κουνιάδια, μπατζανάκια,  φίλους και γενικώς ψηφοφόρους των βουλευτών και ιδίως των υπουργών και των πολιτικών φίλων. Δεν χρειάζονται προσόντα, ούτε σπουδές. Να βρεις το «παράθυρο» χρειάζεται…
Η παιδεία στη χώρα λειτουργεί για να δίνει τις απαραίτητες πολιτιστικές και πρακτικές γνώσεις στους πολίτες της που θα τους βοηθήσουν να ζήσουν πιο καλά και να ανεβάσουν το επίπεδο της ζωής τους. Οι εκπαιδευόμενοι πηγαίνουν εκεί για να αποκτήσουν γνώσεις και καλλιέργεια.	Η παιδεία λειτουργεί για να παίρνουν τους μισθούς τους οι εκπαιδευτικοί και να γράφουν συνθήματα στους τοίχους οι «εκπαιδευόμενοι», να κάνουν απεργίες, πορείες, καταλήψεις, καταστροφές των σχολείων, πανεπιστημίων και τεχνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Τα πτυχία έχουν, σχεδόν πάντα, την αξία ενός φτηνού χαρτιού περιτυλίγματος κρέατος ή χαρτιού υγείας!
Οι πολίτες ζουν ανάλογα με τα εισοδήματά τους, δανείζονται για να αποκτήσουν διαρκή αγαθά και σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και όταν ξέρουν ότι μπορούν να ξεπληρώσουν τα δάνεια με τα εισοδήματά τους ή τα αναμενόμενα κέρδη.	Οι πολίτες θέλουν να ζουν μέσα στη χλιδή, γι’ αυτό δανείζονται ασυγκράτητα, για να αγοράσουν το τρίτο αυτοκίνητο, την τέταρτη τηλεόραση, για να αγοράσουν συνολάκια σινιέ, για να πάνε διακοπές σε εξωτικούς προορισμούς (Μπαλί, Σεϋχέλες, Καραϊβική, Ανταρκτική, Κούβα, κ.α.), να φτιάζουν το τρίτο εξοχικό, για να αγοράσουν ακριβό κόσμημα στη γκόμενα, για να παίξουν στο καζίνο, ή να αγοράσουν υπερτιμημένες μετοχές. ‘Οροι όπως «διακοποδάνειο», «γκομενοδάνειο» «γαμοδάνειο», εορτοδάνειο, κ.α. είναι οικονομικοί όροι πρωτότυποι και καθαρά …μπανανικοί !
Οι συνδικαλιστές εκλέγονται για να εκπροσωπούν τους επαγγελματικούς κλάδους και εργάζονται στις επιχειρήσεις ή στις δημόσιες θέσεις που κατέχουν. Δεν ανήκουν σε κόμματα και εργάζονται μόνο για το καλώς εννοούμενο συμφέρον των συναδέλφων τους.	Οι συνδικαλιστές δεν εκλέγονται για να προστατεύουν τα λογικά και νόμιμα συμφέροντα των συναδέλφων τους., αλλά για να εξυπηρετήσουν (και να υπακούουν) το κόμμα στο οποίο ο καθένας ανήκει. Επίσης για να εξοικειωθούν και να ετοιμάσουν τις διαδικασίες για να ανέβουν σε ανώτερα αξιώματα, όπως βουλευτιλίκι, υπουργιλίκι και, γιατί όχι, πρωθυπουργιλίκι… (δηλαδή καλλίτεροι είναι ο Γιωρίκας κι ο Κωστίκας;)
Οι πολίτες σέβονται το περιβάλλον και τη φύση και δεν πετούν σκουπίδια ό,που βρεθούν. Τα φορτηγά μεταφέρουν τα μπάζα στους ειδικά καθορισμένους τόπους, όπου αυτά ανακυκλώνονται. Τα σκουπίδια επίσης τα  επεξεργάζονται για να αποδώσουν υλικά και ενέργεια.	Οι πολίτες αδιαφορούν τελείως για το περιβάλλον. Το λερώνουν με φανατισμό, το καταστρέφουν ό,που τους βολεύει, το λεηλατούν βάναυσα και κάνουν ό,τι μπορούν για να το υποβαθμίσουν. Αρκεί να τους βολεύει και να τα οικονομούν. Το μοναδικό κριτήριο…
Η καλλιέργεια της γης γίνεται για να αποδώσει καρπούς που στη συνέχεια πωλούνται, σε λογικές τιμές, μέσα στη χώρα ή εξάγονται για να φέρουν εισόδημα στη χώρα και στους καλλιεργητές. Οι μεσάζοντες βγάζουν ένα λογικό κέρδος και οι καταναλωτές αγοράζουν σε λογικές τιμές. Οι γεωπόνοι βοηθούν τους παραγωγούς να βελτιώσουν τις καλλιέργειες και να εφαρμόσουν  υψηλής τεχνολογίας μεθόδους που αποδίδουν μεγάλη παραγωγή και υψηλής ποιότητας προϊόντα. Τα εισαγόμενα γεωργικά είναι αυτά που δεν είναι δυνατόν να παραχθούν από την τοπική παραγωγή, λόγω κλίματος ή άλλων συνθηκών	Η καλλιέργεια της γης γίνεται με απαρχαιωμένες μεθόδους, με καλλιέργειες που πολλές απ’ αυτές δεν χρειάζονται, αλλά φέρνουν επιδοτήσεις, Και οι κρατικοί γεωπόνοι ξοδεύουν τις εργάσιμες ώρες τους στο να καταγράφουν τις επιδοτούμενες σοδειές και τις ζημιές όταν συμβούν. Καμία σχέση με ορθολογισμένες μεθόδους καλλιέργειας, με την επιστήμη της γεωπονίας… Οι μεσάζοντες συνθλίβουν τους αγρότες με χαμηλές τιμές (και καμία επιτροπή ανταγωνισμού δεν το ψάχνει) κι ο καταναλωτής ξεπουλιέται για δυό τομάτες κι΄ ένα κιλό πατάτες και όλα τα γεωργικά εισάγονται από τις άκρες του κόσμου…
Οι επιστήμονες και τα ερευνητικά και πανεπιστημιακά ιδρύματα κάνουν σοβαρή έρευνα που χρησιμεύει στη βιομηχανία για να φτιάξει νέα και εξελιγμένα προϊόντα που βοηθούν στην εξέλιξη της τεχνολογίας και της οικονομίας.	Οι ερευνητές εργάζονται για να παράγουν “papers” που δεν έχουν εφαρμοσμένη αξία, αλλά προάγουν την καριέρα τους και μόνο, όταν έρθει η ώρα να πάρουν έδρα. Η ανύπαρκτη βιομηχανία απλώς παράγει αντιγράφοντας και δεν μπορεί να εξάγει, λόγω μη ανταγωνιστικών τιμών και ποιότητας…

Ο αγιασμός των υδάτων…

Από την εφημερίδα:  “Ναυτεμπορική”.   Διαβάστε τι έκανε ο “αγιασμός” (το “αγιασμένο” νερό) στους πιστούς! Είμαι περίεργος τι έχουν να πουν οι θρήσκοι γι’  αυτήν την είδηση, που μας λέει ότι το άγιασμα του νερού δεν του αφαίρεσε τις βλαβερές ιδιότητες που οφείλονταν σε μικροοργανισμούς. Δηλαδή το ευλόγημα του νερού δεν έπιασε; Τι μας λένε τόσα χρόνια οι δικοί μας παπάδες, ότι με τη μετάληψη δεν μεταδίδονται σθένειες; Εδώ μερικά συνηθισμένα μικρόβια δεν μπόρεσε να εξουδετερώσει η “ιερουργία” θα εξολοθρεύσει π.χ. τον ιό του AIDS ή του Embola;

Και δεν μπορούν να μας πουν ότι οι άλλοι παπάδες, της Σιβηρίας, ήταν αλλόθρησκοι και γι’ αυτό δεν έπιασαν οι ευχές, γιατί κι αυτοί χριστιανοί είναι και μάλιστα “ορθόδοξοι”, σαν τους δικούς μας.

Αλλά ξέχασα κάτι, αδέρφια:! Υπάρχει κάποιος θεός που λέγεται  “θεός της Ελλάδας”. Και, φυσικά, αυτός δεν ασχολείται με τη Σιβηρία και με αλλοδαπούς που είναι και κατώτερα όντα!  Εμ  βέβαια!

Αχ, αφηρημένος που είμαι…

Το σεξ κι εμείς…

Σε κάποιο blog που γράφει γυναίκα (έχω ξεχάσει, δυστυχ’ως, ποιό είναι), διάβασα σχόλιο από άλλη γυναίκα, που έλεγε ότι δεν έχει ανάγκη το συχνό σεξ κι ότι αν δεν έχει σύντροφο δεν χάλασε κι ο κόσμος.  Την ενδαφέρει κυρίως η σχέση και όχι το σεξ. Το  ίδιο μοτίβο το έχω ακούσει άπειρες φορές από γυναίκες. Από άντρες σπανιότατα το ακούς αυτό. Οι περισσότεροι από εμάς παραδέχονται ότι αρκεί μιά επιθυμητή φυσική εμφάνιση της γυναίκας και δεν χρειάζονται τίποτε άλλο, ούτε πνευματικά ούτε ψυχικά προσόντα, ούτε, βέβαια, να ερωτευτούν για να λειτουργήσουν σεξουαλικά. Κι επίσης παραδέχονται ότι το σεξ τους είναι αναγκαίο για την ισορροπία τους. (μαζί κι εγώ…).

Πέραν από τις κοινωνικές συμβάσεις και καταπίεση αιώνων (περίπου 21, θα έλεγα… Ο νοών νοήτω) που αναγκάζουν κάποιες γυναίκες να μην παραδέχονται τις σωματικές ερωτικές ανάγκες τους, (που συχνά, στο τέλος, πιστεύουν κι οι ίδιες ότι δεν έχουν), φαίνεται ότι κάποιες διαφορές στις ανάγκες υπάρχουν.

Από τις παρατηρήσεις μου έχω συμπεράνει ότι οι γυναίκες χωρίς τακτικό σεξ, μπορεί να μην νοιώθουν την έλλειψη πάνω στα όργανά τους, με τον ίδιο τρόπο που την νοιώθουν οι άντρες, αυτή όμως επηρρεάζει την ψυχολογική τους ισορροπία. Εκνευρισμοί χωρίς λόγο, κακίες που βγαίνουν ξαφνικά, κλάματα, ανεξήγητη συμπεριφορά και άλλα, μοιάζουν να έχουν την αιτία τους (εκτός από τις ορμονικές διαταράξεις του κύκλου) και στη σεξουαλική στέρηση. Αντίθετα, οι σεξουαλικά χορτασμένες γυναίκες τείνουν να είναι ισορροπημένες, γενικά. (Μην νομιστεί ότι θεωρώ τις γυναίκες ανισόρροπες. Κάθε άλλο!).

Για να ξεχάσουμε για λίγο την κατάσταση και τις δυσοίωνες προβλέψεις για την οικονομία, λέω να ασχοληθούμε με το θέμα ης αναγκαιότητας του σεξ και με τον τρόπο που το βλέπουν οι επισκέπτες/τριές μου. Δεν πρωτοτυπώ, το ξέρω, αλλά το σεξ είναι πάντα επίκαιρο και ανεξάντλητο ως θέμα και, αν θέλετε και προκλητικό και ερεθιστικό κι ευχάριστο! Σηκώστε, λοιπόν, τα μανίκια και γράφτε…

Υ.Γ. Οι γνώμες των ειδικών θα εκτιμηθούν ιδιαιτέρως

Διορισμός… (Ε)

Πριν 3+ χρόνια, σε “ανύποπτη”, για τους περισσότερους από μας εποχή, σχετικά με κρατικές πτωχεύσεις κλπ, και όταν μας έλεγαν ότι η Ελλάδα διαθέτει “ισχυρή οικονομία”, είχα αναρτήσει το παρακάτω: Δεν ξέρω πόσο επίκαιρο είναι τώρα, αλλά νομίζω ότι κάποια σχέση έχει με τα συμβαίνοντα έχει…

Διορισμός: Τοποθέτηση υπαλλήλου σε δημόσια ή ιδιωτική θέση. Αρχικά αθώα λέξη.  Προοδευτικά απέκτησε την έννοια του ρουσφετιού. Ανήψια, κουμπάροι, βαφτιστήρια, ξαδέρφια, μπατζανάκια  και κάθε είδους συγγενείς και φίλοι του πολιτικού ή “παράγοντα” έχουν αυτοδικαίως δικαίωμα σε δημόσια θέση! Δεν έχει σημασία αν η διοίκηση ή ο Δήμος, ή η ΔΕΚΟ χρειάζεται τις “υπηρεσίες” (τρομάρα μας!) του διοριζομένου/ης. Σημασία έχει να τρέχει ο μισθός, “βρέξει-χιονίσει”.  Σημασία έχει να λέμε ότι ο/η είναι εργαζόμενος/η κι ας περνούν τον χρόνο τους ατενίζοντας τον απέναντι τοίχο (αν δεν σε ταλαιπωρούν αυτοί, οι υπηρέτες του πολίτη!). ‘Αλλωστε οι κηφήνες είναι πολύ χρήσιμα έντομα. Χωρίς αυτούς πώς θα ζευγάρωνε η βασίλισσα της Κυψέλης; Χωρίς αυτούς πώς θα γευόμαστε το υπέροχο Ελληνικό μέλι! Αλλά οι κηφήνες του δημοσίου το μέλι το κρατούν για πάρτη τους. Γλύφουν πολύ, μα πολύ, μέλι. Απ’ αυτό που παράγει ο λαός. Δεν έχει σημασία αν δεν γαμούν, στην κυριολεξία, τον λαό. Στην ουσία το κάνουν και με το πάραπάνω. Αισχροί πολιτικοί! Κακόμοιροι “διορισμένοι”! Σαπρόφυτα της ζωής του τόπου. Δεν είναι να σας ζηλεύει κανείς γιατί εξασφαλίσατε μιά θεσούλα! Κακόμοιροι θα είστε ακόμη κι αν εισπράξετε εκατομμύρια σε μισθούς, αμοιβές “συμβουλίων” και μίζες. Πάντα θα λυπάστε τους εαυτούς σας γιατί παρασιτείτε σε βάρος του λαού που σας πληρώνει με τον ιδρώτα του και το αίμα του! Κακόμοιρα παράσιτα!

Καταναλωτισμός (Ε)

Το παρακάτω το έγραψα στις 7.12.2006.  Κάτι μου λέει ότι είναι επίκαιρο πάλι. “Γιατί”  ρωτάτε; Γιατί μου φαίνεται ότι η καταναλωτική μας δυνατότητα όσο πάει θα περιορίζεται, στην περίοδο της πτωχευτικής διαδικασίας της χώρας που (καταλάβαμε ότι) μπήκαμε… Τόσα χρόνια νομίζμε ότι είμαστε πλούσιοι. Τώρα…

Πολύ ακούγεται η λέξη. Πολλοί κατηγορούν αλλήλους για καταναλωτισμό, όχι γιατί ξοδεύουν πολλά, αλλά επειδή αγοράζουν διαφορετικά καταναλωτικά “αγαθά” απ’ αυτούς, δηλαδή ξεσκίζουν το εισόδημά τους και φορτώνουν τις κάρτες τους αγοράζοντας διαφορετικά είδη ή υπηρεσίες απ΄ αυτά που γουστάρουν οι επιτιμητές! ‘Ετσι, κάποιος/α θεωρεί ότι είναι αναγκαίο να διαθέτει 4 συσκευές Plasma TV και 3 DVD στο σπίτι αλλά δεν βρίσκει ότι το ταξείδι στο Μπαλί είναι αναγκαίο για τον γείτονα! Και η κοκκέτα κυρία νομίζει ότι δεν είναι άσκοπο να ξοδέψει μερικές χιλιάδες € για διάφορα μπουκαλάκια καλλυντικών αλλά ότι η γειτόνισα που άλλαξε ψυγείο κουζίνα και πλυντήριο είναι φρικτή καταναλώτρια.

Νομίζω θα ήταν καλή ιδέα να  καταγράψουμε  τι θεωρούμε καταναλωτικό ξόδεμα ο/η καθένας/μία. Μην ντρέπεστε σύντροφοι/σες.  Ανώνυμα γράφετε και, στο κάτω-κάτω, ουδείς αναμάρτητος. ‘Ολοι μας έχουμε τα βίτσια μας και μαγκιά μας! Μήπως κλέβουμε κανέναν; Εμείς τα βγάζουμε εμείς τα ξοδεύουμε κι αν μας πάρουν το σπίτι ή το αυτοκίνητο οι πανάγαθες και τιμιότατες τράπεζες τι τον νοιάζει τον γείτονα; Εμείς θα κοιμώμαστε στο πάρκο και θα πηγαίνουμε στη δουλειά περπατώντας… Εμπρός λοιπόν, πάρτε το πληκτρολόγιο αγκαλιά και γράφτε!

Muffs…

Μιά ανάρτηση που έχει άμεση σχέση (επί τέλους) με το όνομα αυτού του Blog. Κυρίως για αρσενικούς επισκέπτες. Αμφιβάλλω αν θα ενδιαφερθούν κάποιες γυναίκες να την διαβάσουν και πολύ περισσότερο αν θα ενδιαφερθούν να ακολουθήσουν τον σύνδεσμο…

Είπα με τον νέο χρόνο να γίνω λιγότερο γκρινιάρης και περισσότερο παιχνιδιάρης (“παλίμπαις” κατά κάποιον τρόπο, όσο μεγαλώνω..).  Είμαι περίεργος αν θα τα καταφέρω…

Σήμερα έμαθα μια καινούρια λέξη slang στα αγγλικά: Muff.  Δεν την ήξερα (απορώ πώς μου ξέφυγε!). Σημαίνει Μουνί. Και βρήκα κι ένα blog που παίζει ένα ενδιαφέρον παιχνίδι: Το blog ονομάζεται Guess Her Muff και  δίνει φωτογραφίες άπειρων όμορφων (στο μεγαλύτερο μέρος) γυναικών και σου προτείνει να μαντέψεις πώς θα μοιάζει το μουνί της κάθε μιάς, από τον τρόπο που είναι ντυμένη.

Το εισαγωγικό κείμενο του blog είναι:     Do you think you can guess how a babe keeps her muff based on her how she dresses? Does your co-worker’s carpet match the drapes? Is that geeky girl in your class secretly a sex kitten who shaves it bald?
The answers might surprise you…

Κάτω από κάθε φωτογραφία δίνει τον σύνδεσμο για μια γυμνή της φωτογραφία, όπου το muff της εμφανίζεται σε όλη του την μεγαλοπρέπεια.  Αριστερά σε κάθε σελίδα έχει μιά λίστα σελίδων και σε κάθε σελίδα εμφανίζονται πολλές φωτογραφίες γυναικών. Είναι αξιοσημείωτη δουλειά, γιατί αυτός ο τύπος πρέπει να έχει πείσει πολλές εκατοντάδες γυναίκες να τις φωτογραφίσει ντυμένες και γυμνές, με το muff τους σε πρώτο πλάνο. ‘Ολα τα πρόσωπα φαίνονται. Οι φωτογραφίες πολύ καλές.

Καλή διασκέδαση σύντροφοι (και συντρόφισσες, άμα λάχει)…

Τα “Μπουζούκια” (aka “Σκυλάδικα”) (Ε)

Το μπουζούκι είναι ένα όργανο που παράγει πολύ ευχάριστο ήχο. Κι αν η σύνθεση βοηθάει η μουσική που παράγει μπορεί να είναι συγκλονιστική. Κι αν συνοδεύει φωνές, όπως των μεγάλων καλλιτεχνών του ρεμπέτικου, μπορεί να είναι πραγματικά ψυχικός καταλύτης. ‘Ομως εγώ δεν πηγαίνω ποτέ “στα μπουζούκια”. Οι λόγοι είναι απλοί:

• Τα μαγαζιά που φιλοξενούν “τα μπουζούκια” έχουν γίνει για να “τα οικονομίσουν χοντρά” κάποιοι, μαγαζάτορες της νύχτας ή “καλλιτέχνες” και όχι για να διασκεδάσουν τον κόσμο με την προσφορά πραγματικά λαϊκής μουσικής.
• Η ατμόσφαιρα είναι παρακμιακή και το κλίμα εκεί μέσα (μου) είναι εξαιρετικά απεχθές. Δεν υπάρχει λαϊκός κόσμος όπως θα περίμενε κάποιος, αλλά στην “αίθουσα” (όπως έχει επικρατήσει να λέγονται οι μπουζουκοχώροι της νύχτας) συνωθούνται ονόματα του πλούτου, ονόματα του λεγόμενου “καλλιτεχνικού” κόσμου, και αυτοί που προσπαθούν να προβληθούν μέσα από τον συγχρωτισμό με τους “High”! Όλοι αυτοί θεωρούν απαραίτητο κομμάτι της κοσμικής τους οντότητας την τακτική παρουσία τους “στα μπουζούκια”. Κι αν είναι στο πρώτο τραπέζι κοκορεύονται σαν να απόκτησαν έδρα σε πανεπιστήμιο! Και βέβαια είναι απαραίτητο να ραίνουν τον/την “καλλιτέχνη/ιδα” με αμέτρητα πανέρια, μιά και έτσι δείχνουν τον πλούτο και την γεναιοδωρία τους. Και κάποιοι που έχουν βάλει στο μάτι να καμακώσουν κάποια “καλλιτέχνιδα” δεν παραλείπουν να της στέλνουν σαμπάνιες που βέβαια εκείνη δεν μπορεί να πιεί αλλά δεν παραλείπει να ακουμπά το ποτήρι στα χείλια της για να ευχαριστήσει τον μαλάκα που πετάει τα λεφτά του έτσι!
• ‘Ολοι εκεί μέσα (αλλά και απ’ έξω) στέκονται με απλωμένο χέρι. Η λουλουδού, η γκαρνταρομπατζού, ο παρκαδώρος που θέλει να αμειφθεί γιατί σου κουνά το χέρι σαν τροχονόμος (λες και δεν έχεις μάτια να δεις που έχει θέση) και σου ανοίγει την πόρτα (λες και δεν έχεις χέρια!) και, γενικά, νοιώθεις ότι θέλουν να σου αφαιρέσουν και το τελευταίο λεπτό από το πορτοφόλι σου
• Ο πηκτός καπνός κόβεται με το μαχαίρι και τα Decibel βρίσκονται στα ύψη.
• Τα φαγητά είναι “βιομηχανικά” και οι μπουκάλες με τα ποτά ποτέ δεν ξέρεις τι χημικές ενώσεις κρύβουν στα “σπλάχνα” τους!
• Οι κατ’ ευθείαν ηλεκτρικές συνδέσεις με τα όργανα παραμορφώνουν φριχτά τον ήχο τους που δεν έχει καμία σχέση με τον γνήσιο ήχο του μπουζουκιού, της κιθάρας και των άλλων οργάνων.
• Και φυσικά τα καψουροτράγουδα είναι φριχτές παρωδίες μουσικής και στίχου. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς είναι εκείνο που τα κάνει τόσο απωθητικά σε όποιους/ες εκτιμούν την ποιοτική μουσική και τόσο ελκυστικά σε σκυλο-θαμώνες.
• Φυσικά οι ταμπέλες τους είναι το άκρον άωτον της κακογουστιάς που σε απωθούν και μόνο που περνάς απ’ έξω! Θα με ρωτήσετε και δικαίως: “Εσύ πώς τα ξέρεις όλα αυτά, αφού ποτέ δεν πας εκεί;” Πήγα (στο παρελθόν) τρεις φορές, μετρημένες, από επαγγελματική ανάγκη, όταν μου το ζήτησαν φορτικά ξένοι επισκέπτες. Φυσικά τις σπάνιες φορές που μου το ζητούν τώρα βρίσκω τρόπους να τους αποτρέπω από το να επιμένουν. Τώρα, γιατί όλα αυτά τα “μαγαζιά” θεωρούνται οι ναοί της διασκέδασης δεν θα το καταλάβω σε τούτη τη ζωή (όχι ότι πιστεύω πως υπάρχει κι άλλη, δηλαδή…).

Και κάτι άλλο: Είναι γνωστό ότι πάρα πολλοί θαμώνες των μαγαζιών της νύχτας φεύγουν ξημερώματα ή πρωί απ’ αυτά και, ενώ είναι τύφλα στο μεθύσι, μπαίνουν στο “αμάξι” τους και όποιον πάρει ο χάρος (στην κυριολεξία). Η τροχαία στήνει παγίδες με αλκοτέστ και σε πιάνει αν έχεις πιεί δυό μπύρες. ‘Εξω από τα “μαγαζιά” αυτά δεν είδαμε να στήνει συνεργείο, όπου θα έχει πλουσιότατη σοδιά και θα προστατέψει και μερικούς υποψήφιους νεκρούς από τους “μερακλήδες”-δολοφόνους της νύχτας.

Αγάπη είναι…

Με την επικείμενη άφιξη του νέου χρόνου είπα να αφήσω τη γκρίνια και τη μαυρίλα και να γράψω κάτι πιο πρόσχαρο, τρυφερό. Κάτι σχετικό με την αγάπη, όπως τη βλέπουν τα παιδάκια.

Από το Blog “‘Αποψη” αντιγράφω:

Ρεβέκκα, 8 ετών: “Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του”

Βασίλης, 4 ετών: “Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλον”

Κάρολος, 5 ετών: “Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του”

Χριστίνα, 6 ετών: “Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη”

Λευτέρης, 4 ετών: “Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε”

Δανιήλ, 7 ετών: “Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις να είσαι συνέχεια μαζί με τον άλλον και να μιλάτε. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία”

Αιμιλία, 8 ετών: “Αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα. Αν σταματήσεις το άνοιγμα… θ’ ακούσεις την αγάπη”

Πάνος, 7 ετών: “Αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς καλύτερα, πρέπει να ξεκινήσεις από έναν… φίλο που δεν χωνεύεις”

Τζένη, 8 ετών: “Αγάπη είναι όταν λες σ’ ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του, κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα”

Θωμάς, 7 ετών: “Σε μία σχολική εκδήλωση και πριν παίξω πιάνο, μ’ έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος”

Μαρία, 8 ετών: “Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ’ όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω για ύπνο”

Κλαίρη, 6 ετών: “Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό”

Αγάπη είναι όλα αυτά και άλλα πολλά ακόμη…. που αν δεν τα νιώθουμε …μαραζώνουμε και πεθαίνουμε…

Δεν ξέρω αν όλα γράφτηκαν από παιδάκια. Μερικά μου φαίνονται λίγο …ύποπτα να προέρχονται από ενήλικες, αλλά δεν πειράζει…

Κι αν προσθέσετε κι εσείς μερικά δικά σας, κι ας είστε ενήλικες, θα πλουτίσουμε τη λίστα.

Ο νέος χρόνος σας εύχομαι να σας έχει υγιείς, αυτάρκεις  και να είναι πολύ, μα πολύ ερωτικός…

Γιατί τους πληρώνω;

Πριν μερικές μέρες, στην  καθημερινή χιουμοριστική εκπομπή του ΣΚΑΪ  Ελληνοφρένεια  (της 23.12.09 και της 24.12.09) άκουσα αποσπάσματα από τις ομιλίες μερικών βουλευτών και αναρωτήθηκα γιατί μιλούν! Γιάννης Βούρος, Εύα Καϊλή (όμορφο πλάσμα, είναι αλήθεια, αλλά…),  Πέμη Ζούνη, Βαγγέλης Αντώναρος, Αντώνης Σαμαράς, ‘Αδωνις Γεωργιάδης (Μπουμπούκος), Γιάννης Παπαθανασίου, Γιώργος  Πεταλωτής, Βαγγέλης Μεϊμαράκης και πολλοί άλλοι. Μπούρδες, ασυναρτησίες, αοριστίες. Αναρωτιέμαι γιατί μιλούν αφού δεν έχουν κάτι να πουν. Και αναρωτιέμαι γιατί τους πληρώνω με €9.000 κάθε μήνα (χώρια τα προνόμια) για να λένε ασυναρτησίες, για να βρίσκονται στη Βουλή χωρίς να καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω τους, χωρίς να καταλαβαίνουν γιατί είναι εκεί. Κι ούτε οι ψηφοφόροι τους κατάλαβαν γιατί τους ψήφισαν. Μάλλον γιατί τους βλέπουν συχνά στο γυαλί και στο πανί. ‘Ενα σωρό φελλοί μπήκαν στη βουλή μόνο και μόνο γιατί τους βλέπουν οι άμυαλοι ψηφοφόροι στο γυαλί και στο στίβο. Ακόμα κι ο Χατζη……  βγήκε κάποτε 1ος δημοτικός σύμβουλος μόνο και μόνο γιατί έβγαινε στο γυαλί κι έλεγε παπαριές! Δεν καταλαβαίνω πώς σκέφτονται (αν μπαίνουν στον κόπο να σκέφτονται) αυτοί οι ψηφοφόροι. Γι’ αυτό ισχυρίζομαι ότι μας αξίζουν όσα τραβάμε…

Αμ ο άλλος, ο Καρατζαφύρερ, που δήλωσε ότι αισθάνεται την ανάγκη να πάει το Σάββατο να προσευχηθεί για να κρατήσει ψηλά το φρόνημα της ορθοδοξίας, τι σου λέει; (καλά, εγώ γιατί νόμιζα ότι το Σάββατο προσεύχονται οι εβραίοι…).

Ωρέ γιατί τους πληρώνουμε τόσο ακριβά όλους αυτούς; Τι υπηρεσίες προσφέρουν στον τόπο; Μπορείτε να μου πείτε;

Ανθρώπινη ποιότητα…

Δεν ξέρω αν το να μιλάμε για ποιότητα ανθρώπων είναι προσβλητικό για το ανθρώπινο ον το λεγόμενο και …”κορωνίδα της δημιουργίας”, αλλά είναι μια πραγματικότητα ότι οι άνθρωποι δεν έχουν όλοι την ίδια ποιότητα. Τελευταία έχω αρχίσει να παρατηρώ πιο προσεκτικά συμπεριφορές ατόμων και ομάδων με στόχο να ξεχωρίσω αυτά τα χαρακτηριστικά που προδίδουν την ποιότητα. Και, φυσικά, είναι υποκειμενική η κρίση της ποιότητας, αλλά σε μιά δεδομένη κοινωνική ομάδα ίσως είναι δυνατό να εντοπίσουμε τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ποιότητα.

Νομίζω ότι την ποιότητα δεν την κάνει αποκλειστικά η μόρφωση, αν και βοηθά πάρα πολύ. ‘Εχω συναντήσει ανθρώπους χαμηλής μόρφωσης, αλλά με πολύ υψηλή ποιότητα. Και το αντίστροφο!

Λοιπόν, με τα δικά μου τα κριτήρια (ε, δεν έχω κι άλλα…) θα έλεγα ότι ο ποιοτικός άνθρωπος θα είχε τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

• Θα ήταν τίμιος, έστω κι αν μπορούσε να μην είναι. Το να μην κλέβεις γιατί σε βλέπουν δεν έιναι τιμιότητα, φόβος είναι. Το να μην κλέβεις, έστω κι αν ποτέ δεν θα μαθευτεί, είναι.
• Θα νοιαζόταν όχι μόνο για τον εαυτόν του και τους δικούς του (συγγενείς, φίλους), αλλά για όλους τους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση. Η έννοια για το κοινό καλό είναι ένα από τα κυριότερα στοιχεία που είναι σε (μεγάλη) ανεπάρκεια! Η Α.Μ. (=αυτού μεγαλειότης) ο εαυτούλης μας είναι στην πρώτη και κυρίαρχη θέση. Οι άλλοι; Ωχ αδερφέ!
• Θα ήταν δίκαιος. Δεν θα υποστήριζε τον εαυτόν του ή την ομάδα του (οικογένεια, πατρίδα, κλπ) κόντρα στο δίκαιο του άλλου.
• Θα ήταν ενεργός πολίτης, με ανάμειξη στα κοινά (δεν χρειάζεται να είσαι βουλευτής. Μπορείς να βοηθάς σε διάφορες κοινωφελείς δραστηριότητες της περιοχής σου), χωρίς υστεροβουλία και αναμονή οικονομικού ή άλλου οφέλους.
• Θα ήταν τελειοκράτης στην δουλειά του. Θα προσπαθούσε να παράγει το καλλίτερο δυνατόν προϊόν ή υπηρεσίες και να βοηθά ακόμη και τους ανταγωνιστές του να κάνουν το ίδιο, στο όνομα του γενικότερου συμφέροντος.
• Θα ήταν επικεικής με τους άλλους ανθρώπους. Ο καθένας μας έχει τα ελαττώματά του. Αν πυροβολούμε καθέναν που έχει ελαττώματα η ζωή μας θα γίνει ζούγκλα (όπως τώρα, ας πούμε).
• Θα είχε πραγματικό και όχι επιφατικό σεβασμό για την προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από ηλικία, φυλή, μόρφωση ή άλλα χαρακτηριστικά. Ο σεβασμός αυτός έχει μεν θεσμοθετηθεί στα χαρτιά και υποτίθεται και στην κοινωνία, αλλά ελάχιστοι από μας τον έχουν κάνει βίωμα. Το πώς μιλάμε για τους άλλους και πώς τους θάβουμε με κάθε ευκαιρία δείχνει του λόγου το αληθές.
• Θα είχαν ουσία οι πράξεις του. Έχουμε γεμίσει από ανθρώπους που ό,τι κάνουν το κάνουν για τους τύπους και όχι για την ουσία. Χαρακτηριστικό κυρίως των δημοσίων υπηρεσιών. Και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, για παράδειγμα: Φοιτητές και σπουδαστές που στόχο έχουν το “χαρτί’ αντί για τη γνώση. Και καθηγητές που αγαντάρουν τη διαδικασία, αφού και αυτοί οι ίδιοι κάνουν την “έρευνα” (τις περισσότερες φορές) για να βγεί το “paper” και να τους βοηθήσει στην καριέρα τους!
• Θα ήταν ειλικρινής. Δεν θα χρησιμοποιούσε ψέματα για να οφεληθεί. Θα είχε την επίγνωση ότι το δικό του καλό δεν μπορεί να ξεχωρίζει από το γενικό καλό και ότι μόνο η μακροπρόθεσμη οφέλεια της ομάδας συμφέρει και το άτομο. Αλλιώς τα οφέλη είναι παροδικά και επισφαλή.

Μέχρι εκεί μπόρεσα να σκεφτώ (μη με ρωτάτε πάλι “με τι”…). Αν σκεφτείτε κι εσείς μερικά ρίχτε τα στο καλάθι.

Και τώρα ερωτώ ( όπως ο Χαρχούδας της Λιλιπούπολης): Πόσα από τα παραπάνω λέτε ότι διαθέτουμε εμείς, ως λαός, στο μεγαλύτερο μέρος του;  Και απαντώ: Δυστυχώς ελάχιστα και ελάχιστοι άνθρωποι.  Οι περισσότεροι τα σνομπάρουμε αυτά, “ένεκα η μαγκιά”. Είμαστε μάγκες, με την κακή έννοια.

Ίσως και ο κυριότερος λόγος της κακοδαιμονίας μας…