Ηλίθιοι, ανήθικοι, απαίδευτοι…

Διαβάζοντας βιβλίο πρόσφατης έκδοσης, του Λευτέρη Παπαδόπουλου με τίτλο “Δώδεκα Πόντους και Μισό”,  Εκδόσεις Καστανιώτη, (συλλογή χρονογραφημάτων του που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα “Τα Νέα”), έφτασα σε χρονογράφημα με τον παραπάνω τίτλο. Δυστυχώς ο τίτλος (και η διαπίστωση) αναφερόταν στον σύγχρονο Έλληνα. Και είναι τόσο σωστή! Προέρχεται από “γνωστό συγγραφέα” που ο Παπαδόπουλος δεν κατονομάζει, αλλά νομίζω την κάνουμε και όλοι μας, εμείς που ενδιαφερόμαστε (και πονάμε),  κάθε μέρα. Μεταφέρω απόσπασμα από το χρονογράφημα, που μιλάει από μόνο του και δεν χρειάζεται σχολιασμό:

Διάβασα προ ημερών, μια συνέντευξη γνωστού συγγραφέα σε κυριακάτικη εφημερίδα και τρόμαξα! Τρόμαξα γιατί αυτά που διαπιστώνει ο συγγραφέας για τον ελληνικό λαό, σήμερα, είναι, δυστυχώς, αληθινά, σε πολύ μεγάλο βαθμό. Λέει, συγκεκριμένα:

«Οι Έλληνες είναι ηλίθιοι, είναι ανήθικοι, είναι απαίδευτοι, είναι ανέραστοι. Ανίκανοι ν’ αναγνωρίσουν και να ερωτευτούν το κάλ­λος. Είναι μια διαπίστωση που την κάνω με μεγάλη θλίψη, με συντριβή, θα μου πείτε, είναι μια προσωπική εκτίμηση. Μα και η ιδεολογία που βλέπω να κυριαρχεί παντού, γύρω μας, προσω­πική εκτίμηση είναι. Δεν έκατσα να μετρήσω πόσοι την έχουν και πόσοι δεν την έχουν. Ένας συγγραφέας ακούει, βλέπει και συλλογάται. Βέβαια, με άφησε άναυδο ένα στοιχείο μετρήσεως που ήρθε τελευταία από πολύ καλές δημοσιογραφικές πηγές, μια πληροφορία που κανείς δεν ετόλμησε να δημοσιεύσει. Όταν γι­νόταν η δίκη της “εταιρείας δολοφόνων”, έγινε κάποια καλά ορ­γανωμένη σφυγμομέτρηση. Η σφυγμομέτρηση αυτή έβγαζε ότι το 44% των ερωτηθέντων ήταν υπέρ της “εταιρείας”. Τα καταφέρανε, μάγκες ήταν, τα κονομήσανε. Νομίζω, και δεν πρόκειται περί υπερβολής, ότι ζούμε τη μεγαλύτερη εθνική κρίση που έχει αντιμετωπίσει ο ελληνισμός τα τελευταία πεντακόσια χρόνια».

Σκληρές κουβέντες. Και «τραβηγμένες» ίσως. Αλλά είναι βέ­βαιο ότι ο σημερινός Έλληνας δεν βάζει τίποτα μπροστά στην κα­λοπέραση του, στο βόλεμα του, στο «κονόμι» του. Υπάρχει ένας διάχυτος κυνισμός, μια λασπουριά, που μας μολύνει όλους. Το σκάν­δαλο αντιμετωπίζεται με απάθεια. Η κομπίνα θεωρείται εξυπνάδα. Η καταστροφή της ξένης περιουσίας “επαναστατική πράξη”. ‘Ολοι είμαστε διατεθειμένοι να κλείσουμε τα μάτια, να συγχωρήσουμε, να ξεχάσουμε…

Σταματώ εδώ. Δεν χρειάζονται άλλα σχόλια εκτός από μιά λέξη: Πονάει!

Ανάρτηση παραπομπή…

‘Επεσα νωρίς για ύπνο. Κατά τις 1 το πρωί ξύπνησα. Και ως γνήσιος Blogger έτρεξα στο PC να δω τι γίνεται… Τίποτα δεν γινόταν και τόριξα στο ψάξιμο. Κι έπεσα στην ανάρτηση των D-Squared μ’ ένα βίντεο κλιπάκι από την αξέχαστη Μαλβίνα που αναπαράγει Κωστάκη στα πρώτα του βήματα στην πολιτική. Αξίζει να το δείτε!

Ζήλεια… (γράφεται και “ζήλια”)

Από τότε που ξέρω τον εαυτόν μου ερωτικά, δεν είχα ποτέ ζηλέψει γυναίκα που είχα σχέση μαζί της. Γυναίκες που μου άρεσαν και ΔΕΝ τις είχα, τις είχα ζηλέψει και πολύ μάλιστα! Είναι μεγάλος ο καϋμός (γράφεται και “καημός”) να σου τρέχουν τα σάλια για μια συγκεκριμένη γυναίκα κι εσύ να τρως απόρριψη και να ξέρεις ότι κάποιος άλλος την αγκαλιάζει. ‘Ομως ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ζηλεύουν οι άνθρωποι τους/τις συντρόφους που έχουν και τους/τις  χαίρονται ερωτικά. Ποτέ δεν κατάλαβα τι κακό μπορεί να κάνει στον σύντροφο η συνεύρεση του άλλου με άλλο άτομο. ‘Εχω τη γνώμη ότι αν υπάρξει η σχετική απελευθέρωση από τα μαζοχιστικά συναισθήματα της ζήλιας η ερωτική ζωή των ανθρώπων μπορεί να γίνει πιο ευχάριστη, πιο χαλαρή, χωρίς άγχη και ανησυχίες, χωρίς καυγάδες, χωρίς ανταγωνισμούς και με πολύ περισσότερη ερωτική χαρά. Δεν ξέρω ποιός δίδαξε στον κόσμο την ανασφάλεια που έχει ως συνέπεια τη ζήλεια και από πού ξεκίνησε αυτό το βασανιστικό συναίσθημα. Φοβούνται ότι θα χάσουν το άλλο άτομο αν αυτό κάνει άλλη ερωτική σχέση; Μειώνεται το “εγώ” γιατί μπορεί να υπάρχει κι άλλος/η που να είναι επιθυμητός/ή στον/στην σύντροφο; ‘Οπως και να το δεις, μάλλον στην ματαιοδοξία, στην ανασφάλεια  και στα εγωιστικά συναισθήματα φαίνεται ότι πατάει η ζήλεια.

Βέβαια, το θέμα είαι και πολιτισμικό. Ο Εσκιμώος, λένε, παρεξηγείται αν προσφέρει τη γυναίκα του στον καλεσμένο και αυτός την αρνηθεί (φαντάζεστε να φτάσει και μέχρι “φόνο τιμής” γι’ αυτή την άρνηση;).  Σε πολλές χώρες του Ευρωπαϊκού βορά το θέμα της ζήλειας έχει σχεδόν ξεπεραστεί (Λένε. Δεν έχω πρσωπική αντίληψη) . Στη μεσόγειο λειτουργεί κανονικά. Σε χώρες του μουσουλμανικού κόσμου δεν παραμένει στο συναίσθημα, αλλά προχωρεί και σε εκτελέσεις!

‘Ο,τι και να είναι αυτή η ζήλεια, όποια κι αν είναι η προέλευσή της, κάνει μαρτύριο τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε, τουλάχιστον εμείς, τα  …ανώτερα όντα, οι Bloggers ) να ξαναψάξουμε τις σχέσεις μας με τη ζήλεια;

‘Εθνος (Ε)

Τι είναι, λοιπόν, έθνος; Λέξη αμφιλεγόμενη, παρεξηγημένη, στόχος πολιτικών και φιλοσοφικών διενέξεων, αφορμή μεγαλόστομων και στομφωδών λόγων των πολιτικών, αντικείμενο καπηλείας των καπάτσων κάθε είδους, έχει, τέλος πάντων, περιεχόμενο ή είναι απλώς μιά αόριστη και ασαφής έννοια; Είναι οι ‘Ελληνες μουσουλμάνοι της Θράκης ομοεθνείς των “ορθοδόξων” χριστιανών κατοίκων της Κρήτης; Είναι η γλώσσα το κοινό στοιχείο; Είναι η θρησκεία; είναι η κοινή γεωγραφική καταγωγή, είναι τα ήθη και έθιμα; το οικονομικό συμφέρον; Πόσο ομοεθνείς μας αισθάνονται οι “Ελληνοαμερικανοί”, ας πούμε, τέταρτης ή πέμπτης γενιάς που δεν μιλούν Ελληνικά; Τα παιδιά και, περισσότερο, τα εγγόνια των Αλβανών μεταναστών θα αισθάνονται ότι ανήκουν στο Ελληνικό ‘Εθνος; Είναι οι “Αρβανίτες” της Ελλάδας κομμάτι του Ελληνικού Έθνους; Ποιά είναι , άραγε, τα “Ιδεώδη της φυλής”; Και ποιά είναι η φυλή; Και πώς συμβαίνει η Ελλάδα να έχει ακόμη και ιδιωτικό Θεό (“Στον Θεό της Ελλάδος” δεν αναφέρονται, συχνά-πυκνά, οι διάφοροι φασιστοειδείς συμπολίτες μας;). Είναι συνυφασμένη η Ορθοδοξία με το ‘Εθνος; Και τι ισχύει για άλλα έθνη; Τι είναι, ας πούμε, το αμερικανικό έθνος; Σε τι διαφέρουν οι ορισμοί των άλλων εθνών από του δικού μας;

‘Ολα αυτά θα ήθελα να συζητήσουμε μαζί και να ακουστούν απόψεις.

Πού πάνε τα λεφτά μας; ΙΙ

Στον ιστότοπο “π” που έχει διάφορα στατιστικά, βρήκα το παραπάνω. Κάποτε ανέβασα μια ανάρτηση με το ερώτημα “Πού πάνε τα λεφτά μας;” Να ένα δείγμα κατασπατάλησης από τους κρατικούς μάνατζερς… θα ψάξω και γι’ άλλα, τώρα που μας λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα στο ταμείο κι ετοιμάζονται να χερουκώσουνε τις τσέπες μας!

Αν δυσκολεύεστε να διαβάσετε κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγέθυνση.

 

Η καταδίκη…

Μετά την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση εναντίον αστυνομικών, βγήκαν τα κόμματα, ως συνήθως, να “καταδικάσουν”  την επίθεση. Και οι δημοσιογράφοι αναζητούσαν, με επιμονή, τους εκπροσώπους των κομμάτων για να τους ρωτήσουν αν καταδικάζουν την ενέργεια! Αναρωτιέμαι τι νόημα έχει αυτή η ρουτίνα της καταδίκης, από κόμματα και άλλους φορείς. Για να μην νομισθεί ότι κάποια κόμματα εγκρίνουν τις ενέργειες αυτές; Μάλλον άσκοπη αυτή η κίνηση των ΜΜΕ και των κομμάτων που “καταδικάζουν”, αφού είναι βέβαιο ότι τα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν είναι υπέρ της τρομοκρατίας, όπως, τουλάχιστον, αυτή εκδηλώνεται τελευταία. Ακόμη και τον πρόεδρο της δημοκρατίας ρώτησαν. Σαν να ήταν ενδεχόμενο αυτός να έλεγε “καλά τους κάνανε”!

Αλλά με απασχολεί και κάτι άλλο, πιο σοβαρό: Αυτοί οι τρομοκράτες γιατί αποδεικνύονται τόσο πιο αποτελεσματικοί και ικανοί από την (υποτιθέμενα) οργανωμένη και πάνοπλη αστυνομία; Γιατί δεν εκπαιδεύονται οι αστυνομικοί στην αντιμετώπιση αιφνιδιαστικών επιθέσεων; Γιατί δεν προστατεύονται από κατάλληλες εγκαταστάσεις; Γιατί δεν υπάρχει επαρκές σύστημα ασφάλειας στη φύλαξη των εγκαταστάσεων; Μόλις πρόσφατα κλέψανε ολόκληρη μηχανή ελικοπτέρου από αεροπορική βάση, σαν να έκλεβαν οδοντόπαστα από σουπερμάρκετ! Συχνά κλέβουν βαρειά όπλα από στρατιωτικές και αστυνομικές εγκαταστάσεις. Και η φύλαξη; Οι φρουροί, τα συνθηματικά, οι θερμικές κάμερες, τα όπλα; Τίποτα δεν κάνουν όλα αυτά; Πού είναι η προσοχή των φρουρών στις σκοπιές; Ή μήπως όλα αυτά υπάρχουν (και τα πληρώνουμε) για τον τύπο και όχι για την ουσία;

Θα απαντήσει σ’ αυτές τις απορίες μας ο Γιωργάκης, έστω ο Μιχάλης ή ο Μπένυ; Αμφιβάλλω!

Τουριστικές πληροφορίες…

Είναι πολύ παλιά. Από την Καλαμάτα. Την βρήκα ψάχνοντας κουτιά με παλιές φωτογραφίες. Τότε που πρωτοείχα δει την ταμπέλα γέλασα πολύ!

Διαβάστε την με προσοχή για να μάθετε τα ονόματα των πιάτων στην Αγγλική!

Εκλογές Ν.Δ.

Με εντυπωσιάζει το ότι ανάμεσα σε τόσα μέλη της Ν.Δ., ενός από τα κόμματα εξουσίας, αυτοί είναι οι καλλίτεροι υποψήφιοι που μπορούσαν να βρουν γα τη θέση του αρχηγού.  Εξαίρεση η Ντόρα, που νομίζω ότι τουλάχιστον έχει ισχυρή προσωπικότητα, σοβαρότητα και μόρφωση (το ότι είναι κόρη του Μητσοτάκη κακώς της αποδίδεται ως αρνητικό. Δεν φταίνε τα παιδιά για την ποιότητα των γονιών τους) και δεν μας έχει δώσει κανένα ισχυρά αρνητικό δείγμα μέχρι τώρα.

‘Ομως οι άλλοι τρεις βρίσκω ότι είναι επιεικώς απαράδεκτοι ως αρχηγοί. Ο ένας προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει αρχηγός κόμματος, χωρίς κανένα δείγμα θετικής δράσης. Ο άλλος, ο ωραίος Μπρούμελ, που εκτοξεύει λόγους-φούσκες χωρίς κανένα περιεχόμενο και χωρίς κανένα δείγμα θετικών έργων στα υπουργεία που υπηρέτησε. “Κος Τίποτα”, για να θυμηθούμε τα λόγια του άλλου γραφικού τύπου του πασοκ. Ο τρίτος (που μάλλον θα έρθει και τελευταίος) καραγκιόζης εκ βορά που θα ήταν πιο χρήσιμος ως παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών! Αυτοί είναι ο “καλλίτεροι” της Ν.Δ. σύντροφοι! Τι να πει κανείς για την ποιότητα που διαθέτει το κόμμα!

Γιατί;

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση στη χώρα μας (δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες χώρες) εκτός από τα “μικρά” κόμματα που μπαίνουν ή έχουν κάποιες ελπίδες να μπουν (οριακά) στη Βουλή, υπάρχει  και ένα πλήθος φαιδρά “κόμματα” που είναι άγνωστα, κι αυτά και οι “πολιτικοί” που τα στελεχώνουν κι όμως κατεβαίνουν στις εκλογές. Δεν τους ξέρει ούτε ο θυρωρός τους (μεγάλε Κατσιφάρα!) για να μην πώ ούτε η μάνα τους κι όμως αυτοί κάνουν τον κόπο και υποβάλλονται στις διαδικασίες της υποψηφιότητας, ξοδεύουν χρήματα και τυπώνουν και ψηφοδέλτια (αυτά εμείς τα πληρώνουμε) για να εισπράξουν από 3 έως μερικές εκατοντάδες ψήφους στην καλλίτερη περίπτωση.

Αν πάτε στην ιστοσελίδα των εκλογών και ανοίξετε τον κατάλογο των κομμάτων (έχει ένα κουτί ψηλά δεξιά) θα δείτε όλα τα κόμματα που ζήτησαν την ψήφο μας στις τελευταίες εκλογές (μαζί και ο “Χαρίζω Οικόπεδα”). Αναρωτιέμαι ποιά ψυχική διεργασία ωθεί αυτούς τους συνανθρώπους μας σ΄αυτή την περιπέτεια, αφού ξέρουν ότι καμία πιθανότητα δεν έχουν να εκλεγούν. Και δεν έχουν γιατί δεν τους γνωρίζει σχεδον κανείς, ή μάλλον δεν τους γνωρίζουν αρκετοί πολίτες για να τους ψηφίσουν και να έχουν έστω και ελάχιστη πιθανότητα εκλογής. Νομίζω ότι πάλι πρέπει να επικαλεσθώ τα φώτα της Εύας Στάμου για να καταλάβω… Άν καταλάβω!

Το κόμμα…

Η όλη φιλολογία των ημερών από την πλευρά της Ν.Δ. και με την ευκαιρία των επικείμενων εκλογών για την ανάδειξη αρχηγού, ένα πράγμα δείχνει με απόλυτη βεβαιότητα: Την ύψιστη θέση που κατέχει η έννοια “κόμμα” στην ιεραρχία αξιών των πολιτικών. Βέβαια αυτή η θέση δεν χαρακτηρίζει μόνο τους πολιτικούς της Ν.Δ. αλλά όλους (σχεδόν) τους πολιτικούς χώρους, ιδιαίτερα των μεγάλων κομμάτων (λέγε με ΠΑΣΟΚ).

Στους λόγους και στις δηλώσεις των υποψηφίων αρχηγών, το “συμφέρον” της παράταξης, κυριαρχεί. Μιλούν γα το συμφέρον του κόμματος σαν αυτό να ταυτιζόταν με το συμφέρον του τόπου. Θεωρούν την απώλεια των εκλογών κάτι σαν απώλεια εθνικών εδαφών ή μείζονα εθνική καταστροφή. Σαν να μην ήταν μιά φυσιολογική διαδικασία η απώλεια της εξουσίας από το ένα κόμμα όταν την κερδίζει το άλλο! Εκθειάζουν το κόμμα (“Η μεγάλη αυτή παράταξη…” ή άλλα ηχηρά)  λες και αυτό ταυτίζεται με τη χώρα. Λες και μια “μεγάλη” ομάδα ανθρώπων θα μπορούσε να έχει στους κόλπους της τα γνωστά μούτρα του  υποκόσμου, της ρεμούλας και της διαπλοκής.

Βέβαια αν το ΠΑΣΟΚ έχανε θα βλέπαμε σήμερα εκεί τις εκλογές για νέο πρόεδρο, γιατί τα ίδια ακριβώς ισχύουν και εκεί. Και θα είχαμε της ίδιας ποιότητας λόγους και εσωκομματικούς σπαραγμούς. Είδαμε και ακούσαμε Βενιζέλο (και άλλους, αλλά αυτός ήταν ο πιο πληθωρικός) πριν δυό μόλις χρόνια.

Αντί σήμερα να έχουν σκύψει όλοι πάνω από τα καυτά προβλήματα της χώρας, αντί να συεργάζονται όλα τα κόμματα για να βρούν λύσεις, έχουν εστιάσει επάνω στο “κομματικό συμφέρον” (και κατ’ επέκταση στο προσωπικό συμφέρον…) λες και αυτό συμπίπτει με το εθνικό…

Δεν έχω αρκετά δυνατά λόγια για να εφράσω την οργή μου, χωρίς να γίνω χυδαίος, για τις θέσεις αυτές, των ανθρώπων που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν τον λαό και που υποτίθεται ότι φροντίζουν να λύσουν τα προβλήματά του. ‘Οπως και για τους συμπολίτες μας που ταυτίζονται με κόμματα άνευ όρων, αποκαλώντας εαυτούς “Νεοδημοκράτες”, ή “Πασόκους”, ή οτιδήποτε άλλο (αυτοί οι δύο, κυρίως, φανατίζονται).

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ! (συγνώμη φτωχέ μου Καραγκιοζάκο!)