Μικρά διάφορα…

Σήμερα γράφω μικρά διάφορα. ΄Οχι πως δεν έχει θέματα η επικαιρότητα. Εγώ δεν έχω έμπνευση για τίποτε περισσότερο. ‘Αλλωστε προσπαθώ να μην επαναλαμβάνομαι, αν και δεν το καταφέρνω πάντα.

Η φωτογραφία; ‘Ασχετη. Την έβαλα για να σας τραβήξω το ενδιαφέρον!!! ‘Αλλωστε τα κορίτσια είναι υπέροχα!

•    Οι “μεγάλοι“: Συχνά έχω αναρωτηθεί, τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο “μεγάλο”, δηλαδή αξιόλογο. ‘Εχουμε συνηθίσει να ακούμε για “μεγάλη οικογένεια”, ή “καλή οικογένεια” πάντα με την έννοια της” πλούσιας”. Πόσες φορές αναρωτηθήκαμε, όμως ΓΙΑΤΙ, είναι αυτή μεγάλη οικογένεια; Επειδή κάποιος σύγχρονος ή πρόγονος ήταν ικανός στο να βγάζει χρήματα (και με ποιόν τρόπο τα έβγαλε, άραγε); Είναι μεγάλος κάποιος πολιτικός που έφαγε το καταπέτασμα σε μίζες, μόνο και μόνο γιατί έγινε γνωστός; Είναι μεγάλος κάποιος γιατί έβαλε πολλά γκολ; Μήπως γιατί είχε πολλές καταθέσεις στην Ελβετία; Μήπως γιατί ήταν ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας και κυκλοφορούσε με συνοδεία πέντε αυτοκίνητα γεμάτα σωματοφύλακες; ‘Οχι σύντροφοι. Μεγάλος είναι κάποιος που έκανε καλό στους άλλους ανθρώπους. Από την προσφορά κρίνεται η μεγαλοσύνη των ανθρώπων. ‘Ενας μεγάλος γιατρός, ένας ευεργέτης, ένας πολιτικός που δεν πήγε στη Βουλή για την τσέπη του, αλλά για να κάνει καλό στον λαό που τον ψήφισε, ο εφευρέτης, ο μαθηματικός, ο φυσικός, ο χημικός, ο βιολόγος, κ.α. που παρήγαγαν γνώση, ο συγγραφέας που δίνει τροφή στον νου, που δίνει ερεθίσματα για σκέψη, ο καλλιτέχνης που ψυχαγωγεί και μορφώνει με το έργο του, ο ικανός δάσκαλος, Αυτοί είναι οι μεγάλοι και όχι οι “γνωστοί” τυχάρπαστοι που έχουμε συνηθίσει να θαυμάζουμε!
•    Οι πρόγονοι: Συχνά ακούμε για το πόσο περήφανοι πρέπει να είμαστε για τους “προγόνους” μας (που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι είναι και βιολογικοί μας πρόγονοι). Εγώ, λοιπόν ντρέπομαι γιατί είχα αυτούς τους προγόνους. ‘Οχι γιατί δεν ήσαν αυτοί άξιοι, αλλά γιατί εγώ δεν είμαι αντάξιός τους. Τόσο εγώ όσο και οι σύγχρονοί μου νεοέλληνες δεν είμαστε άξιοι, όχι να περηφανευόμαστε, αλλά ούτε τα κορδόνια από τα σανδάλια ή τους κοθόρνους τους να δέσουμε. ‘Ο,τι μεγάλο έκαναν το έκαναν εκείνοι κι όχι εμείς. Κι αν ζούσαν εκείνοι θα έπρεπε να είναι περήφανοι. Εμείς γιατί; Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να περηφανεύομαι για πράγματα που δεν έκανα, αλλά τα έκαναν κάποιοι άλλοι, που λέγεται ότι κάποια μακρυνή (ή και κοντινή) σχέση είχαν με μένα. Εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι για το οποίο θα είμαστε περήφανοι; Αν ναι ας το κάνουμε κι ας μην αναπαυόμαστε πάνω σε στρώματα από δάφνες που δεν είναι δικές μας!
•    Αμοραλιστής: ‘Εχουμε ακούσει όλοι για τον “αμοραλισμό”. Για πολλούς ίσως η λέξη είναι λίγο ασαφής και αόριστη, μιά και προέρχεται από τα λατινικά. ‘Εχει ρίζα το λατινικό “mos” (=ήθος ). Τι είναι, λοιπόν, ο αμοραλισμός που λέμε ότι σήμερα επικρατεί στη πολιτική ζωή; Αμ δεν είναι μόνο σήμερα και πολλοί από τους παλαιούς ήσαν αμοραλιστές, και βαθμιαία μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα. Και δεν μας ενδιαφέρει και πολύ ο αμοραλισμός των καθημερινών ανθρώπων, αλλά αυτών που ασχολούνται με τα κοινά. Αλλά τι είναι ο πολιτικός αμοραλιστής; Είναι κάποιος που δεν έχει ηθικές αξίες. Μπορεί να μην διαπράττει ο ίδιος αδικήματα του ποινικού κώδικα, αλλά αδιαφορεί για την εξάπλωση της ανηθικότητας. Ας δούμε και μερικές από τις ιδιότητές του: Είναι ψεύτης. Λέει ψέματα εν γνώσει του. Είναι λαοπλάνος. Χρησιμοποιεί κάθε ρητορικό μέσον (ακόμη κι αν δεν ξέρει καλά τη γλώσσα που μιλάει) για να κοροϊδέψει τον λαό. Είναι ρίχτης. Ρίχνει τους φίλους του και συνεργάτες του για προσωπικό του όφελος. Είναι οφελιμιστής. Βαδίζει στην πολιτική με κριτήριο το πολιτικό και προσωπικό του όφελος, θυσιάζοντας το κοινό. Είναι υποκριτής. Υποκρίνεται ξεδιάντροπα προκειμένου να επιτύχει τους φιλόδοξους στόχους του. Είναι φιλόδοξος. Μεγαλύτερή του φιλοδοξία είναι να κυβερνήσει ή να συνεχίσει να κυβερνά, από οποιαδήποτε θέση μπορεί. Δεν έχει σημασία, γι’ αυτόν αν κάποιοι άλλοι είναι ικανότεροι και θα μπορούσαν να κάνουν καλό στον τόπο. Αυτός θέλει να κυβερνά πάση θυσία (του λαού!). Είναι αδίστακτος. Δεν έχει πρόβλημα να διαπράξει τίποτε από όσα μπορούν να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες του, αρκεί να μην βρεθεί μπλεγμένος με τον νόμο.  Πηγαίνει σύμφωνα με το νόμο, κι αν ο νόμος τον βοηθά να καταστρέψει ανθρώπινες ζωές δεν έχει πρόβλημα. Δόγμα του: “ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό“…
Μήπως σας θυμίζουν κάποιους γνωστούς (ζώντες ή/και μακαρίτες) τα παραπάνω;
•    Editorial: Πριν οι ‘Ελληνες μάθουμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας στην Αγγλική γλώσσα (ξέρετε, “κάνε delete”, “Στείλε μου message”, “θα κάνω download”) και πριν αντικαταστήσουμε το αλφάβητό μας με το λατινικό (λέγε με Greenglish), οι εκδότες εντύπων (γιατί μόνο εκεί έγραφαν τότε, μιά και δεν υπήρχε το διαδίκτυο) τιτλοφορούσαν το γραφτό τους ως “Κύριο ‘Αρθρο”. Συχνά (εφ)εύρισκαν κι άλλες παραλλαγές, όπως “Από τον εκδότη”, “Εκ βαθέων”, κ.α. Σήμερα όλοι οι “καθώς πρέπει” συγγραφείς θεωρούν καθήκον τους να χρησιμοποιήσουν την αγγλική λέξη “Editorial” για το κύριο άρθρο. Δεν λέω, είναι πραγματικότητα η “εισβολή” των ξένων (κυρίως αγγλικών) λέξεων στη γλώσσα μας, κι εγώ δεν είμαι εντελώς αθώος τέτοιας πρακτικής (αν και προσπαθώ να μην το κάνω) αλλά υπάρχει κι ένα όριο! Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι όλοι, ανεξαιρέτως, οι ‘Ελληνες γνωρίζουν τι σημαίνει “Editorial”. Και όταν απευθύνεσαι σε ένα Ελληνικό κοινό, Ελληνικά πρέπει να γράφεις. Δικαιολογούνται, έστω, οι εντελώς εξειδικευμένες λέξεις, που δεν έχουν (ακόμη) επιτυχή μετάφραση στην γλώσσα μας. ‘Ομως “Editorial” σχεδόν σε όλα τα έντυπα και άρθρα στο διαδίκτυο πάει πολύ. Πάρα πολύ!

Advertisement