Μαθήματα Επιτυχίας (Ε)

Πριν μερικά χρόνια, τότε που κάποια αθλητική επιτυχία (από τις σπάνιες, άλλωστε) είχε η χώρα στο εξωτερικό, είχα αναρτήσει το παρακάτω κείμενο. Εξακολουθεί να είναι επίκαιρο… (Δυστυχώς)

Εκεί φτάσαμε: Παίρνουμε μαθήματα από την εθνική ομάδα του μπάσκετ, για το πώς να συμπεριφερόμαστε ως πολίτες! Ο Προπονητής («coach» τον αποκαλούσαν οι Έλληνες δημοσιόγραφοι στο Τόκυο, λες και δεν έχει όνομα ή τίτλο στα Ελληνικά…) μας έδωσε οδηγίες να εργαζόμαστε ομαδικά κλπ. για να επιτύχουμε, ως λαός, τους στόχους μας Άκουσα ακόμη και δημοσιογράφο του Sky, σε πρωινή εκπομπή, να χρησιμοποιεί ως παράδειγμα την ομάδα μπάσκετ και να μας παροτρύνει να ακολουθήσουμε το παράδειγμά της για να επιτύχουμε, ως λαός, τους στόχους μας!

Εξουθενωμένοι από την αποτυχημένη μας ύπαρξη ως ευρωπαϊκής (τρομάρα μας!) χώρας, από την άθλια οικονομική μας κατάσταση, μετά από ολυμπιακούς αγώνες που μας στράγγιξαν κι από το τελευταίο Ευρώ, εξερχόμενοι από μιά 20άχρονη λαίλαπα ληστρικής και αλμπάνικης διακυβέρνησης που πήγε τη χώρα 50 χρόνια πίσω, με μιά σημερινή κυβέρνηση που τα έχει χαμένα, με εθνική πρωτιά σε όλα τα αρνητικά ρεκόρ και εσχατιά σε όλα τα θετικά, με ένα κράτος-κακοποιό (στην κυριολεξία!) φτάσαμε να παίρνουμε μαθήματα «επιτυχίας» από ένα παιχνίδι! Από μιά ομάδα νεαρών αθλητών!

Δεν είναι τυχαίο το ότι σε τέτοια γεγονότα εκδηλώνεται η εθνική μας υστερία, το ότι, στερημένοι από άλλες, ουσιαστικές, διακρίσεις αρπαζόμαστε από τέτοιες «νίκες» για να αισθανθούμε ότι κάτι αξίζουμε. Ταυτιζόμαστε με 5-10 αθλητές για να νοιώσουμε όλοι, και τα 11 εκατομμύρια νεοελλήνων, επιτυχημένοι! Δεν είναι τυχαίο ότι κάνουμε τα αθλήματα (θεάματα, στην πραγματικότητα) κεντρικό άξονα της ύπαρξής μας. Δεν είναι τυχαίο το ότι ένα μεγάλο μέρος από την δραστηριότητα του μέσου Έλληνα καταναλίσκεται στην ενασχόληση με τα αθλητικά γεγονότα, σαν να ήταν αυτά το κέντρο βάρους της οικονομικής, επιστημονικής και πνευματικής ζωής του τόπου! Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο μεγάλος χρόνος και χώρος αφιερώνεται από τα ΜΜΕ (TV, ραδιόφωνο και έντυπα) στα αθλητικά γεγονότα! Είναι ένδειξη, κι αυτό, των προτεραιοτήτων του νεοέλληνα και της κατανομής του ενδιαφέροντός του. Πρώτα τα θεάματα και μετά όλα τ’ άλλα! Τουλάχιστον οι ρωμαίοι, κατά την εποχή της παρακμής των, ζητούσαν θεάματα αλλά ΚΑΙ άρτον. Εμείς τον άρτον, με την ευρύτερη έννοια, τον παραβλέπουμε και περιοριζόμαστε μόνο στα θεάματα. Γιατί θεάματα είναι τα αθλητικά γεγονότα και όχι αθλητισμός!

Ο καυγάς για την αρχηγία…

Αυτή η εσωκομματική διαδικασία της Ν.Δ. πολλή αηδία μου προκαλεί! Μαχαίρια βγήκαν από τα θηκάρια και η πολυθρύλητη “ενότητα” πάει περίπατο, για να αποδείξει, ακόμη μία φορά ότι η ανάμιξη των ατόμων στην πολιτική ΜΟΝΟ ατομικιστικούς στόχους εξυπηρετεί. Στόχος η εξουσία.  Λόγοι καλυμένα χυδαίοι, για την μείωση των αντιπάλων.  “Εμείς” (δηλαδή εγώ). “Άλλοι” (δηλαδή ο άλλος η άλλη)!  Γιατί τόση λύσσα για την αρχηγία αδέρφια; Στόχος μοναδικός η εξουσία και πάλι. Αυτοσκοπός η αναρρίχηση στην πρωθυπουργική καρέκλα των “εκλεκτών”  και στις υπουργικές των “λιγότερο εκλεκτών” (ή μελλοντικών  “εκλεκτών”), με ένα πλήθος από ψηφοφόρους και ταυτόχρονα μελλοντικούς υποψήφιους προέδρους, διοικητές, γενικούς γραμματείς, γενικούς συμβούλους, ειδικούς συμβούλους, απλούς συμβούλους και παρατρεχάμενους με ταρίφες πολλών δεκάδων χιλιάδων τον μήνα! ‘Ολοι αυτοί για το κόμμα και για την εξουσία αγωνίζονται σύντροφοι. “Ισχυρή Ν.Δ.”, “Ενωμένη Ν.Δ.”, “Περήφανη Ν.Δ.”  Μόνο αυτά έχουν να πουν. Λέξη για την Ελλάδα, λέξη για το χάλι που κι αυτοί βοήθησαν να επιτευχθεί. Λέξη για τις σπατάλες, τις κομματικές παροχές, για τις προσλήψεις ημετέρων και συνενόχων στο πλιάτσικο. Η εξουσία αδέρφια. ΑΥΤΟ και ΜΟΝΟ αυτό τους νοιάζει και τίποτε άλλο!

ΝΤΡΟΠΗ σας ρεεεεεεεε!

Βρίζω, υποτιμώ, απαξιώνω…

Με αφορμή καυγάδες που διεξάγονται σε κάποια  ιστολόγια, με ανταλλαγή ύβρεων, προσβολών, απαξιωτικών και υποτιμητικών σχολίων, θέλω να διατυπώσω μερικές σκέψεις:

Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι (έστω, οι περισσότεροι) θέλουμε να μας συμπαθούν, να μας βλέπουν με θετικό τρόπο. Επίσης νομίζω ότι πολλοί από εμάς, στην προσπάθειά μας να πάρουμε αξία, υποτιμούμε τους άλλους νομίζοντας ότι έτσι εμείς ανεβαίνουμε ποιοτικά και από εκεί ξεκινά και η συνήθεια να βρίζουμε. Αλλά επιτρέψτε μου να νομίζω ότι αυτή η πρακτική φέρνει το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα. Αντί να κερδίζουμε την αναγνώριση, όπως αναμένουμε, κερδίζουμε την αντιπάθεια και την αντιπαλότητα. Τώρα, πώς νοιώθει κάποιος ότι ανεβαίνει βρίζοντας, είναι μάλλον αντικείμενο ψυχολόγων να μας ερμηνεύσουν τον πολύπλοκο και ανεξήγητο αυτόν μηχανισμό. Το να αποκάλέσεις κάποιον “γάϊδαρο” δεν είναι σίγουρο ότι θα ακούσεις και τον κλασσικό ογκανισμό (=γκάρισμα) απ’ αυτόν.

Αντίθετα, η  ανθρώπινη προσέγγιση σε κάθε σφάλμα ή διαφορετικότητα, δημιουργεί προϋποθέσεις επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης, δεν ερεθίζει αρνητικά το θυμικό μας και οδηγεί σε καλλίτερη σχέση με τους άλλους. Δεν κατάλαβα ποτέ πώς και τι μπορείς να κερδίσεις αν καταφέρεις να σε αντιπαθήσει, να σε ζηλέψει ή να σε μισήσει ο άλλος που βρίζεις ή υποτιμάς αμέσως  ή εμμέσως.

Φυσικά, η καλόπιστη κριτική, η έκφραση της διαφωνίας, αυτή που διατυπώνεται με τρόπο κόσμιο και ευγενικό δεν είναι το ίδιο με τις βρισιές. Οι βρισιές φαίνεται ότι είναι έκφραση βαθύτατα εδραιωμένης ανασφάλειας.

‘Οσοι παρακολουθούν αυτό το …μαγαζάκι ίσως να έχουν προσέξει ότι σε καμία περίπτωση δεν επιτέθηκα σε συντάκτη απρεπούς σχολίου, αν και αρκετές τέτοιες περιπτώσεις υπήρξαν, κυρίως από ανώνυμους. Δεν είναι καθόλου εύκολο να με κάνεις να βρίσω και αυτό είναι αποτέλεσμα απόφασης. Σας βεβαιώνω ότι δεν είναι καθόλου δύσκολο…

Ας ξανασκεφτούμε λίγο πριν αρχίσουμε να στολίζουμε κάποιον με προσβολές και κοσμητικά επίθετα…

Ηλίθιοι, ανήθικοι, απαίδευτοι…

Διαβάζοντας βιβλίο πρόσφατης έκδοσης, του Λευτέρη Παπαδόπουλου με τίτλο “Δώδεκα Πόντους και Μισό”,  Εκδόσεις Καστανιώτη, (συλλογή χρονογραφημάτων του που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα “Τα Νέα”), έφτασα σε χρονογράφημα με τον παραπάνω τίτλο. Δυστυχώς ο τίτλος (και η διαπίστωση) αναφερόταν στον σύγχρονο Έλληνα. Και είναι τόσο σωστή! Προέρχεται από “γνωστό συγγραφέα” που ο Παπαδόπουλος δεν κατονομάζει, αλλά νομίζω την κάνουμε και όλοι μας, εμείς που ενδιαφερόμαστε (και πονάμε),  κάθε μέρα. Μεταφέρω απόσπασμα από το χρονογράφημα, που μιλάει από μόνο του και δεν χρειάζεται σχολιασμό:

Διάβασα προ ημερών, μια συνέντευξη γνωστού συγγραφέα σε κυριακάτικη εφημερίδα και τρόμαξα! Τρόμαξα γιατί αυτά που διαπιστώνει ο συγγραφέας για τον ελληνικό λαό, σήμερα, είναι, δυστυχώς, αληθινά, σε πολύ μεγάλο βαθμό. Λέει, συγκεκριμένα:

«Οι Έλληνες είναι ηλίθιοι, είναι ανήθικοι, είναι απαίδευτοι, είναι ανέραστοι. Ανίκανοι ν’ αναγνωρίσουν και να ερωτευτούν το κάλ­λος. Είναι μια διαπίστωση που την κάνω με μεγάλη θλίψη, με συντριβή, θα μου πείτε, είναι μια προσωπική εκτίμηση. Μα και η ιδεολογία που βλέπω να κυριαρχεί παντού, γύρω μας, προσω­πική εκτίμηση είναι. Δεν έκατσα να μετρήσω πόσοι την έχουν και πόσοι δεν την έχουν. Ένας συγγραφέας ακούει, βλέπει και συλλογάται. Βέβαια, με άφησε άναυδο ένα στοιχείο μετρήσεως που ήρθε τελευταία από πολύ καλές δημοσιογραφικές πηγές, μια πληροφορία που κανείς δεν ετόλμησε να δημοσιεύσει. Όταν γι­νόταν η δίκη της “εταιρείας δολοφόνων”, έγινε κάποια καλά ορ­γανωμένη σφυγμομέτρηση. Η σφυγμομέτρηση αυτή έβγαζε ότι το 44% των ερωτηθέντων ήταν υπέρ της “εταιρείας”. Τα καταφέρανε, μάγκες ήταν, τα κονομήσανε. Νομίζω, και δεν πρόκειται περί υπερβολής, ότι ζούμε τη μεγαλύτερη εθνική κρίση που έχει αντιμετωπίσει ο ελληνισμός τα τελευταία πεντακόσια χρόνια».

Σκληρές κουβέντες. Και «τραβηγμένες» ίσως. Αλλά είναι βέ­βαιο ότι ο σημερινός Έλληνας δεν βάζει τίποτα μπροστά στην κα­λοπέραση του, στο βόλεμα του, στο «κονόμι» του. Υπάρχει ένας διάχυτος κυνισμός, μια λασπουριά, που μας μολύνει όλους. Το σκάν­δαλο αντιμετωπίζεται με απάθεια. Η κομπίνα θεωρείται εξυπνάδα. Η καταστροφή της ξένης περιουσίας “επαναστατική πράξη”. ‘Ολοι είμαστε διατεθειμένοι να κλείσουμε τα μάτια, να συγχωρήσουμε, να ξεχάσουμε…

Σταματώ εδώ. Δεν χρειάζονται άλλα σχόλια εκτός από μιά λέξη: Πονάει!

Ανάρτηση παραπομπή…

‘Επεσα νωρίς για ύπνο. Κατά τις 1 το πρωί ξύπνησα. Και ως γνήσιος Blogger έτρεξα στο PC να δω τι γίνεται… Τίποτα δεν γινόταν και τόριξα στο ψάξιμο. Κι έπεσα στην ανάρτηση των D-Squared μ’ ένα βίντεο κλιπάκι από την αξέχαστη Μαλβίνα που αναπαράγει Κωστάκη στα πρώτα του βήματα στην πολιτική. Αξίζει να το δείτε!

Ζήλεια… (γράφεται και “ζήλια”)

Από τότε που ξέρω τον εαυτόν μου ερωτικά, δεν είχα ποτέ ζηλέψει γυναίκα που είχα σχέση μαζί της. Γυναίκες που μου άρεσαν και ΔΕΝ τις είχα, τις είχα ζηλέψει και πολύ μάλιστα! Είναι μεγάλος ο καϋμός (γράφεται και “καημός”) να σου τρέχουν τα σάλια για μια συγκεκριμένη γυναίκα κι εσύ να τρως απόρριψη και να ξέρεις ότι κάποιος άλλος την αγκαλιάζει. ‘Ομως ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ζηλεύουν οι άνθρωποι τους/τις συντρόφους που έχουν και τους/τις  χαίρονται ερωτικά. Ποτέ δεν κατάλαβα τι κακό μπορεί να κάνει στον σύντροφο η συνεύρεση του άλλου με άλλο άτομο. ‘Εχω τη γνώμη ότι αν υπάρξει η σχετική απελευθέρωση από τα μαζοχιστικά συναισθήματα της ζήλιας η ερωτική ζωή των ανθρώπων μπορεί να γίνει πιο ευχάριστη, πιο χαλαρή, χωρίς άγχη και ανησυχίες, χωρίς καυγάδες, χωρίς ανταγωνισμούς και με πολύ περισσότερη ερωτική χαρά. Δεν ξέρω ποιός δίδαξε στον κόσμο την ανασφάλεια που έχει ως συνέπεια τη ζήλεια και από πού ξεκίνησε αυτό το βασανιστικό συναίσθημα. Φοβούνται ότι θα χάσουν το άλλο άτομο αν αυτό κάνει άλλη ερωτική σχέση; Μειώνεται το “εγώ” γιατί μπορεί να υπάρχει κι άλλος/η που να είναι επιθυμητός/ή στον/στην σύντροφο; ‘Οπως και να το δεις, μάλλον στην ματαιοδοξία, στην ανασφάλεια  και στα εγωιστικά συναισθήματα φαίνεται ότι πατάει η ζήλεια.

Βέβαια, το θέμα είαι και πολιτισμικό. Ο Εσκιμώος, λένε, παρεξηγείται αν προσφέρει τη γυναίκα του στον καλεσμένο και αυτός την αρνηθεί (φαντάζεστε να φτάσει και μέχρι “φόνο τιμής” γι’ αυτή την άρνηση;).  Σε πολλές χώρες του Ευρωπαϊκού βορά το θέμα της ζήλειας έχει σχεδόν ξεπεραστεί (Λένε. Δεν έχω πρσωπική αντίληψη) . Στη μεσόγειο λειτουργεί κανονικά. Σε χώρες του μουσουλμανικού κόσμου δεν παραμένει στο συναίσθημα, αλλά προχωρεί και σε εκτελέσεις!

‘Ο,τι και να είναι αυτή η ζήλεια, όποια κι αν είναι η προέλευσή της, κάνει μαρτύριο τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε, τουλάχιστον εμείς, τα  …ανώτερα όντα, οι Bloggers ) να ξαναψάξουμε τις σχέσεις μας με τη ζήλεια;

‘Εθνος (Ε)

Τι είναι, λοιπόν, έθνος; Λέξη αμφιλεγόμενη, παρεξηγημένη, στόχος πολιτικών και φιλοσοφικών διενέξεων, αφορμή μεγαλόστομων και στομφωδών λόγων των πολιτικών, αντικείμενο καπηλείας των καπάτσων κάθε είδους, έχει, τέλος πάντων, περιεχόμενο ή είναι απλώς μιά αόριστη και ασαφής έννοια; Είναι οι ‘Ελληνες μουσουλμάνοι της Θράκης ομοεθνείς των “ορθοδόξων” χριστιανών κατοίκων της Κρήτης; Είναι η γλώσσα το κοινό στοιχείο; Είναι η θρησκεία; είναι η κοινή γεωγραφική καταγωγή, είναι τα ήθη και έθιμα; το οικονομικό συμφέρον; Πόσο ομοεθνείς μας αισθάνονται οι “Ελληνοαμερικανοί”, ας πούμε, τέταρτης ή πέμπτης γενιάς που δεν μιλούν Ελληνικά; Τα παιδιά και, περισσότερο, τα εγγόνια των Αλβανών μεταναστών θα αισθάνονται ότι ανήκουν στο Ελληνικό ‘Εθνος; Είναι οι “Αρβανίτες” της Ελλάδας κομμάτι του Ελληνικού Έθνους; Ποιά είναι , άραγε, τα “Ιδεώδη της φυλής”; Και ποιά είναι η φυλή; Και πώς συμβαίνει η Ελλάδα να έχει ακόμη και ιδιωτικό Θεό (“Στον Θεό της Ελλάδος” δεν αναφέρονται, συχνά-πυκνά, οι διάφοροι φασιστοειδείς συμπολίτες μας;). Είναι συνυφασμένη η Ορθοδοξία με το ‘Εθνος; Και τι ισχύει για άλλα έθνη; Τι είναι, ας πούμε, το αμερικανικό έθνος; Σε τι διαφέρουν οι ορισμοί των άλλων εθνών από του δικού μας;

‘Ολα αυτά θα ήθελα να συζητήσουμε μαζί και να ακουστούν απόψεις.

Πού πάνε τα λεφτά μας; ΙΙ

Στον ιστότοπο “π” που έχει διάφορα στατιστικά, βρήκα το παραπάνω. Κάποτε ανέβασα μια ανάρτηση με το ερώτημα “Πού πάνε τα λεφτά μας;” Να ένα δείγμα κατασπατάλησης από τους κρατικούς μάνατζερς… θα ψάξω και γι’ άλλα, τώρα που μας λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα στο ταμείο κι ετοιμάζονται να χερουκώσουνε τις τσέπες μας!

Αν δυσκολεύεστε να διαβάσετε κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγέθυνση.

 

Η καταδίκη…

Μετά την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση εναντίον αστυνομικών, βγήκαν τα κόμματα, ως συνήθως, να “καταδικάσουν”  την επίθεση. Και οι δημοσιογράφοι αναζητούσαν, με επιμονή, τους εκπροσώπους των κομμάτων για να τους ρωτήσουν αν καταδικάζουν την ενέργεια! Αναρωτιέμαι τι νόημα έχει αυτή η ρουτίνα της καταδίκης, από κόμματα και άλλους φορείς. Για να μην νομισθεί ότι κάποια κόμματα εγκρίνουν τις ενέργειες αυτές; Μάλλον άσκοπη αυτή η κίνηση των ΜΜΕ και των κομμάτων που “καταδικάζουν”, αφού είναι βέβαιο ότι τα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν είναι υπέρ της τρομοκρατίας, όπως, τουλάχιστον, αυτή εκδηλώνεται τελευταία. Ακόμη και τον πρόεδρο της δημοκρατίας ρώτησαν. Σαν να ήταν ενδεχόμενο αυτός να έλεγε “καλά τους κάνανε”!

Αλλά με απασχολεί και κάτι άλλο, πιο σοβαρό: Αυτοί οι τρομοκράτες γιατί αποδεικνύονται τόσο πιο αποτελεσματικοί και ικανοί από την (υποτιθέμενα) οργανωμένη και πάνοπλη αστυνομία; Γιατί δεν εκπαιδεύονται οι αστυνομικοί στην αντιμετώπιση αιφνιδιαστικών επιθέσεων; Γιατί δεν προστατεύονται από κατάλληλες εγκαταστάσεις; Γιατί δεν υπάρχει επαρκές σύστημα ασφάλειας στη φύλαξη των εγκαταστάσεων; Μόλις πρόσφατα κλέψανε ολόκληρη μηχανή ελικοπτέρου από αεροπορική βάση, σαν να έκλεβαν οδοντόπαστα από σουπερμάρκετ! Συχνά κλέβουν βαρειά όπλα από στρατιωτικές και αστυνομικές εγκαταστάσεις. Και η φύλαξη; Οι φρουροί, τα συνθηματικά, οι θερμικές κάμερες, τα όπλα; Τίποτα δεν κάνουν όλα αυτά; Πού είναι η προσοχή των φρουρών στις σκοπιές; Ή μήπως όλα αυτά υπάρχουν (και τα πληρώνουμε) για τον τύπο και όχι για την ουσία;

Θα απαντήσει σ’ αυτές τις απορίες μας ο Γιωργάκης, έστω ο Μιχάλης ή ο Μπένυ; Αμφιβάλλω!

Τουριστικές πληροφορίες…

Είναι πολύ παλιά. Από την Καλαμάτα. Την βρήκα ψάχνοντας κουτιά με παλιές φωτογραφίες. Τότε που πρωτοείχα δει την ταμπέλα γέλασα πολύ!

Διαβάστε την με προσοχή για να μάθετε τα ονόματα των πιάτων στην Αγγλική!