Πριν μερικά χρόνια, τότε που κάποια αθλητική επιτυχία (από τις σπάνιες, άλλωστε) είχε η χώρα στο εξωτερικό, είχα αναρτήσει το παρακάτω κείμενο. Εξακολουθεί να είναι επίκαιρο… (Δυστυχώς)
Εκεί φτάσαμε: Παίρνουμε μαθήματα από την εθνική ομάδα του μπάσκετ, για το πώς να συμπεριφερόμαστε ως πολίτες! Ο Προπονητής («coach» τον αποκαλούσαν οι Έλληνες δημοσιόγραφοι στο Τόκυο, λες και δεν έχει όνομα ή τίτλο στα Ελληνικά…) μας έδωσε οδηγίες να εργαζόμαστε ομαδικά κλπ. για να επιτύχουμε, ως λαός, τους στόχους μας Άκουσα ακόμη και δημοσιογράφο του Sky, σε πρωινή εκπομπή, να χρησιμοποιεί ως παράδειγμα την ομάδα μπάσκετ και να μας παροτρύνει να ακολουθήσουμε το παράδειγμά της για να επιτύχουμε, ως λαός, τους στόχους μας!
Εξουθενωμένοι από την αποτυχημένη μας ύπαρξη ως ευρωπαϊκής (τρομάρα μας!) χώρας, από την άθλια οικονομική μας κατάσταση, μετά από ολυμπιακούς αγώνες που μας στράγγιξαν κι από το τελευταίο Ευρώ, εξερχόμενοι από μιά 20άχρονη λαίλαπα ληστρικής και αλμπάνικης διακυβέρνησης που πήγε τη χώρα 50 χρόνια πίσω, με μιά σημερινή κυβέρνηση που τα έχει χαμένα, με εθνική πρωτιά σε όλα τα αρνητικά ρεκόρ και εσχατιά σε όλα τα θετικά, με ένα κράτος-κακοποιό (στην κυριολεξία!) φτάσαμε να παίρνουμε μαθήματα «επιτυχίας» από ένα παιχνίδι! Από μιά ομάδα νεαρών αθλητών!
Δεν είναι τυχαίο το ότι σε τέτοια γεγονότα εκδηλώνεται η εθνική μας υστερία, το ότι, στερημένοι από άλλες, ουσιαστικές, διακρίσεις αρπαζόμαστε από τέτοιες «νίκες» για να αισθανθούμε ότι κάτι αξίζουμε. Ταυτιζόμαστε με 5-10 αθλητές για να νοιώσουμε όλοι, και τα 11 εκατομμύρια νεοελλήνων, επιτυχημένοι! Δεν είναι τυχαίο ότι κάνουμε τα αθλήματα (θεάματα, στην πραγματικότητα) κεντρικό άξονα της ύπαρξής μας. Δεν είναι τυχαίο το ότι ένα μεγάλο μέρος από την δραστηριότητα του μέσου Έλληνα καταναλίσκεται στην ενασχόληση με τα αθλητικά γεγονότα, σαν να ήταν αυτά το κέντρο βάρους της οικονομικής, επιστημονικής και πνευματικής ζωής του τόπου! Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο μεγάλος χρόνος και χώρος αφιερώνεται από τα ΜΜΕ (TV, ραδιόφωνο και έντυπα) στα αθλητικά γεγονότα! Είναι ένδειξη, κι αυτό, των προτεραιοτήτων του νεοέλληνα και της κατανομής του ενδιαφέροντός του. Πρώτα τα θεάματα και μετά όλα τ’ άλλα! Τουλάχιστον οι ρωμαίοι, κατά την εποχή της παρακμής των, ζητούσαν θεάματα αλλά ΚΑΙ άρτον. Εμείς τον άρτον, με την ευρύτερη έννοια, τον παραβλέπουμε και περιοριζόμαστε μόνο στα θεάματα. Γιατί θεάματα είναι τα αθλητικά γεγονότα και όχι αθλητισμός!

