Που πήγαν;


Που πήγαν;

Η ρητορική ερώτηση ακούγεται όλο και περισσότερο από τα γυναικεία χείλη. Χάθηκαν, λοιπόν, οι αρσενικοί; Χάθηκε η έμφυτη διάθεση για επαφή με τη γυναίκεια φύση, για το χάδι, το φιλί, την τρυφερότητα, τη μαγεία του σαρκικού έρωτα; Χάθηκε το κίνητρο για τη γυναικεία συντροφιά, για το φλερτ, για την συνύπαρξη; Δύσκολη η ερώτηση. Πιό δύσκολη η απάντηση! Ο “πολιτισμός” του δυτικού κόσμου άλλαξε το σύστημα αξιών που ξέραμε εμείς οι παλαιότεροι. Πολλές από τις τοτινές αξίες μας ξένιζαν και μας ενοχλούσαν. Βιαστήκαμε να κάνουμε την επανάστασή μας, να δεχτούμε τα μοντέλα του καταναλωτισμού και της κοινωνίας της πληροφορικής, αβασάνιστα. Οι παρέες και οι συναντήσεις υποκαταστάθηκαν από τις οθόνες και τα πληκτρολόγια. Το φλέρτ γίνεται από το σπίτι μας, χωρίς τη μαγεία της ματιάς που παίζει πάνω στην άλλη ματιά, χωρίς το πραγματικό χαμόγελο (που έγινε ένα emoticon ή ένα “:-)” , στην καλλίτερη περίπτωση!. Η αναζήτηση έγινε ένα ακόμη computer game, που σπάνια καταλήγει σε συνάντηση ή και κάτι περισσότερο. ‘Ολοι αναζητούμε τα μοντέλα των πανάκριβων εικονογραφημένων περιοδικών, στο πρόσωπο της “γνωριμίας” κι απογοητευόμαστε αν δεν τα βρούμε. Μα πόσες γυναίκες και πόσοι άνδρες μοιάζουν με τα μοντέλα των διαφημίσεων; ‘Ετσι πραγματοποιήθηκε ο ευνουχισμός μας, έτσι κι οι γυναίκες στράφηκαν προς τις άλλες γυναίκες (οι μισές γυναικείες αγγελίες ζητούν γυναίκες). Και ναι μεν, προσωπικά, δεν έχω πρόβλημα με τη γυνακεία ομοφυλοφιλία, όμως όταν βλέπω να γίνεται αποκλειστική και να αποκλείει τους αρσενικούς από την αναζήτηση, νοιώθω άχρηστος και περιττός! Αν οι γυναίκες, αναζητούν μόνο γυναίκες, τι θέση έχουμε εμείς οι αρσενικοί στο παιχνίδι του έρωτα; Μήπως ο ρόλος μας είναι μόνο αναπαραγωγικός; Μήπως ως εραστές τελειώσαμε; Μήπως το μοντέλο του Yapy αντικατέστησε το αντρικό κοινωνικό και φυσικό πρότυπο; Μήπως οι executives είναι ένα άλλο (τέταρτο!) “φύλο” που δεν έχει κανένα ρόλο στον έρωτα;

Κι εγώ, ως “παλαιός” συχνά αναρωτιέμαι τι έγιναν οι γυναίκες! Μήπως μαζί πρέπει να αναρωτηθούμε τι έγιναν οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι; Να αναρωτηθούμε τι έφταιξε και γίναμε “άφυλα” ρομποτάκια; Απογοήτευση είναι το συναίσθημα. ‘Εμειναν, άραγε, μερικοί και μερικές που να θυμούνται πως είμαστε πριν είκοσι ή τριάντα χρόνια; Νοσταλγεί, κανείς την εποχή που οι άνθρωποι ένοιωθαν την έλξη του άλλου φύλου χωρίς φωτογραφίες στη οθόνη τους και χωρίς cybersex; Κι εγώ απάντηση γυρεύω…

Advertisements

4 Responses to “Που πήγαν;”

  1. Πωλίνα Says:

    Συμφωνώ απόλυτα στα περισσότερα από τα οποία αναφέρεσαι….λίγο οι άντρες κατάντησαν να φοβόνται πιο πολύ απ’τις γυναίκες…και λίγο οι γυναίκες να προβάλουν τη “μαγκιά” τους περισσότερο απ’ότι τη θηλυκή τους εικόνα…Δε θεωρώ όμως ότι το θέαμα “γυναίκα-γυνάικα” είναι κάτι που εμφανίστηκε τα τελευταία 10 ή 20 χρόνια…προυπήρχε εδώ και αιώνες…απλά τότε λόγω της κοινωνικής κατακραυγής υπήρχε η βιτρίνα του γάμου και ανά περιόδους έβγαινε στην επιφάνεια και κάποιο σκάνδαλο “κουμπάρος με κουμπάρο” η “συνιφάδα με συνιφάδα!” καλύτερα λοιπόν σήμερα που τα πράγματα έχουν μια πιο ειλικρινή υπόσταση.Όσο για το άλλο πρόβλημα που θίγεις…για την αποξένωση λόγω Η/Υ και για την απώλεια της επικοινωνίας μέσω ενός βλέμματος ή “αθώου αγγίγματος..” στο χέρι μας είναι να μην ανήκουμε σε εκείνη τη μερίδα των ανθρώπων.Ωστόσο δε θεωρώ τραγικό το να γνωρίσεις έναν άνθρωπο μέσω αυτού του χώρου….αρκεί φυσικά η γνωριμία σας…μας…τους…να μην μείνει εκεί…(πολύ το φιλοσόφισα μου φαίνεται!;ΡΡ)

    τα φιλιά μου!:)

  2. heliotypon Says:

    Ούτε κι εγώ έχω αντίρρηση στην ελευθερία καθενός/μίας να αυτοδιατίθεται. Κι αν θελεις, η γυναικεία ομοφυλοφυλία με διεγείρει πολύ, ερωτικά και όποτε συνευρέθηκα με δύο γυναίκες (κι αυτές μεταξύ τους) ήταν το κάτι άλλο! Ούτε και η γμωριμία από τούτα τα μέσα με απωθεί. Κι εγώ έχω κάνει πολλές και απέκτησα και ερωμένες και καλές φίλες μέσα από τον συνδυασμό “πληκτρολόγιο/οθόνη”. Το ερώτημά μου είναι βαθύτερο. Γιατί οι γυναίκες μονίμως λένε “δεν γαμάνε οι άντρες πλέον”; Μήπως υπάρχει βαθμιαία υποκατάσταση της ανθρώπινης επαφής με την ηλεκτρονική; Και το ότι τόσο πολλές γυναίκες ζητούν ΜΟΝΟ γυναίκες, και το ότι τόσοι άνδρες “δεν γαμάνε” μήπως δείχνει ξεστράτισμα από το φύλο; Αυτή είναι η ανησυχία μου!

  3. mel Says:

    Απάντηση ετεροχρονισμένη. Καθόμουν μόνη εδώ και έπρεπε να βρω κάτι να ασχοληθώ. Και άρχισα το ψάξιμο…
    1. έμεινα έτσι :0 με την ομολογία σου “όποτε συνευρέθηκα με δύο γυναίκες”. Χμμ όχι, δε σου μιλάει καμιά παρθένα, Τουναντίον… Απλά και πάλι σοκάρει. Δεν είπες καν “μια φορά που πήγα με δυο γυναίκες” (χαχα),
    2. με προβληματίζει επίσης ό,τι αναφέρεται στο αρθράκι σου και μάλιστα τις προάλλες με μια φίλη λέγαμε εν ολίγοις πως “οι σημερινοί άνδρες όχι απλά δε θέλουν γάμο αλλά δε θέλουν σχέση”. Δηλαδή σα να υπάρχει μια φοβία για δέσμευση. Προσωπικά κατατάσσω τους σημερινούς άνδρες στις εξής κατηγορίες:
    α)αδιάφοροι (στη γυναίκα),
    β)ενδιαφέροντες που το γνωρίζουν και δεν αρκούνται σε μία. Σημ. όπου “ενδιαφέροντες”=εμφανίσιμοι, πετυχημένοι επαγγελματικά, καλοί εραστές, καλοί συζητητές,αρσενικά-βγάζουν ανδρίλα,
    γ)λίγο από το (β) αλλά με φόβο για το μέλλον και γενικά τη ζωή. Ο καπιταλισμός που μείωσε τους μισθούς και η αυτονόμηση της γυναίκας συνετέλεσαν ώστε ο άνδρας να μην μπορεί πλέον να κάνει το κομμάτι του όπως οι “παλαιοί”. Με λίγα λόγια: πώς να αντιμετωπίσει ένας άνδρας μια γυναίκα, όταν η τελευταία βγάζει περισσότερα από εκείνον ή, αν δεν ισχύει καθόλου αυτό, δεν μπορεί να τη βοηθήσει ως “σωτήρας”; (ήταν και σωτήρες-προστάτες οι “παλαιοί,ε; )
    Από την άλλη σκέφτομαι πως ίσως οι αυτόνομες γυναίκες πλέον δημιούργησαν άνδρες λιγότερο “αρσενικά”. Δηλαδή ας φανταστούμε το 1950 μια μάνα που καθόταν σούζα μπροστά στο σύζυγο. Ε, μάθαινε ο μικρός και μέλλων “παλαιός” ότι ο άνδρας είναι μια σημαντική έννοια και ωθούνταν να γίνει (έστω να προσποιηθεί) περισσότερο αρσενικό. Ενώ ο μικρός που βλέπει τον πατέρα του να είναι σούζα μπροστά στη μητέρα του;…

    Η αλήθεια πάντως είναι πως μάλλον πολλές γυναίκες θα συμφωνήσουν μαζί σου: πού πήγαν;
    Αυτές είναι οι δικές μου σκέψεις. Δεν κατάλαβα αν βρήκες άλλη απάντηση. Επίσης δε μας λες το αντίστοιχο για τη γυναίκα. Ή το λες; (πού; )
    Τώρα για το ψηφιακό κομμάτι ειλικρινά το θεωρώ αρρώστια. Δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω. Όσο για το αν οι γυναίκες στράφηκαν στο ίδιο τους το φύλο ελλείψει ανδρών…εκεί κι αν δεν μπορώ να απαντήσω.

  4. heliotypon Says:

    >Mel: Μπα, δεν βρήκα άλλη απάντηση. Κι από ό,τι είδες μόνο μιά απάντηση πριν από τη δική σου υπήρξε. Κι ούτε εγώ μπόρεσα να βρω μιά άκρη. Οι προβληματισμοί που γράφονται εδώ είναι για να βάλουν το μυαλό μας να δουλεψει πιο εντατικά πάνω σ’ ένα θέμα κυρίως, παρά για να πάρουμε απαντήσεις. Βέβαια τα σχόλια βοηθούν

    Το σεξ με δύο γυναίκες είναι το ιδανικό μου ερωτικό σχήμα, αν θέλεις να ξέρεις. Σίγουρα προκαλεί πολλούς αυτό αλλά δεν βλέπω γιατί. Και δεν ξέρω γιατί έμεινες :Ο . Δεν το έχεις ξανακούσει αυτό;

    Τα παλιά ανδρικά και γυναικεία πρότυπα δεν μου άρεσαν κι εμένα. ‘Ηταν πολύ άδικα για τη γυναίκα και ούτε οδηγούσαν σε καλλίτερες ερωτικές καταστάσεις. Οι (περισσότερες) γυναίκες τότε νομιζαν ότι σεξ είναι απλώς να χρησιμεύσουν ως οχήματα οργασμού του αρσενικού. Δεν είχαν ανακαλύψει το κορμί τους, δεν ήξεραν ότι μπορούν να έχουν οργασμό, δεν είχαν φανταστεί πως κάποιος μπορεί να τους κάνει στοματικό σεξ. Απλώς εκτελούσαν τα “καθήκοντα” της ερωμένης για χάρη του αφέντη και της ασφάλειας (οικονομικής και κοινωνικής) που τους προσέφερε. Φυσικά και δεν αναζητώ αυτό το μοντέλο, αλλά το προ-ψηφιακό όπου οι γυναίκες είχαν απελεθυερωθεί από τις αλυσίδες του πουριτανισμού και έκαναν τη δική τους ερωτική επανάσταση, με τον συντηρητισμό να έχει δώσει τη θέση του στην προσωπική και ερωτική ελευθερία.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: