Ο λαός που θέλει να πεθάνει…


Εδώ είναι μερικές σκέψεις. Δεν ξέρω πόσο σωστές είναι, είναι, όμως, σκέψεις και σαν τέτοιες δεν διεκδικούν βραβεία ορθότητας.

Τα τροχαία και οι άφθονοι νεκροί των Σαββατοκύριακων μου ενισχύουν την υποψία ότι εμείς οι ‘Ελληνες, ως λαός, πρέπει να είμαστε “αυτοκτονικός” (τη λέξη δεν την έχει ο Μπαμπινιώτης αλλά, νομίζω, είναι η πλησιέστερη απόδοση της επιτυχημένης αγγλικής λέξης “suicidal“). Λοιπόν, πολλά δείγματα της νεοελληνικής συμπεριφοράς με οδήγησαν σ’ αυτή την υποψία. Το πρώτο και πλέον κραυγαλέο, βέβαια, είναι ο τρόπος που οδηγούμε, με γνώση του κινδύνου για μας και τους άλλους. Κάθε Σαββατοκύριακο και σε κάθε μεγάλη έξοδο θρηνούμε δεκάδες νεκρούς και περιθάλπουμε εκατοντάδες τραυματίες (αλήθεια, σκέφτηκε κανείς το κόστος; Τελευταία μας το είπαν: 8 δις ευρώ κάθε χρόνο!). Κι όμως, ενώ ξέρουμε, εξακολουθούμε να παίζουμε ρώσικη ρουλέτα με τις ρόδες μας. Τι είναι αυτό μου μας ωθεί προς την αδιαφορία για τη ζωή τη δική μας και των αγαπημένων μας προσώπων, αν δεν είναι τάση αυτοκαταστροφής; Και βέβαια η τάση μας για αυτοκαταστροφή δεν περιορίζεται στον τρόπο που χρησιμοποιούμε τα τροχοφόρα μας αλλά είναι εμφανής σε όλα τα πεδία της δραστηριότητάς μας, τόσο σαν ατόμων όσο και σαν επίσημου κρατικού μηχανισμού. Αυτός ο άκρατος ευδαιμονισμός, που μας κάνει να αδιαφορούμε για το αύριο, για το μέλλον το δικό μας και των απογόνων μας, αυτή η τάση να κάνουμε ό,τι  πιό επικίνδυνο και ό,τι  πιό βλαβερό, οι αρνητικές πρωτιές μας στα δυστυχήματα, στο κάπνισμα και άλλα δεινά, τί σημαίνουν;

Γιατί ένας λαός με υψηλή ευφυία, με πολιτιστική κληρονομιά από όπου μπορεί να αντλήσει πολύτιμη γνώση και σωφροσύνη, λειτουργεί με κατεύθυνση την αυτοκαταστροφή, το χάλασμα, την υποβάθμιση της ζωής, τον ξεπεσμό των αξιών, τη χαμηλή ποιότητα, την εκπόρνευση και τον εκχυδαϊσμό των πάντων; Ποιά είναι η κρυφή δύναμη, ποιό ένστικτο, που μας οδηγεί στην καταστροφή;

Οι νομοτελειακές διαδικασίες στη Φύση είναι παντοδύναμες. Είναι διαδικασίες που δεν είναι ορατές με την πρώτη ματιά, που δεν προειδοποιούν ούτε αναστρέφονται! Και δεν εξηγούνται εύκολα. Μπορεί να κρατήσουν εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια αλλά προχωρούν με ακρίβεια και σταθερότητα στον σκοπό. Μήπως πορευόμεστε σε μια τέτοια διαδικασία; Μήπως ο ρόλος μας στον κόσμο τούτον έληξε; Μήπως, ως λαός, δεν χρειαζόμαστε πλέον πάνω στη γή; Μήπως άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για μας; ‘Ενα πλήθος από λαούς και φυλές περασμένων εποχών εμφανίστηκαν πάνω στη γή και κάποτε έφυγαν, έπαψαν να υπάρχουν ως λαοί. Ποιός “θυμάται” τους Λεμούριους (άν υπήρξαν), τους Βαβυλώνιους, τους Μεσοποτάμιους, του Φοίνικες, του Χεταίους, τους Φιλισταίους, (για να πάμε στη “γειτονιά” μας) ή τους χιλιάδες άλλους λαούς που ήλθαν, δημιούργησαν πολιτισμό και βαθμιαία εξαφανίστηκαν κι έγιναν ιστορική ανάμνηση!

Είναι παρατηρημένο ότι οι άνθρωποι, σε περιπτώσεις που διαισθάνονται το τέλος να πλησιάζει, επιδίδονται σε πράξεις άκρατου ευδαιμονισμού, που δεν αποβλέπουν παρά στο βραχυπρόθεσμο όφελος, τη στιγμιαία απόλαυση, αδιαφορώντας για τό μέλλον, ατομικό και ομαδικό, που, έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει γι’ αυτούς πλέον! Μήπως η συμπεριφορά μας, γενικότερα, παραπέμπει σε τέτοιες καταστάσεις; Μήπως το ασυνείδητό μας μας οδηγεί ώστε να εκπληρωθούν οι νομοτέλειες της Φύσης; Μήπως το ένστικτο του θανάτου, που συχνά βρίσκεται σε σφιχτό εναγκαλισμό με το ένστικτο της επιβίωσης, (μιά φροϋδική θεώρηση), λειτουργεί για τον αφανισμό του παλαιού, του γερασμένου, του εκφυλισμένου, για να δώσει χώρο στο νέο και σφριγηλό; Μήπως ό,τι ισχύει για τα άτομα, που γεννιούνται, ακμάζουν και πεθαίνουν, ισχύει και για τις ομάδες, κοινωνικές και εθνικές; Μήπως δεν είναι τυχαία η αθρόα μετανάστευση από κάθε τόπο στη χώρα μας; Μήπως δεν είναι τυχαίο ότι οι γειτονικοί λαοί πολλαπλασιάζονται με ταχείς ρυθμούς κι ετοιμάζονται να επεκταθούν; Μήπως δεν είναι τυχαία η βαθμιαία μείωση αλλά και η γήρανση του πληθυσμού μας;

Μήπως το εθνικό μας ένστικτο για επιβίωση βρίσκεται σε παρακμή και μήπως άλλοι, νεότεροι λαοί έχουν ένστικτα που βρίσκονται ακόμη σε λειτουργία, ένστικτα που, τελικά,  θα υπερισχύσουν του αδύναμου δικού μας;

Advertisements

5 Responses to “Ο λαός που θέλει να πεθάνει…”

  1. Lex_Luthor06 Says:

    Δεν είμαστε αυτοκτονικοί αλλά εγωκεντρικοί. Αυτοκτονικά εγωκεντρικοί ίσως. Βέβαια αυτό το «αυτοκτονικοί» δεν το καταλαβαίνουμε.

    Όλοι πιστεύουμε άλλωστε πως τα άσχημα και αυτά που διαβάζουμε στις εφημερίδες συμβαίνουν πάντα στους άλλους.

  2. karfi Says:

    Τις προάλλες ήμουν με κάποιο φίλο που όλοι θεωρούν πάμπλουτο. Στη πραγματικότητα δεν έχει σχεδόν να φάει, όμως κάνει μια ζωή που δίνει αντίθετη εντύπωση: Λούσα, αυτοκίνητα, σπίτια κλπ. Αυτός ο φίλος, αγνοεί, αδιαφορεί και βαριέται όταν κάποιος του μιλά για “αξίες”. Δεν έχει να χάσει τίποτε. Το ενδιαφέρον του εστιάζεται μόνο στο πως θα εντυπωσιάσει. Το κακό είναι πως γύρω του υπάρχει μια περίεργη ομάδα από αυλικούς και κόλακες που…εντυπωσιάζονται… Κι αυτοί το ίδιο μ’ αυτόν αδιαφορούν για τις “αξίες”. Αν τώρα πάρεις πολλούς απ’ αυτούς και τους πολλαπλασιάσεις και εκλέξεις και κάποιους απ’ αυτούς για αρχηγό τους, θα έχεις μια εικόνα της σημερινής Ελλάδας.

  3. Debby Says:

    Νομίζω ότι είμαστε απλά ασεβείς και επιπόλαιοι…

  4. ambarese Says:

    Έχει γίνει το μυαλό μας χυλός απο την κατανάλωση ή τα αποθημένα της. Είμαστε μια χώρα της κατανάλωσης και αυτό που ίσως μας διαφοροποιεί εν τέλει απο τα ανεπτυγμένα (καπιταλιστικά) κράτη είναι η παραγωγή. Η ελλάδα παράγει κυρίως καταναλωτές και υπηρεσίες. Προφανώς ως καταναλωτές αντιλαμβανόμαστε την ζωή μας. Αλλά να μην ξεχνάμε οτι ως τέτοιους θα μας αντιμετωπίζουν (σκάσε και πλήρωνε). Και το κράτος μας και οι πολυεθνικές και ο υδραυλικός Έννοιες όπως εγωκεντρισμός, επιπολαιότητα μου φαίνονται ιδανικές για το προφίλ του “πελάτη”. Η ασέβεια είναι μπαλαντέρ.

  5. heliotypon Says:

    Σύντροφοι και συντρόφισες (συν-bloggers καλλίτερα), το θέμα δεν είναι το πώς είμαστε αυτοκτονικοί και πώς φτάνουμε σε αυτοκτονικές συμπεριφορές αλλά το ότι φτάνουμε. Το αποτέλεσμα έχει σημασία. Καταναλωτές υπάρχουν σε όλον τον κόσμο αλλά δεν είναι ΜΟΝΟ καταναλωτές. Δεν χρωστούν τόσοι πολλοί τόσα πολλά. Ανθρωποι χωρίς αξίες υπάρχουν παντού αλλά όχι τόσο πολλοί όπως στην Ελλάδα. Εγωκεντρικοί υπάρχουν, και πάρα πολλοί, σε όλον τον κόσμο. ‘Ομως αυτοκτονικά εγωκεντρικοί μόνο στην Ελλάδα (αν αναφερθούμε στον δυτικό κόσμο) υπάρχουν σε τέτοια νούμερα! Και οι ασεβείς (προς πού;) και οι επιπόλαιοι κι αυτοί υπάρχουν παντού αλλά δεν είναι αυτοκτονικά έτσι. Επιμένω στον όρο “αυτοκτονικά” γιατί νομίζω ότι η πορεία μας εκεί μας οδηγεί. Φόβος μου είναι η νομοτελειακή πιθανότητα να εξαφανιστεί το έθνος αυτό, σε κάποιο κοντινό χρονικό σημείο (με τις κοσμικές αναλογίες τηρούμενες).

    Ξέρω ότι αυτό το θέμα δεν είναι από τα ελκυστικότερα αλλά με απασχολεί.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: