Ο Γάμος: Μας χρειάζεται;


Το παρακάτω κείμενο ήταν σχόλιό μου σε ανάρτησε της Liodara με μικρές τροποποιήσεις και μερικές προσθήκες. Αναφέρεται στη έκφραση πόθου, από πολλές γυναίκες, για την γνωστή “αποκατάσταση”:
Το σφάλμα σας είναι ότι εστιάζετε σ’ έναν θεσμό που είναι, στατιστικά, αποτυχημένος και δεν χρησιμεύει σε τίποτε άλλο παρά να τροφοδοτεί την κοινωνία με εργατικά χέρια (έστω μυαλά) και την “πατρίδα” (τρομάρα της) με στρατιώτες. Και βλέπεις αυτό που στις παλιές Ελληνικές ταινίες (και όχι μόνο) εμφανίζεται ως η αρχή απέραντης και αβασίλευτης ευτυχίας (τα σκαλιά της εκκλησίας…) να καταλήγει 9 στις 10 (για να μην πω 9,99 στις 10) σε απέραντη ανία, καθημερινές προστριβές, οικονομικό άγχος και δυστυχία με μορφή “οικογενειακής ευτυχίας”. Κλισέ κάθε είδους που επαναλαμβάνονται άπειρες φορές και των οποίων είσαι αιχμάλωτος/η. Κάνεις, λοιπόν, τα παιδάκια σου, τα αγαπάς και πολύ σωστά γιατί οι υποχρεώσεις στους ανθρώπους που γέννησες δεν τελειώνουν ποτέ αλλά στερείσαι από όλα τα άλλα που σου δίνουν ξένοιαστη και ευχάριστη ζωή. Κι αν δεν τα έκανες ποτέ δεν θα ένοιθες ότι σου έλλειψαν, απλώς γιατί δεν θα τα είχες γνωρίσει, κάτι που είναι, συναισθηματικά, άκρως δεσμευτικό. ‘Εχασες, λοιπόν, την ξενοιασιά σου, τα ταξείδια σου, το καλό σου το σεξ, την οικονομική σου άνεση, την προσωπική σου γαλήνη με αντάλλαγμα τι; Τη συντροφιά στα γεράματα; Μα ΑΥΤΟ είναι το ιδανικό σου; να έχεις συντροφιά στα γεράματα; Γι αυτό χτυπιέσαι μιά ζωή για τον τελικό σκοπό του να κονομήσεις έναν γέρο να βήχει (και άλλα πολλά…) δίπλα σου, να του μετράς τα φάρμακα και να του ψήνεις φασκόμηλο; Αυτή είναι η ζωή που ονειρεύεσαι και για την οποία θα περάσεις τα βάσανα της ελιάς; Ή μήπως νομίζεις ότι δικαιώνεσαι κοινωνικά όταν περάσεις από αυτή την τυρανική διαδικασία;

Περάστε καλά κορίτσια, γαμήστε (για να το πω ωμά) όσους πιό πολλούς μπορείτε, ταξιδέψτε, διασκεδάστε, βάλτε στην άκρη και κανά Ευρώ για τα γεράματα (ο σύζυγος, αν βρεθεί, δεν είναι βέβαιο ότι θα είναι εκεί στα γεράματα. Μπορεί να σας έχει φύγει ή να έχει πεθάνει..) και, γενικά γεμίστε τη ζωή σας με ξενοιασιά και απόλαυση. Τη διαιώνιση του είδους, γενικότερα, την έχουν αναλάβει, και  πολύ αποτελεσματικά, Κινέζοι, Ινδοί, Πακιστανοί, κ.α. Εσείς, ως πολιτισμένες γυναίκες της Δύσης (τρομάρα μας), μπορείτε να είστε ήσυχες ότι, και χωρίς τη δική σας συνεισφορά, το είδος δεν θα εκλείψει!

26 Responses to “Ο Γάμος: Μας χρειάζεται;”

  1. Marina Says:

    Καλημέρα σας. Η γυναίκα πάντα θα κυνηγάει την κουλούρα γιατί την ταυτίζει με την κοινωνική αποκατάσταση. Επίσης όλοι ανεξαιρέτως οι γονείς θέλουν να δούν τις κόρες παντρεμένες πρίν πεθάνουν. Ασχετο αν μετά χωρίσουν. Ο πρώτος γάμος έχει σημασία.

    Από πείρα να πώ ότι όσο κυνηγάς κάτι τόσο σου ξεφεύγει. Εχω παντρευτεί 3 φορές (με το πρώτο χώρισα, ο δεύτερος πέθανε σε ατύχημα μαζί με τη μικρή μου, με τον τρίτο είμαστε μαζί πολλά χρόνια-χωρίς παιδιά).

    Εχω δεί περιπτώσεις όπου μιά κοπέλλα για να τινάξει απο πάνω της τη μουρμούρα των γονιών της παντρεύτηκε έναν gay (που κι αυτός πιεζόταν για τους ίδιους λόγους) κάνανε με εξωσωματική ένα γιό και ζούνε “μαζί’ ο καθένας όμως τη ζωή του. Είναι σωστό αυτό?

    Η ελληνική κοινωνία είναι ακόμη πολύ πίσω.

  2. m13 Says:

    poli kalo post.
    isws omws afto pou mas wthei se afti tin katastasi na einai oxi ena idaniko, alla enas fovos.na padrevesai apo fovo.

    anyway, alloi DEN padrevodai kan, mono kai mono apo fovo!

    piastavgo kai kourefto!

    🙂
    kalo sk!

  3. ΑΤΗΕΝΑ Says:

    ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ” ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΔΟΥΝ ΝΥΦΟΥΛΕΣ, ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ Η ΕΝΟΙΑ ΤΟΥ COMMITMENT, ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ ΤΟ “ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ” ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΝΑ ΞΟΡΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΡΟ (ΠΑΡΑΒΛΕΠΟΝΤΑς ΤΑ ΘΛΙΒΕΡΑ ΧΑΜΟΜΗΛΙΑ ΠΟΥ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ΘΕΤΕΙΣ ΣΑΝ ΑΙΣΙΟ ΠΕΡΑΣ ΕΝΟς ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΥ ΓΑΜΟΥ…)

  4. eva Says:

    δεν ειναι για τη διαιωνιση του ειδους καλέ μου.Απλα εχεις περασει Χριστουγεννα μονος κι ερημος;Οι φιλοι ειναι οοοοολοι παντρεμενοι με παιδια και φοβουνται να σε καλεσουν τη χωρισμενη γιατι ενας αντρας ανυπαντρος ειναι περιζητητος γαμπρος αλλα μια γυναικα ελευθερη ειναι κινδυνος!Ποια διαιωνιση μου λες;Μηπως μπορουμε να τους προσφερουμε αυτα που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ χρειαζονται;και δε μιλαω φυσικα για τα υλικα 😉

  5. ΑΤΗΕΝΑ Says:

    ΠΕΣΤΑ ΡΕ ΕΥΑ… ΧΩΡΙΣΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΣΟΝΑ ΝΟΝ ΓΚΡΑΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΩΝ…

    ΥΠΟΘΕΤΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΒΑΖΕΙ ΙΔΕΕΣ ΣΤΙς ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΕΣ ΣΥΖΥΓΟΥΣ…

  6. bluesmartoulis Says:

    Πέστα ηλιότυπε, πέστα κι εσύ Εύα.
    Πάντως, αυτό που πήρα από τον γάμο μου, πρίν τελειώσει, ήταν δύο υπέροχα παιδιά και πως να φτιάχνω ψωμάκι.
    Ηλιότυπε, ξανάνοιξα το μπλόγκ και έβαλα την συνταγή. Στο είπα. Από την στιγμή που δίνω υπόσχεση, την κρατάω….
    Φιλιά.

    Υ.Γ. ‘Οσο για τον γάμο δεν είμαι σε θέση να μιλήσω αντικειμενικά τώρα. Ήταν κάτι που δεν έπρεπε να το είχα κάνει. Δεν μου προσέφερε απολύτως τίποτα (εκτός απ΄τα δύο παραπάνω). Ίσα, ίσα μου απομύζησε και όσα είχα. Είμαι biased, όμως, οπότε προτιμώ να σιωπήσω…..

  7. atheofobos Says:

    Δεν αποτυγχάνουν όλοι οι γάμοι ούτε τα τα πράγματα είναι ασπρο –μαύρο.
    Η Ευα νομίζω ότι έθεσε σωστά το θέμα και τελικά οι ανύπαντροι σε μέση ηλικία κάνουν αδιανόητους ,για όταν ήταν νεώτεροι,συμβιβασμούς μπροστά στο φάσμα της μοναξιάς.

  8. petalida Says:

    Les: “‘Εχασες, λοιπόν, την ξενοιασιά σου, τα ταξείδια σου, το καλό σου το σεξ, την οικονομική σου άνεση, την προσωπική σου γαλήνη με αντάλλαγμα τι; Τη συντροφιά στα γεράματα;”

    Δηλαδή όλες οι μακροχρονες σχεσεις πιστεύεις ότι θα καταλήξουν στην απώλεια και τον ξεπεσμό?

    Και τι κακό βρίσκεις με τη συντροφια στα γεράματα? Και γιατί είναι θλιβερό το να φτιάχνεις χαμομήλι στο συντροφό σου όταν βήχει?
    Θλιβερό ίσως είναι να γερνάς και να γίνεσαι ανήμπορος, όχι το να φροντίζεις αυτόν που αγαπάς.

  9. Finally_Connected Says:

    γαμωτο, οτι και να διαβαζω, σχολιο δεν μπορω να κανω.

  10. heliotypon Says:

    Δεν σχολιάζω το κάθε σχόλιο χωριστά γιατί δεν είναι πρακτικό εδώ…

    Λέμε λοιπόν: Αν κάποιος τη βρίσκει σε μιά κατάσταση γιατί όχι. ‘Αλλωστε οι προτεραιότητες στους ανθρώπους διαφέρουν. Εγώ βρίσκω πως ο γάμος (όχι πάντα) καταλήγει σε μιά ρουτίνα ανιαρή, χωρίς excitement (δεν βρίσκω την αντίστοιχη Ελληνική λέξη που μάλλον δεν είναι “διέγερση”). Διάφορες ανιαρές ρουτίνες και έννοιες, με ελάχιστα διαλείματα πραγματικής χαράς. Πάμπολλες οικονομικές έννοιες, έννοιες υγείας, έννοιες ανατροφής και μόρφωσης των παιδιών, ρουτίνα το σεξ, ρουτίνα οι διακοπές, ρουτίνα οι παρέες με άλλους παντρεμένους (ναι, οι ανύπαντροι αποκλείονται από παντρεμενοπαρέες… εκτός κι αν γίνεται …συνοικέσιο για φίλο και φίλη), ρουτίνα οι γιορτές, με τις επισκέψεις με τα σκούρα και τις τουαλέτες και το κουτί γλυκά (“Δεν ήταν ανάγκη” – “Μα τι λέτε”), ρουτίνα οι σχέσεις με τα “σόγια” (σημ: Τούρκικη η λέξη), οι αντιζηλίες, οι αντιπάθειες, το κουτσομπολιό, η βαρυεστημάρα!
    Υπάρχουν, βέβαια, και σημεία όπου κάποιοι βολεύονται. Η γυναίκα χωρίς (ή με μικρό) δικό της εισόδημα που συμμετέχει στο εισόδημα του συζύγου (ή και το αντίστροφο), ή ο άνδρας που δεν ξέρει (ή βαρυέται) να βράσει αυγό ή να βάλει πλυντήριο που βρίσκει σπιτικό ταχτοποιημένο, που έχει μιά υπηρέτρια να σερβίρει μπύρες όταν βλέπει με τους φίλους ποδόσφαιρο, ή αυτός που επιδεικνύει την όμορφη σύζυγο για να μπει στο μάτι των φίλων, η απόδραση από το πατρικό σπίτι και από την γκρίνια της μαμάς, η απόκτηση απογόνων για να συνεχίσουν το (ένδοξο) όνομα των Καρακατσουλαίων (π.χ.) κι ένα σωρό άλλες “βολευτικές” καταστάσεις!
    Το ερώτημα είναι, αν εξαιρέσουμε τις ειδικές αυτές περιπτώσεις, ποιά οφέλη προσπορίζει στους “συμβαλλομένους” ο γάμος;
    ‘Οχι, δεν είναι κακό η συντροφιά στα γεράματα, ούτε η φροντίδα αλλήλων. Κάθε άλλο μάλιστα. Αλλά αν είναι αυτό το μοναδικά κέρδος από την διαδικασία ευχαριστώ, δεν θα πάρω!
    Ναι, έχω περάσει πολλά χριστούγεννα και άλλες γιορτές μόνος και αυτό δεν με απασχολεί καθόλου. Μιά ιδέα είναι οι γιορτές κι αν θέλεις την υιοθετείς άν δεν θέλεις όχι. Για μένα οι γιορτές σχεδόν δεν υπάρχουν. Ανόητες καταστάσεις είναι που θα μπορούσαν να είχαν αντικατασταθεί από επίσημες αργίες για την ανάπαυλα των ανθρώπων, χωρίς τη δικαιολογία μιάς επαιτείου ή θρησκευτιού εορτασμού (να με συγχωρείτε οι πιστοί αλλά δεν έχω ουδεμία σχέση με θρησκευτικά πράγματα, ούτε νοιώθω τίποτε κατά τις γιορτές). Αλλά δεν είναι απαραίτητο να νοιώθουνβ όλοι σαν εμένα. Απλώς επισημαίνω και, αν θέλετε, προσπαθώ να απομυθοποιήσω μερικές καταστάσεις.

    Και, βέβαια, μπορείτε να μου πείτε: Ρε μαλάκα, ανύπαντρος εσύ, δεν δικαιούσαι δια να ομιλείς περί γάμου. Και θα σας απαντήσω: ίσως έχετε δίκιο αλλά οι θέσεις μου προκύπτουν από μακροχρόνιες παρατηρήσεις (δεν είμαι και στην πρώτη νεότητα, όπως θα έχετε καταλάβει) και δεν διεκδικούν βραβείο ορθότητας. Παραμένουν σκέψεις περισσότερο παρά εδραιωμένες απόψεις.
    Finally_connected: Δεν είναι κακό να μην έχεις κάτι να γράψεις ως σχόλιο. Διαβάζεις απόψεις κι αυτό είναι αρκετό. Αν έχεις κάτι να πεις θα το πεις. Και η παρουσία σου έστω και ως αναγνώστη/τριας (δεν ξέρω το φύλο σου) είναι θετική.

  11. avra Says:

    καλημερα,

    θα συμφωνησω με τον αθεοβοβο οτι δεν ειναι ασπρο-μαυρο οι σχεσεις.
    Δεν μπορω να καταλαβω την απαξιωση του γαμου και της οικογενειακης ζωης.Δεν καταληγουν ολοι οι γαμοι σε δυστυχια. Δεν μιλαμε για συμβατικους γαμους αλλα για πραγματικη συμβιωση.Νομιζω οτι οι γαμοι των τελευταιων 10-15 χρονων δεν στεριωνουν γιατι οι ανθρωποι εχουν γινει φοβερα εγωιστες.Ειναι μονο εαυτουληδες.Να βγω οποτε γουσταρω, να κοιμηθω οποτε γουσταρω, να πηδηξω απλως για να πηδηξω, να αγορασω αυτο και τουτο κλπ.Δεν αναφερομαι σε να συγκεκριμενο φυλο.Ανδρες , γυναικες χωρις εξαιρεση ζουνε με οδηγο τον εγωισμο τους.

    Που ειναι το κακο οταν δυο ανθρωποι αγαπιουνται και θελουν να ζησουν μαζι να μην το κανουν.Ο γαμος ακολουθει γιατι ζουμε σε μια κοινωνια που εχει καποιους κανονες και αυριο μεθαυριο που θα φερεις στον κοσμο παιδια πρεπει να μαθουν και να ζουν και αυτοι με κανονες.
    Δεν ζουμε σε κοινοβια.Σε μια οργανωμενη κοινωνια ζουμε.

    Σε ενα γαμο αντιμετωπιζεις προβληματα, ναι.Αλλα ποιανου η ζωη ειναι απροβληματιστη?Αυτος ειναι ο σκοπος μας να ζουμε χωρις ευθυνες ?

    Ειναι ομορφο να ακουμπας στον συντροφο σου, να μοιραζεσαι τα ιδια προβληματα, να εχεις κοινους στοχους.Να φερεις στο κοσμο παιδια.Να τα βλεπεις με λαχταρα να μεγαλωνουν.Και ναι ειναι ομορφο στα γεραματα σου να ανοιγεις την πορτα σου να πλυμμηριζει το σπιτι με τις φωνες της οικογενειας που εσυ εχεις δημιουργησει . Και ειναι ομορφο να μπορεις να φτιαχνεις ενα χαμομηλι στον γερακο που εχεις πλαι σου και αυτος με τη σειρα του να σε σκεπαζει να μην κρυωσεις οταν πεφτεις για υπνο.

    Συγνωμη για την καταχρηση της φιλοξενιας.Δεν μου αρεσουν τα σχολια σεντονια αλλα εθιξες ενα ευαισθητο θεμα

  12. Ηλιαχτίδα Says:

    Πες τα Avra μου!
    Συμφωνώ & επαυξάνω! Μπορεί να σου φαίνεται εσένα αγαπητέ Heliotypon, ο γάμος απλώς σαν ανούσιος & βασανιστικός ίσως θεσμός, αλλά πίστεψέ με, σου έχει τύχει να παρατηρήσεις μόνο τέτοιες περιπτώσεις! Γι αυτό & γιατί έχεις (θα εκφραστώ ελεύθερα με κίνδυνο να θιχτείς, αλλά χωρίς να έχω καμμία τέτοια διάθεση) μια γενικευμένη απαξιωτική τάση προς κάθε θεσμό (αυτό τουλάχιστον διακρίνω εγώ στις εκφράσεις σου), έχεις φτάσει σε τόσο απόλυτα & σχεδόν μισαλλόδοξα συμπεράσματα!
    Μήπως όμως φίλε μου, στην προσπάθειά σου να μην εγκλωβιστείς σε στερεότυπα, έχεις φτάσει στο αντίθετο άκρο;;;
    Γιατί πρέπει απαραιτήτως, να βλέπεις το γάμο ως θεσμό; Οκ, εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου πως πολλοί άνθρωποι, ακόμη & σήμερα, τέτοια θεώρηση έχουν για το θέμα. Άν όμως θες να σκέπτεσαι ανοιχτά & πραγματικά ελεύθερα, δεν μπορεί παρά να βλέπεις & πως αρκετοί επίσης είναι κι εκείνοι, που ζουν το γάμο ως ειλικρινή ταύτιση με τον άλλο, ως συντροφικότητα, ως ανάγκη συμβίωσης που πηγάζει από αισθήματα βαθειά & ειλικρινή, ως όμορφη & πολύ ενδιαφέρουσα κατάσταση. Έτσι απλά! Σαν ένα ταξίδι αν θέλεις, όπου ξέρω εκ των προτέρων πως θα υπάρξουν δυσκολίες, αλλά προτίθεμαι να τις λύσω με τη στήριξη του δικού μου ανθρώπου. Δεν μπορώ να πειστώ πως ο γάμος θα μου προξενήσει προβλήματα & σκοτούρες, αφού γνωρίζω εκ των προτέρων, πως αυτά τα έχει έτσι κι αλλιώς η ζωή! Απλώς, στη μία περίπτωση θα πρέπει να τα αντιμετωπίσω μόνη μου, ενώ στην άλλη, θα μπορώ να τα μοιραστώ με το σύντροφό μου…
    Σε τελική ανάλυση, δεν με έπεισες φίλε μου! Ξέρω πως μέσα σου, τους ζηλεύεις τους παντρεμένους που έχουν καταφέρει να ευτυχήσουν! Και ναι, θα σου το πω ξεκάθαρα: δεν υπάρχει λόγος να το φοβάσαι το γάμο! Δεν είναι τίποτε παραπάνω από την επισημοποίηση απλώς της σχέσης. Η ουσία μετράει & η ουσία είναι η σχέση αυτή καθ΄αυτή που έχεις καταφέρει να χτίσεις με το σύντροφό σου! Και είναι λάθος να βλέπεις το γάμο απλώς σαν δέσμευση. Γιατί ούτως ή άλλως, εμείς οι ίδιοι θέτουμε τα όρια της ελευθερίας μας, είτε είμαστε ελύθεροι, είτε παντρεμένοι…
    Φιλιά

  13. liodara Says:

    Καλησπέρες , γλυκό γλυκό ηλιότυπο…..Αχ…πάλι μ’ εκανες διάσημη …..!λοιπόν συμφωνώ με τισ απόψεις σου…όπως και γενικά με την κάθε τεκμιριωμένη και συγκροτημένη άποψη που ακούω…Σε πληροφορώ λοιπόν, πως εγώ είμαι από τις αμετανόητες εργένισσες…ωστόσο, όπως ανέφερα και στο ποστ….είναι κάποιες φορές, που μου περνάει απ΄το μυαλό…το πόσο διαφορετική και “ίσως” καλύτερη θα ήταν η ζως μου…αν είχα κάνει αυτό το βήμα….και είτε το παραδέχεται κανείς ή όχι σε όλους μας περνάει ή πέρασε αυτή η σκέψη απ’ το μυαλό….απλά εγώ εξέφρασα τις ιδέες και τις σκέψεις της μέσης Ελληνίδας, που πέρασε τα 30 φεύγα…και οδεύει ολοταχώς στα 40 ελα….από τον κοινωνικό μου περίγυρο !Αυτά ακούω και αυτά καταθέτω……!Φιλούμπες…!

  14. Lee Says:

    Δεν μετατρεπονται ολοι οι παντρεμενοι σε αβουλα και βαριεστημενα πλασματα οταν παντρευτουν. Κι εγω με τον αντρα μου συζούσαμε 6 χρονια πριν παντρευτουμε και πιστεψε με 1 χρονος πέρασε αλλα τιποτα δεν αλλαξε. Ισα ισα που δεν μου παει να λεω “ο αντρας μου”. Μπλιάχ! Ολοι μας οι φιλοι ειναι ανυπαντροι, δεν εχουμε αποφασισει να κανουμε παιδιά (ισως σε 4 χρονια, μπορει και καθόλου) και σε βρισκω λιγο ευθυνοφοβο οσον αφορα τα παιδιά. Με την καλη εννοια βεβαια γιατι κι εμεις γι αυτο δεν το αποφασιζουμε… Και η δεσμευση δεν ειναι εμποδιο. Εχω κατασταλαξει οτι ειναι πολυ πιθανο να με κερατωσει καποια στιγμη και δεν προκειται να σταθω στο γεγονος. Αρκει να ειναι ενα πηδημα και να το προσπεράσει. Μπορει να αισθανθω την αναγκη να το κανω κι εγω…..

  15. Nassos Says:

    Ο γάμος έχει χάσει την πραγματική του έννοια σήμερα.

    Δεν το βρίσκω κακό να παντρευτείς, ούτε επίσης να κάνεις παιδιά, αλλά όταν ζείς σε μια κοινωνία εγωιστών, σε μια κοινωνία που οι θεσμοί έχουν πια καταρρεύσει, που εάν δεν εχεις λεφτά δεν περπατάς, που εάν δεν έχεις το εκείνο και το αλλιώτικο δεν είσαι cool κλπ. τι περιμένετε;

    Να ξέρετε ότι στο γάμο πρέπει να κρατήσεις μια ισορροπία μεταξύ των συμφερόντων σου και των συμφερόντων του συντρόφου σου. Ο συμβιβασμος δεν είναι κατ’ανάγκην και υποτέλεια.

    Και να σου πώ την αλήθεια heliotypon; Όταν κάνεις πρόβλεψη να λαμβάνεις όχι μόνο τα αρνητικά (ρίσκο) αλλά και τα θετικά. Η μοναξιά δεν πολύκάνει καλό και στο λέω από προσωπική εμπειρία.

    Στο χέρι σου είναι να κάνεις έναν καλό γάμο. Θα έχεις και τις κακές και τις καλές στιγμές σου. Θα έχεις και τις θυσίες και τους θυμούς, αλλά θα έχεις και τις ανάλογες αναμνήσεις.

    Και όπως λένε στο τραγούδι

    “Στα 79 όταν θά’σαι γιαγιά τα μαλλιά θα σου χαϊδεύω και τις νύχτες αγκαλιά
    θα θυμόμαστε όσα κάναμε παλιά”.

  16. heliotypon Says:

    >Avra: Η γνώμη μου είναι (και δεν αποκλείεται να πέφτω έξω στην διαισθητική στατιστική γιατί μετρήσεις δεν έκανα) ότι οι περισσότεροι (όχι όλοι) οι γάμοι καταλήγουν σε αποτυχία, έστω κι αν δεν διαλύονται. Γιατί αποτυχία είναι να βαρυέσαι και να ανιάς σε μιά σχέση και να λυπάσαι τον εαυτόν σου γιατί κατάντησες εγκλωβισμένος/η σε μιά τέτοια σχέση. Το κακό είναι ότι, ενώ όλες (σχεδόν) οι σχέσεις ξεκινάνε με την πεποίθηση αιώνιας αγάπης και στοργής καταλήγουν, οι περισσότερες, αρνητικά. Δεν λέω ότι είναι κακό να ακουμπάς στον συντροφό σου και να μοιράζεσαι όλα αυτά που δίνει (η παίρνει) η ζωή. Το κακό είναι ότι ελάχιστοι/ες φτάνουν εκεί.

    >Hλιαχτίδα: Μακάρι να έχω παρατηρήσει μόνο τις “ανάποδες” περιπτώσεις γάμων! ‘Ισως έχεις δίκιο για το ότι έχω απαξιωτική στάση απέναντι σε πολλούς θεσμούς. (και δεν θίγομαι καθόλου από την παρατήρησή σου) Σίγουρα όχι όλους. Εκείνα που με ενοχλούν ιδιαίτερα είναι η κοινωνική επιβολή, η υποκρισία και οι συμβατικές συμπεριφορές. Και προσπάθησα να ζήσω σύμφωνα με τις αξίες που προκύπτουν από μια τέτοια στάση. Μπορεί να υπερβάλω κάποτε αλλά μου αρέσει να κάνω φύλλο και φτερό τα παραδεδεγμένα γιατί βρίσκω ότι πάρα πολλά δεχόμαστε χωρίς αμφισβήτηση. Και πολλούς θεσμούς! Όχι, ούτε μέσα μου ούτε έξω μου ζηλεύω τους παντρεμένους γιατί αν ήταν έτσι θα έκανα το βήμα αυτό έστω και τώρα. Μάλλον δεν θα μπορούσα να ζήσω για πολύ χωρίς τον δικό μου χώρο. Είμαι σε σχέση αλλά όχι συμβίωσης που θα με σκότωνε, νομίζω! Ακούγεται ακραίο αλλά σε αρκετά πράγματα το έχω αυτό το κουσούρι…

    >Liodara: Εσένα θέλω (όχι να σε παντρευτώ, μωρέ… :-)). Μου είπες και γλύκες και με μέλωσες, πανάθεμά σε! Εσύ είσαι διάσημη από μόνη σου. Εμένα πέρασε από το μυαλό μου ο γάμος τότε που ήμουν ερωτευμένος στην εφηβεία και μετά ως φοιτητής. ‘Οταν άρχισα να απομυθοποιώ τα πατροπαράδοτα ξέφυγα από την τροχιά μου κι έγινα …κομήτης!

    >Lee: Το είπα και πριν. ‘Οχι όλοι αλλά, νομίζω, οι περισσότεροι. Και οι εξαιρέσεις δεν είαι ο κανόνας! Αλλά μακάρι να πέφτω έξω. Πραγματικά το εύχομαι. Είναι τόσο τραυματικός, κοινωνικά, ο αποτυχημένος γάμος κι εγώ θέλω τους ανθρώπους ευτυχισμένους.

  17. STELIOS Says:

    Γεια σας.Εψαχνα κατι άλλο και βρεθηκα τυχαια στην συζητηση σας…Διαβασα με προσοχη ολες τις αποψεις.Ειμαι παντρεμενος 3 χρονια τωρα. Η γυναικα μου πολυ καλος ανθρωπος, πιστευω και εγω. Ο γαμος μας…απο εξω κουκλα και απο μεσα πανουκλα ! Οπως το 99,99 % των γαμων. Γιατι απο μονος του ο γαμος ειναι μια μπουλντοζα,ενας οδοστρωτηρας συναισθηματων, καταστασεων και εμπειριων. Κλισε και ρουτινες που σε μετατρεπουν σχεδον σε ρομποτ…Και δεν φταις εσυ ουτε ο αλλος υποχρεωτικα ! Απλα ετσι είναι. Κανεις πραγματα που ποτε δεν θα εφτιαχνες, πας σε μερη που ποτε δεν θα πηγαινες,μιλας με ατομα που ποτε δεν θα μιλουσες,συμμετεχεις σε συζητησεις που το λιγοτερο σου προκαλουν απεχθεια και παει λεγοντας. Γιατι ? Γιατι παντρευτηκες.Σιγουρα καποιοι απο εσας θα θεωρησουν οτι ειμαι 100% κατα του γάμου. Οχι δεν ειμαι.Απλα βλεπω και παρατηρω οτι ο γαμος σαν εννοια μεταλασεται με την παροδο του χρονου.Ο γαμος της δεκαετιας του 50 και η εννοια του δεν εχει καμια απολυτως σχεση με τον γαμο της δευτερης χιλιετιας…Η καταστασεις αλλαξαν το νοητικο και πνευματικο μας επιπεδο αλλαζει (προς τα που δεν ξερω) οι ανθρωποι αλλαξαμε.Αυτο που πρεπει ολοι να καταλαβουμε ειναι οτι ο ανθρωπος παντρεμενος ή μη, χρειαζεται στην ζωη του καποια βασικα στοιχεια 1-2-3… για αλλους περισσοτερα για αλλους λιγοτερα. Ο γαμος ειναι μια κατασταση που ο συμβαλομενος καλειται να βαλει νερο στο κρασι του, να περιορισει αυτα τα 1-2-3 του και ισως και να τα αντικαταστησει με καποια άλλα με τα οποια η ψυχοσυνθεση του δεν εχει απολυτως καμια σχεση.Και εκει αρχιζει το προβλημα.Με ενα ταμπελακι “παντρεμενος” επανω σου πρεπει να συμπεριφερεσαι και να ζεις με εναν τροπο με τον οποιο δεν εχεις καμια σχεση. Μα καμια απολυτως… Ο γαμος ειναι μια μαχη, ενας πολεμος.Κρυφος βαθυς, αλλα οσο περναει ο χρονος βγαινει στην επιφανεια..Απο το χρωμα στις κουρτινες μεχρι το που θα παμε για φαι…καποιου η γνωμη πρεπει να ισχυσει.Και αυτοι που πιστευουν στα απο κοινου στον γαμο, εχουν ενα δικιο. Ναι ολα γινονται ΑΝ υπαρχει ακομη ο ερωτας ο παθιασμενος που υπαρχει την αρχη των σχεσεων. Ο χρονος ομως και αλλα κοινωνικα συστατικα ξεφουσκωνουν των ερωτα αργα ή γρηγορα. Και τοτε ειναι η γνωμη μου vs η γνωμη σου.Να μην πω για το sex…μαυρο χαλι οσο περναει ο καιρος.Πραγμα απολυτως φυσικο.1-2-1000-1000000 καπου τελος ! Γινεται μηχανικα.Για μενα δυο τροποι υπαρχουν για να ειναι καποιος χαρουμενος σε εναν γαμο. Α) Το αντρογυνο να ειναι φρεσκοερωτευμενοι (και να ζουν στον ερωτα τους).Β)Να εχεις κατι στον γαμο σου που το ηθελες πολυ αλλα δεν το ειχες μονος σου. Σαν αντρας (αν εισουνα νεροβραστος) μια γυναικαρα που την απολαμβανεις και ξες οτι ποτε δεν ειχες ουτε θα ειχες τετοια μουναρα (να το πω χυμα), και σαν γυναικα μια ανετοτατη ζωη (οικονομικα) ετσι ωστε να πραγματοποιουνται ολα σου τα θελω και οι αναγκες.Ταξειδια λουσα σπιταρωνες αμαξια κλπ κλπ (και οσο για σεξ η εν λογο κυρια θα μπορουσε να βρει οσο θα ηθελε με τετοιο τροπο ζωης). Φευγουμε για δουλεια στις 7 και γυριζουμε στις 9 το βραδυ… αστα κλαφτα βραστα… Αν μεσα σε αυτα βαλεις και τα παιδια μαζι με τις υποχρεωσεις τους τοτε απλα καταλαβαινεις οτι δεν ΕΙΣΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΣΥ αλλα καποιος αλλος.Που λειτουργεις πλεον 24 ωρες την ημερα εντελως διαφορετικα και εντελως ανωμαλα απο αυτο που πραγματικα θα ηθελες.Το χειροτερο ειναι οτι προσπαθεις να πεισεις τον εαυτο σου γι αυτο. Οτι αυτος ειναι και ο σωστος τροπος ζωης πλεον…Κλεινω με μια παροιμια που ακουγοταν γελια καποτε στα αφτια μου αλλα πιστευω οτι κρυβει μεσα της τεραστιες αληθειες…”Η ΜΙΚΡΟΣ ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΝΤΡΕΨΟΥ Ή ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΕΨΟΥ” Που για μενα σημαινει μπες στην κατασταση του γαμου νεος γεματος ενεργεια τρελα ερωτευμενος (και με υπομονη ακομη ανεξαντλητη), ή αν εχεις οριμασει, βιωσει πολλα, περασει πολλα και εχεις κατασταλαξει στο ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ στην ζωη, ουτε να το συζητας…

    Φιλικα

  18. heliotypon Says:

    >STELIOS: Αυτά ακριβώς σκέφτηκα κι εγώ (τα είχα δει να διαδραματίζονται πολύ πριν φτάσω σε ηλικία που έπρεπε να αποφασίσω αν θα κάνω το μεγάλο βήμα) και είχα πει ένα μεγάλο, οριστικό και αμετάκλητο “ΟΧΙ”. Ο έρωτας δεν είναι τίποτε άλλο από το δόλωμα της φύσης για την αναπαραγωγή. Όπως για την αναπαραγωγή άλλων ειδών υπάρχουν οι φερομόνες, το νέκταρ των φυτών που τραβά τα έντομα και γίνεται η γονιμοποίηση των ανθέων. Σε μας έπρεπε να είναι κάτι πιό “σοφιστικέ”. Αν ήμουν πίστευα σε θρησκείες θα έλεγα οτι κάποιος “θεός” σχεδίασε αυτούς τους μηχανισμούς, αλλά πιστεύω στην εξέλιξη και νομίζω ότι ΚΑΙ αυτοί οι μηχανισμοί μέρος της εξελικτικής διαδικασίας είναι. Βέβαια ίσως κάτι να έχασα, αλλά νομίζω κέρδισα πολύ περισσότερα. Μερικές φορές νοιώθω μερικές (ελαφρές) ενοχές που δεν …διαιώνισα το είδος αλλά άλλοι το κάνουν τόσο ευσυνείδητα που κάλυψαν και τη δική μου ..λούφα! ‘Αλλωστε δεν διαθέτω και κανένα ποιοτικό κύτταρο που θα έπρεπε απαραιτήτως να διαιωνιστεί…

  19. Koris Says:

    Καλησπέρα,

    Τι να πω ρε παιδιά;Όλοι έχουν δίκιο και όλοι έχουν άδικο. Έιμαι παντρεμένη απο το 2003 και ήξερα τον Νικο (ο συζυγός) από το 1997..Κοιτάω πίσω μου και βλέπω μόνο 2 υπέροχα παιδιά 3 ετών και 12 μηνών! Κοιτάω πίσω μου και βλέπω έναν υπέροχο άνθρωπο, ήσυχο, οικογενειάρχη και “άγιο” όπως μου λένε όλοι!
    Όλα καλά όμως δεν είναι για μένα!! Καλά θα μου πεις “δεν ήξερες , δεν ρώταγες;”.΄Όντως όλα έχουν γίνει μια ρουτίνα! Κούραση, νεύρα όλα είναι βαρετά και ανιαρά!Στιγμές ευτυχίας; Μόνο όταν βλέπω τις φατσούλες να χαμογελάνε! Όμως έχω να πώ το εξής : Πρέπει ο άνθρωπος που θα παντρευτείς να έχει humor.. Πρέπει να σε κάνει να γελάς και στα πιο δύσκολα. Σε αυτά τα 10 γαμημένα λεπτά που θα μιλήσεις όλη την μέρα θα πρέπει να σε κάνει με το γέλιο του και την εξυπνάδα του να τα ξεχάσεις όλα.. Φάτσες μουντρούχων όπως η δικιά μου και η δικιά του δεν φέρνουν την ευτυχία! Το πιο σκληρό απο όλα είναι πως κατάλαβα ότι είμαι πλεόν εγκλωβισμένη! Πάνε πια οι εποχές που έλεγες “ωραία..δεν μου κάνει πλέον αυτός..την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια”..τώρα έχεις μπλέξει με δύο παιδιά και δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς εκτός από το να συνεχίσεις να ζείς αυτή την κατάσταση που έχει γίνει θέατρο!!Humor παιδιά, εξυπνάδα και βελτίωση χαρακτήρων…Είμαι πιο όμορφη απο ποτέ, δουλεύω , προσπαθώ να είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου και όμως όλα αυτά τα κάνω μηχανικά! Νιώθω σαν ρομπότ!…Τι να πώ..Δεν το περίμενα να είναι έτσι αλλά η ιδέα αυτής της αιώνιας δέσμευσης μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος αρχίζει και μου γίνεται αβάσταχτη!! Και να φανταστείς ότι κάποτε ούτε που το σκεφτόμουνα!!

  20. heliotypon Says:

    >Koris: Βλέπεις ότι οι περισσότεροι γάμοι κάπως έτσι εξελίσσονται, στην καλλίτερη περίπτωση. Και πώς να περιμένεις από κάποιον βιοπαλαιστή που αγωνίζεται για την επιβίωση της οικογένειας να διαθέτει ατέλειωτα αποθέματα χιούμορ (ΑΝ τα διέθετε και πριν από τον γάμο); Η ρουτίνα απομακρύνει τη διάθεση να αστειευτείς, να φλερτάρεις, να παίξεις. Σε πάμπολλα ζευγάρια, φεύγει ακόμη και η διάθεση για “δημιουργικό” σεξ, όχι του είδους “ψεκάστε σκουπίστε, τελειώσατε”, αλλά αυτό που σε κάνει να απογειώνεσαι και πριν και μετά. Γι’ αυτό τα διαζύγια είναι τόσο συχνά και τόσο αναμενόμενα. Στόχος του γάμου είναι η διαιώνιση του είδους και όχι η ευτυχία των ατόμων. Αυτό πρέπει να το καταλάβει καλά κάθε υποψήφιο …θύμα! Αν το καταλάβει τότε υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να δαχειριστεί σωστά την κατάσταση. Μία από τις διεξόδους του γάμου, τουλάχιστον στον τομέα του σεξ, είναι το swinging για το οποίο έχω γράψει σε άλλη ανάρτηση. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει από όλα τα ζευγάρια. Πρέπει να διαθέτουν, πρώτα απ’ όλα, χιούμορ για να μπορέσουν να ξεφύγουν από τα κλασσικά και ασφυκτικά κοινωνικά κλισέ της συζυγικής “πίστης”. ‘Αλλη οδός είναι η χωριστή ερωτική ζωή, αλλά κι αυτή συχνά οδηγεί σε άλλες εμπλοκές…

  21. γεωργια Says:

    Όταν παντρεύωνται δυο άνθρωποι είναι σαν να λένε: Μαζί θα προχωρήσωμε, χέρι χέρι, και στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα. Θα περάσωμε ώρες σκοτεινές, ώρες θλίψεων γεμάτες από βάρη, ώρες μονοτονίας. Αλλά μέσα στην βαθειά νύκτα πρέπει να δείχνωμε ότι πιστεύομε στον ήλιο και στο φως. Ω, αγαπητοί μου, ποιος μπορεί να πη ότι δεν περνάει δύσκολες στιγμές στην ζωή του; Όμως δεν είναι μικρό πράγμα να ξεύρης ότι στις δύσκολες στιγμές σου, στις αγωνίες σου, στους πειρασμούς σου, θα κρατάς στο χέρι σου ένα άλλο αγαπημένο χέρι. Η Καινή Διαθήκη λέγει ότι θα πόνεση κάθε άνθρωπος, προ πάντων ο εις γάμον ερχόμενος. «Λέλυσαι από γυναικός;» ερωτά ο απόστολος Παύλος. Είσαι δηλαδή ανύπανδρος; «Μη ζήτει γυναίκα• εάν δε και γήμης, ουχ ήμαρτες». Εάν παντρευθής, δεν έχεις αμαρτία. «Και εάν γήμη η παρθένος, ουχ ήμαρτε• θλϊψιν δε τη σαρκί έξουσιν οι τοιούτοι. Εγώ δε υμών φείδομαι»(13). Από την στιγμή που παντρεύεσαι, να θυμάσαι, λέγει, ότι θα πονέσης πολύ, θα υποφέρης, η ζωή σου θα είναι ένας σταυρός, αλλά ανθισμένος σταυρός, θα έχη και τις χαρές του και τα χαμόγελά του και τις ομορφιές του. Όταν πάλι περνάς λιακάδες στην ζωή σου, να θυμάσαι τα λουλούδια που κρύβουν έναν σταυρό(14). Έτσι και στην δική σου λιακάδα ξαφνικά μπορεί να βγη ένας σταυρός.

    Δεν είναι γλέντι η ζωή, όπως νομίζουν μερικοί που οδηγούνται στον γάμο και ύστερα πέφτουν από τον ουρανό στην γη. Ο γάμος είναι μια πλατειά θάλασσα πού δεν ξεύρεις τι θα σου βγάλη. Χαρά του γάμου είναι ο άνδρας και η γυναίκα να βάζουν και οι δυο τους ώμους τους και να προχωρούν μαζί στις ανηφοριές της ζωής. «Δεν έχετε υποφέρει; Δεν έχετε αγαπήσει», λέγει ένας ποιητής. Μόνον εκείνος που υποφέρει, μπορεί πραγματικά να αγαπήση. Γι’ αυτό η θλίψις είναι απαραίτητο στοιχείο του γάμου. «Ο γάμος», λέγει κάποιος αρχαίος ποιητής και φιλόσοφος, «είναι ένας κόσμος που τον ομορφαίνει η ελπίδα και τον ενδυναμώνει η δυστυχία». Όπως μέσα στην φωτιά αποδεικνύεται το ατσάλι, έτσι ακριβώς και ο άνθρωπος χαλκεύεται στον γάμο, στην φωτιά των δυσκολιών. Όταν βλέπης τον γάμο σου από μακριά, όλα σου φαίνονται μέλι γάλα, όλα σου χαμογελούν. Όταν πλησίασης, τότε θα δης πόσες σκληρές στιγμές κρύβει.

    «Ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον είναι»(15), λέγει ο Θεός, γι’ αυτό έβαλε πλάι του έναν σύντροφο, έναν βοηθό για όλες τις στιγμές της ζωής του, ιδίως για τους αγώνες της πίστεως• διότι, για να μπόρεσης να κράτησης την πίστι σου, πρέπει να πονέσης πολύ. Την χάρι του την στέλλει σε όλους μας ο Θεός. Την στέλλει όμως, όταν εμείς είμεθα πρόθυμοι να υπομένωμε και να υποφέρωμε. Μερικοί μόλις δουν τα εμπόδια, το βάζουν στα πόδια. Ξεχνούν και τον Θεόν και την Εκκλησία. Αλλά η πίστις, ο Θεός, η Εκκλησία δεν είναι πουκάμισο, που το βγάζομε μόλις ιδρώσωμε.
    Ο γάμος λοιπόν είναι μία πορεία μέσα σε θλίψεις και σε χαρές. Όταν σου φαίνωνται πολύ δύσκολες οι θλίψεις, να θυμάσαι ότι είναι μαζί σου ο Θεός. Αυτός θα σηκώση τον σταυρό. Αυτός που σε στεφάνωσε. Όταν παρακαλούμε τον Θεόν, δεν προσφέρει πάντοτε αμέσως την λύσι. Μας οδηγεί πολύ σιγά. Καμιά φορά κάνει και χρόνια. Το Πνεύμα το Άγιον «υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις»(16). Δηλαδή υποφέρεις εσύ και μαζί σου πονάει ο ίδιος ο Χριστός. Πρέπει να πονέσωμε• αλλοιώς δεν θα έχη αληθινό νόημα η ζωή μας.

    Δεύτερον, ο γάμος είναι μία πορεία αγάπης. Είναι δημιουργία ενός καινούργιου ανθρώπου• «έσονται εις σάρκα μίαν»(17), λέγει το Ευαγγέλιο. Ενώνει ο Θεός δύο ανθρώπους και τους κάνει έναν. Από την ένωσι των δύο που αποφασίζουν να συγχρονίσουν τα βήματά τους και να συναρμονίσουν τους κτύπους των καρδιών τους, βγαίνει ένας άνθρωπος. Με την βαθειά αυτή και πηγαία αγάπη ο ένας είναι μία παρουσία, μία ζωντανή πραγματικότης μέσα στην καρδιά του άλλου. Είμαι παντρεμένος σημαίνει πως δεν μπορώ να ζήσω ούτε μία ημέρα, ούτε καν λίγες στιγμές, ει δυνατόν, χωρίς τον σύντροφο της ζωής μου. Ο άνδρας μου, η γυναίκα μου είναι ένα κομμάτι του είναι μου, της σάρκας μου, της ψυχής μου• είναι συμπλήρωμά μου. Αποτελεί την απασχόλησι του μυαλού μου. Αποτελεί τον λόγο, για τον οποίον νοιώθω να κτυπά η καρδιά μου.

    «Τι κάνεις;» ρώτησαν κάποτε έναν μυθιστοριογράφο. Εκείνος παραξενεύθηκε. «Τι κάνω; παράξενο ερώτημα. Μα αγαπώ την Όλγα, την γυναίκα μου». Ζη ο άνδρας για να αγαπά την γυναίκα του. Ζη η γυναίκα για να αγαπά τον άνδρα της.

    Το βασικώτερο στον γάμο είναι η αγάπη. «Καμιά θάλασσα και κανένα βουνό, κανένας τόπος και χρόνος, καμιά πικρή γλώσσα δεν θα μπορέσουν να μας χωρίσουν», έλεγε κάποιος που αγαπούσε την σύζυγο του. «Αν μπορής, πάρτον», έλεγε μία άλλη, «τον έχω κρυμμένο μέσα στην καρδιά μου». Τον ζητούσαν για να τον δικάσουν μετά από μία συκοφαντία και εκείνος κρυβόταν.

    Ο γάμος, είπαμε, είναι πρώτον, μία πορεία πόνου• δεύτερον, μία πορεία αγάπης και τρίτον, μία πορεία προς τον ουρανό, μία κλήσις του Θεού. Είναι, όπως λέγει ή Αγία Γραφή, «μυστήριον μέγα»(23).

    Γνωρίζομε τα επτά μυστήρια. Εδώ μυστήριο σημαίνει ένα σημάδι της μυστικής παρουσίας κάποιου αληθινού γεγονότος. Η εικόνα είναι ένα μυστήριο. Όταν την προσκυνούμε, δεν προσκυνούμε το ξύλο αλλά τον Χριστόν ή την Παναγία ή τον άγιο που παρίσταται μυστικά σε αυτήν. Ο τίμιος Σταυρός είναι σύμβολο του Χριστού. Σε αυτόν υπάρχει η μυστική παρουσία του Χριστού. Κάτι τέτοιο είναι και ο γάμος. Όπου, λέγει, είναι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομά μου, εκεί ανάμεσά τους είμαι και εγώ(24). Παντρεύονται δύο άνθρωποι εις το όνομα του Χριστού• αυτοί πλέον γίνονται το σημάδι που κρατάει και κατέχει τον ίδιο τον Χριστόν.

    Επομένως, όταν βλέπης ένα ανδρόγυνο με αυτήν την γνώσι, είναι σαν να βλέπης τον Χριστόν. Υπάρχει εκεί μία θεοφάνεια. Γι’ αυτό σε άλλες χώρες βάζουν στέμματα κατά την τέλεσι του μυστηρίου, για να δείξουν πως ο άνδρας είναι ο βασιλιάς Χριστός και η γυναίκα η Εκκλησία, ή χρησιμοποιούν κλάδους ελαίας(25).

    Όλα λοιπόν στον γάμο είναι συμβολικά. Οι αναμμένες λαμπάδες συμβολίζουν τις πέντε παρθένες.
    Όταν τις δίνη ο ιερεύς στα χέρια των νεονύμφων την ώρα του μυστηρίου, είναι σαν να τους λέγη: Σαν τις πέντε παρθένες να περιμένετε τον Χριστον(26) Ή συμβολίζουν τις γλώσσες του πυρός, που κατέβηκαν την Πεντηκοστή και ήταν στην ουσία η παρουσία του Αγίου Πνεύματος(27). Τα δακτυλίδια τους, τις βέρες τους, τις παίρνει ο ιερεύς από την αγία Τράπεζα, όπου τις είχε τοποθετήσει προηγουμένως, και τις βάζει στο τραπέζι(28), για να δείξη ακριβώς ότι ο γάμος αρχίζει από τον Χριστόν και θα τελειώση στον Χριστόν. Ο ιερεύς επίσης ενώνει τα χέρια τους, για να δείξη ότι τους ενώνει ο ίδιος ο Χριστός. Δηλαδή συμπλέκεται ο Χριστός στο μυστήριο και στην ζωή τους(29).

    Όλα όσα χρησιμοποιούνται, κατά την τέλεσι του γάμου, είναι σκιές και σύμβολα που δείχνουν ότι εκεί είναι ο Χριστός. Όταν κάθεσαι και βλέπης ξαφνικά μια σκιά, καταλαβαίνεις ότι κάποιος έρχεται. Δεν τον βλέπεις• το ξεύρεις όμως. Πρωί πρωί σηκώνεσαι και βλέπεις κατακόκκινο τον ορίζοντα στην ανατολή, θα βγη, λες, σε λίγο ο ήλιος. Πράγματι εκεί, πίσω από το βουνό, προβάλλει ο ήλιος.

    Όταν βλέπης τον γάμο σου, τον άνδρα σου, την γυναίκα σου, όταν βλέπης τις στενοχώριες σου, το σώμα του συντρόφου σου, τα πάντα μέσα στο σπίτι σου, να ξεύρης ότι είναι σημάδια της παρουσίας του Χριστού. Είναι σαν να ακούς τα βήματά του, σαν να έρχεται, σαν να πρόκειται να ακούσης τώρα και την φωνή του. Σκιές είναι όλα αυτά που δείχνουν ότι μαζί μας είναι ο Χριστός(30). Είναι αλήθεια ότι εξ αιτίας των μεριμνών μας τον νοιώθομε ως απόντα. Τον βλέπομε όμως μέσα
    στις σκιές και είμαστε βέβαιοι ότι είναι μαζί μας. Γι’ αυτό ακριβώς την αρχαία εποχή δεν είχαν ξεχωριστή ακολουθία. Έπαιρναν τον άνδρα και την γυναίκα, τους έφεραν στην εκκλησία, τους κοινωνούσαν και έφευγαν. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η ζωή τους πλέον είναι μαζί με τον Χριστόν.

    Σύμβολο της παρουσίας του Χριστού είναι και τα στέφανα. Ειδικώτερα συμβολίζουν το μαρτύριο. Θυμάσθε τους Σαράντα Μάρτυρες μέσα στην παγωμένη λίμνη που τους στεφάνωσε ο Χριστός; Έτσι στεφανώνει τώρα η Εκκλησία τους νεονύμφους, μνημονεύοντας και τον άγιο Προκόπιο, ο οποίος είχε συμβουλεύσει μερικές γυναίκες να μαρτυρήσουν, για να δείξουν την αγάπη τους στον Χριστόν(31). Φορούν λοιπόν στέφανα ο άνδρας και η γυναίκα, για να δείξουν ότι είναι έτοιμοι να γίνουν μάρτυρες χάριν του Χριστού, ο οποίος είναι μαζί τους.

    Παντρεύομαι σημαίνει ζω και πεθαίνω για τον Χριστόν. Παντρεύομαι σημαίνει επιθυμώ και διψώ τον Χριστόν.

    Επομένως, ο γάμος είναι ένας δρόμος• αρχίζει από την γη και τερματίζει στον ουρανό. Είναι μία σύναψις, ένας σύνδεσμος μαζί με τον Χριστόν, που μας βεβαιώνει ότι θα πάμε κάποτε στον ουρανό. Γάμος είναι μία «γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν»(34). Σαν να λέγη το μυστήριο της Εκκλησίας μας: Πάνω από την αγάπη, πάνω από τον άνδρα σου, πάνω από την γυναίκα σου, πάνω από τα καθημερινά σου γεγονότα, να θυμάσαι ότι προορίζεσαι για τον ουρανό, ότι μπήκες στον δρόμο που πρέπει οπωσδήποτε να σε βγάλη εκεί. Η νύμφη και ο γαμπρός δίνουν τα χέρια τους, τους πιάνει και ο ιερεύς και ακολουθούν γύρω από το τραπέζι χορεύοντας και ψάλλοντας. Αυτό σημαίνει ότι ο γάμος είναι η πορεία, το ταξίδι που θα κατάληξη στον ουρανό, στην αιωνιότητα.

    Στον γάμο φαίνονται ότι παντρεύονται δύο. Δεν είναι όμως δύο αλλά τρεις. Παντρεύεται ο άνδρας την γυναίκα και η γυναίκα τον άνδρα, αλλά και οι δύο μαζί υπανδρεύονται τον Χριστόν. Τρεις επομένως λαμβάνουν μέρος στο μυστήριο και τρεις πλέον παραμένουν στην ζωή τους.

    (αποσπασματα απο τον λογο περι αισθήσεως αιμιλιανου του σιμωνοπετριτη)

  22. γεωργια Says:

    (μια αλλη αποψη για την ουσια του γαμου)

  23. heliotypon Says:

    >γεωργία: Αδελφή, στηρίζεις όλη σου την επιχειρηματολογία στην θρησκεία. Εγώ είμαι άθεος και όλες αυτές οι αναφορές στην θρησκεία, που την θεωρώ παραμύθια και μόνο, δεν μου λένε τίποτε. Ο μόνος λόγος που βρίσκω για την όποια ένωση άνδρα και γυναίκας είναι ο βιολογικός. Αφ’ ενός η αναπαραγωγή που είναι φυσική επιταγή και αφ’ ετέρου η ηδονή που συνοδεύει την σεξουαλική διαδικασία. Λυπάμαι που σε στενοχωρώ με την δήλωσή μου αλλά δεν έχω καμία ένδειξη περί ύπαρξης υπερφυσικών οντοτήτων, θεού, χριστού, αγίων, κλπ. Και οι επιταγές των θρησκειών, κατά την δική μου (και όχι μόνο δική μου) άποψη έχουν δύο πιθανές αφετηρίες: Η μία είναι η τιθάσευση των ενστίκτων του πρωτόγονου ανθρώπου και η άλλη είναι η προσπάθεια εξουσιασμού των ανθρώπων από το ιερατείο. Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια που έφτιαξεαν οι εξουσιαστές πριν 2000 χρόνια και εξακολουθούν να κηρύσσουν οι σημερινοί.

  24. Ενιππεας Says:

    Κεφαλι διχως βασανα γραφτω κολοκυθενιο.

  25. Filippos Says:

    Στον γάμο φαίνονται ότι παντρεύονται δύο. Δεν είναι όμως δύο αλλά τρεις… Αν λίγο αργότερα προσθέσουμε τους εραστές και τις ερωμένες, γίνονται 103

  26. heliotypon Says:

    >Filippos: Αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα (τουλάχιστον για μένα). Δεν με ενοχλεί η πολυγαμικότητα ούτε και θα είχα πρόβλημα αν η γυναίκα μου είχε εραστές. Το “μπλέξιμο” των οικογενειών στα προσωπικά τους είναι το κυριότερο πρόβλημα. Μόλις παντρευτούν ορμούν να τους πουν πώς να ζουν πώς να ερωτεύονται, πώς να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, πώς να ξοδεύουν τα χρήματά τους (αν έχουν εισοδήματα…) που να μείνουν, τι δουλειές να κάνουν, τι να τρώνε, πώς να διασκεδάζουν, με ποιούς να κάνουν παρέα, κλπ. Και τσακώνονται και μεταξύ τους οι οικογένειες! Σκέτο κατιναριό συνήθως!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: