Τα μικρά μας τίποτε!


Αυτόν τον καιρό διαβάζω ένα όμορφο βιβλίο του Καθηγητή της Φυσικής του Πανεπιστημίιου Κρήτης Γιώργου Γραμματικάκη: “Η Κόμη της Βερενίκης”.  Η Βερενίκη δεν είναι καμιά γκόμενα (ήταν στην αρχαιότητα) αλλά η κόμη της είναι κάποιος αστρικός σχηματισμός. Στο βιβλίο αυτό ο Γιώργος Γραμματικάκης περιγράφει την γέννεση του Σύμπαντος. Αν αφεθείς να χαθείς μέσα στις σελίδες που σε οδηγούν δισεκατομμύρια χρόνια πίσω, κάποια στιγμή θα νοιώσεις ότι ζεις σ’ έναν ασήμαντο (και παροδικό) μικρόκοσμο και τα καθημερινά σου προβλήματα μοιάζουν να εξαφανίζονται μπροστά στην ιλιγγιώδη συμπαντική λειτουργία! Αν μπορούσαμε να δούμε τον κόσμο από ψηλά, όπως το λέει κι ο Χατζής στο κλασσικό του τραγούδι θα νοιώσουμε αλλιώς. Σας το θυμίζω:

Πολύ με πίκρανες ζωή
μακρυά θα φύγω ένα πρωί
θ’ ανέβω σ’ ένα αεροπλάνο
να ‘δω τον κόσμο από ‘κεί πάνω

Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
κι εσύ την πήρες σοβαρά
κι εσύ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ’ ένα μικρούλι τόπι

…………………………….

Αν μπορούσε κάποιος εξωγήινος να μας δει από ψηλά (και ίσως να συμβαίνει αυτό ήδη…) σίγουρα θα γέλαγε με την καρδιά του. Θα γέλαγε με τις μικρόνοιές μας, με τις (μωρο)φιλοδοξίες μας,  με τις καθημερινές μαλακίες μας, τα καπρίτσια μας, τα πείσματα, τις ανησυχίες για την έκβαση των αθλητικών παιχνιδιών (είναι ντροπή να ονομάζουμε “αγώνες” τα αθλητικά παιχνίδια), με τις καύλες μας, με τα μίση μας, με όλα τα κωμικά καραγκιζίστικα καμώματα! Πόσο χρήσιμο θα ήταν αν προσπαθούσαμε, πότε-πότε, να ανεβαίνουμε νοερά σ’ ένα αεροπλάνο (διαστημόπλοιο καλλίτερα) και να βλέπουμε τους εαυτούς μας από ‘κει! Τη βρίσκω πολύ χρήσιμη και κατευναστική, γενικώς, συνήθεια.

12 Responses to “Τα μικρά μας τίποτε!”

  1. nassos Says:

    Και ο Θεός γελάει με εμάς…

  2. Citronella Says:

    δεν ήταν δυνατό να μην τραβήξει την προσοχή μου τέτοιο θέμα, ειδικά αυτές τις μέρες..

    κοιτώντας από ψηλά

  3. mogwai0102 Says:

    συννενοημένοι είμασταν?

  4. petalida Says:

    Δεν ειμαι σιγουρη οτι συμφωνω απολυτα.
    Αυτος ο κοσμος ειναι και μικρος και μεγαλος.
    Αγγιζει τη δοξα και την καταστροφη καθε στιγμη, ειτε ειναι ανθρωπος ειτε ειναι αστερι. Και τα δυο μπουν να δωσουν ζωή, και τα δυο μπορουν να φερουν τον ολεθρο.

  5. heliotypon Says:

    >Nassos: Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποια οντότητα που θα γελάει… Δεν έχω καμία γνώση περί Θεού!

    >Citronella: Καταλαβαίνω. Πήγα στο Blog σου!

    >mogwai: Σου έγραψα… ‘Ισως μεγάλα πνεύματα…

    >Petalida: Ναι, και μικρός και μεγάλος αλλά επειδή το πως βλέπεις κάτι εξαρτάται από τους συσχετισμούς μεγεθών, για’ αυτό μιλώ για αεροπλάνο ή άλλο ιπτάμενο όχημα! Σκέψου το… ‘Αλλωστε η καταστοφή δεν σημαίνει τιποτε σε συμπαντιακή κλίμακα. Μιά καταστροφή είναι απλώς αλλαγή μορφής!

  6. leigh-cheri Says:

    Τώρα αν πω ότι έχω μείνει άφωνη;!!!

    Ήμουν έτοιμη να βγάλω ένα post το οποίο πραγματεύεται ακριβώς αυτό το θέμα!… Με κόλλησες τώρα…
    Θα το βγάλω πάντως! Ίσως όχι αμέσως, αλλά θα το βγάλω γιατί συμφωνώ Α Π Ο Λ Υ Τ Α!

  7. bluesmartoulis Says:

    Πάνε χρόνια που συνειδητοποίησα όσα αναφέρεις. Ειδικά στις δυσκολίες – εκεί είν΄τα ζόρια – μ΄έχει βοηθήσει πολύ η συγκεκριμένη “στάση ζωής’ (να το πώ έτσι?). Φυσικά, δεν είναι πάντα εφικτό, μιάς και η καθημερινότητα πολλές φορές σε “παρασέρνει”. Ο κίνδυνος, βέβαια, είναι να παρασυρθείς και να βλέπεις όλα τα πράγματα “αφ΄υψηλού”. Τότε μεταμορφώνεσαι σε κάτι απόκοσμο κι απόμακρο – κι αυτό δεν είναι καλό. Πάν μέτρον άριστον, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Το δε τραγούδι είναι υπέροχο….

  8. ange-ta Says:

    Το έχω διαβάσει το βιβλίο. Καλό είναι, αλλά το Bing Bang του Simon Sing είναι πολύ καλλίτερο. Στο βιβλίο της, “Das ist Leben” η Λύν Μαργκούλις, αναφέρει τί γράφει στο ημερολόγιό του ένας αστροναύτης που βλέπει τη γη από ψηλά. Δεν είμαι στη Ελλάδα για να κοιτάξω τη βιβλιοθήκη μου, να στο αντιράψω. Είναι υπέροχο. Γιατί έτσι όπως κοιτάζει προς τη γη, στο σπίτι μας, αντιλαμβάνεται πόσο γελοίες είναι οι μπαριέρες που σηκώνουμε εμεις οι άνθρωποι μεταξύ μας.
    Καλό διάβασμα. Εγώ διαβάζω το τελευταίο του Εκο, “με το βήμα του κάβουρα”. πολύ κακό βιβλίο, με άριστα μεσοδιαστήματα.

  9. liodara Says:

    έχω 2 εισητήρια, παράθυρο για διαστημόπλοιο…..είσαι?????

  10. liliputanerin Says:

    Πολύ ωραίο βιβλίο, θα σου πρότεινα, αν έχεις όρεξη για διαβασμα και την “Αυτοβιογραφία του φωτός” , του ίδιου συγγραφέα. Καλό διάβασμα 🙂

  11. heliotypon Says:

    >leigh-chery: Βγάλ’το. Δενπειράζει που θα είναι παρόμοιο. Κάθε οπτική γωνία προσθέτει κάτι.

    >Bluesmartoulis: Συμφωνώ, δεν είναι εύκολο αλλά μερικές φορές μπορεί να γίνει.

    >ange-ta: Θα τα ψάξω τα βιβλία που προτείνεις. Ευχαριστώ. Τα μυθιστορήματα του Eco δεν μου αρέσουν. τον προτιμώ θεωρητικό της σημειολογείας.

    >liodara: Μαζί σου ό,που νά’ναι!

    >liliputanerin: Το φως το διάβασα ήδη. Το περασμένο καλοκαίρι! Ευχαριστώ.

  12. m13 Says:

    καλύτερη ήταν η Κόμη της Βερενίκης από την αυτοβιογραφία του φωτός.

    🙂

    δεν ξέρω τείνω να πιστεύω ότι τα γηρατειά δε σε ωριμάζουν πάντοτε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: