Βία και άλλα…


Και ανακαλύπτουμε, ξαφνικά, ότι γίναμε μιά βίαιη κοινωνία. Και λέμε ότι οι νέοι εξασκούν βία. Αλλά πώς εξοικειώθηκαν οι νέοι με τη βία, ώστε να την βλέπουν ως κάτι φυσικό; Πώς έφτασαν να «πολεμάνε» για την ομάδα, ρισκάροντας τη σωματική τους ακεραιότητα και τη ζωή τους για χάρη της «ομάδας»; Τι κάνει την ομάδα «αξία»; Δύσκολα ερωτήματα  και δεν είμαι και ειδικός για να τα απαντήσω. Ίσως, όμως, κι εμείς οι μη ειδικοί να μπορούμε να ανιχνεύσουμε κάποιες πιθανές αιτίες, μέσα από την επαφή μας με την καθημερινότητα.

Και πρώτα η βία. Μπορεί να είναι στη φύση του άγριου ζώου η βία, αλλά το άγριο ζώο την χρησιμοποιεί για την επιβίωση. Το επίσης άγριο (αγριότατο!) ζώο «άνθρωπος» έμαθε να την χρησιμοποιεί και για άλλους λόγους. Όπως, π.χ. για διασκέδαση. Βλέπε τις ρωμαϊκές τελετές με τις μέχρι θανάτου μονομαχίες, τις μονομαχίες δούλων ή καταδίκων με τα άγρια ζώα (με τα ζώα πάντα νικητές, φυσικά). Βλέπε τις ταυρομαχίες που μπορεί να μην καταλήγουν πάντα στον θάνατο του ταυρομάχου, αλλά περιέχουν πολλή βία που εκδηλώνεται εναντίον του ζώου. Και, last but not least, την συστηματική προβολή της βίας από την βιομηχανία του θεάματος! Αυτή την αποθέωση της βίας, νομίζω, καμιά προγενέστερη εποχή δεν έζησε όπως η σημερινή. Βοηθούσης και της τεχνολογίας, που έχει κάνει προσιτό το βιομηχανικό θέαμα στους πάντες και έναντι ασήμαντου κόστους, όλοι μας και χειρότερο τα παιδιά, μπορούμε να «απολαμβάνουμε» καθημερινά όλες τις μορφές της βίας στο πιάτο. Από απλούς ξυλοδαρμούς μέχρι τα πιο σαδιστικά ξεκοιλιάσματα. Αίμα, πτώματα, εκτελέσεις, πόλεμοι live, μοχθηρά και τερατόμορφα όντα νοσηρής φαντασίας, και ό,τι πιο νοσηρό υπάρχει, προσφέρονται ακόμη και στα παιδικά μάτια. Παιχνίδια με τέρατα που εξολοθρεύουν άλληλα, ελεύθερα στα πολυδιαφημισμένα παιχνιδάδικα. Βιντεοπαιχνίδια με βιαιότατο περιεχόμενο (όλα, σχεδόν, έχουν ως θέμα κάποιο είδος πολέμου όπου αντικείμενο είναι η καταστροφή κάποιου όντος ή πράγματος). Κόμικς με τη βία σε πρώτο πλάνο (που είσαι  αγαθέ Ντόναλντ Ντακ!). Αδέρφια, πώς περιμένετε όλη αυτή τη βία να επιδράσει πάνω στην παιδική ψυχή; Εξοικείωση με τη βία. Επιθυμία του παιδιού να συμμετέχει στο νοσηρό «παιχνίδι». Ηρωοποίηση των βίαιων πρωταγωνιστών. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως θα λειτουργήσουν όλα αυτά, ιδίως αν δεν υπάρχει κάποιο αντίδοτο από την πλευρά της οικογένειας. Αντίδοτο που θα προσπαθήσει να εξουδετερώσει τα αποτελέσματα αυτής της πλύσης εγκεφάλου και που δεν θα είναι πάντα αποτελεσματικό!

Φυσικά  σε όλα αυτά αδρανείς και αμέτοχοι παραμένουν οι υποκριτές «εκπρόσωποι» του «θείου» με τα χρυσά λιλιά που, όμως, ενοχλούνται και αντιδρούν υστερικά σε κάθε παρουσία βυζιού ή κώλου στην TV! Και το υποκριτικότατο και  αντιδραστικό ΕΣΡ το ίδιο! Και δεν σκέφτονται (ή δεν θέλουν να σκεφτούν), οι άθλιοι, ότι ο έρωτας (ναι ρε, και το σεξ) παράγει ζωή ενώ η βία την καταστρέφει. Το έχω πει, έτσι ακριβώς, και δεν θα πάψω να το λέω. Δεν φτάνει μακριά η φωνή μου αλλά έστω κι ένας επισκέπτης να προβληματιστεί με τούτα τα λόγια κέρδος θα είναι!

Για να μη σας κουράσω σήμερα, στην επόμενη ανάρτηση (ελληνικά: “Post”) θα γράψω για τις σκέψεις μου σχετικά με τις αξίες.

Advertisements

14 Responses to “Βία και άλλα…”

  1. Debby Says:

    Ετσι ακριβώς είναι όπως τα λες…
    Ειδικά για την θρήσκεια δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Ο φανατισμός πάντα φέρνει βία και αυτοί όλοι αυτό κάνουν φανατίζουν. Απλά στην θέση της ομάδας μπαίνει η θρησκεία.

    Η υποστήριξη μιας οποιασδήποτε ιδέας, την στιγμή που για τίποτε δεν μπορεί να είμαστε σίγουροι, φέρνει αδιαλλαξία και η αδιαλλαξία γεννά την βία, γιατί δεν γίνεται με την ελεύθερη βούληση να μεγαλώσεις σύντομα και αποτελεσματικά την επιρροή αυτής της ιδέας.

  2. hgemοnida Says:

    Η βία είναι αδύνατον να πάψει.Αποτελεί βασικό γονιδιακό συστατικό εξέλιξης στον αγώνα για επιβίωση. Το κατακριτέο είναι η βία για την εύκολη επιβολή που αντικαθιστά την πειθώ και το επιχείρημα, η βία που διδάσκεται στα παιδιά ως χαρακτηριστικό προσωπικότητας ενώ αξίες όπως η ευγένεια και ικανότητες όπως η προσπάθεια για αέναη μάθηση , παραμένουν κρυμμένες στα απωθημένα των κηδεμόνων. Κι όλα αυτά συντηρούνται και προστατεύονται από έναν στέρεο μανδύα ατιμωρησίας που οδηγεί τους ανθρώπους στον εκφυλισμό των βασικών διαφορών τους από τα ζώα.

  3. nantia Says:

    Βασικά όταν λες νέους πρέπει να εννοείς εδώ “νεαρούς” .Ας το πάμε λίγο παραπέρα και ας το εξιδικεύσουμε περισσότερο.Δεν είναι τα κοριτσάκια αυτά που πάνε στο γήπεδο και ρίχνουν ξύλο,δεν είναι τα κοριτσάκια που βλέπουν φανατικά ταινίες με ξύλο,δεν είναι τα κοριτσάκια που παίζουν βιντεοπαιχνίδια με ξύλο.Είναι τα αγοράκια.Και το πρόβλημα ξεκινάει από την αρχή,όταν το 5χρονο αγοράκι παίζει στρατιωτάκια και παλεύει για πλάκα με τους φίλους του όταν μεγαλώσει το ίδιο θα κάνει.Αλλά τι θα γίνει?Θα παίζουν τα αγοράκια με τα αρκουδάκια της αγάπης?ή μήπως θα πρέπει να απαγορεύτει η πολλή βία στην τηλ?δεν νομίζω..όλα αφορούν την εκπαίδευση που έχει το παιδί για όπως σωστά είπες και από την οικογένεια.Είμαι σίγουρη ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των αγοριών που κάνουν τέτοια,έχει -δεν έχει τελειώσει το γυμνάσιο…

  4. petalida Says:

    Τελικά όμως δεν έχω καταλάβει: νομίζεις οτι μπορούμε μέσα από διαδικασίες κοινωνικοποίησης να υπερβούμε αυτη τη ροπή ή όχι?

  5. Nemertes Says:

    Θα απαντήσω με το κλασικότατο αγαπημένο μου ρητό. “Αφήστε τα μίση και αρχίστε το γαμήσι!” Κυριολεκτώ ε;

  6. argyrenia Says:

    Να κουράσεις;
    Εσύ;
    Όχι, ποτέ.

    post=ανάρτηση.
    χμ. δεν το είχα σκεφτεί
    😉

  7. drosulitiss Says:

    Ισως στην παρουσα φαση θα ηταν σκοπιμο να αναρωτηθουμε γιατι κατα κανονα η βια εκφραζεται απο τους ανδρες και οι γυναικες (κατα κανονα)μαινονται κατα αυτης? Μηπως αυτη ειναι μια απο τις διεργασιες της φυσης?

  8. NanaTsouma Says:

    Εμένα να με συγχωρείτε αλλά στη μόνη μορφή βίας που δε λέω όχι είναι σ`αυτήν που η γυναίκα κάνει τον αχαίρευτο τοπι στο ξύλο

  9. heliotypon Says:

    >Debby: Για τις θρησκείες τα έχω πει. Πιο πολλούς νεκρούς προκάλεσαν οι θρησκευτικοί πόλεμοι από τους εθνικούς… Ο φανατισμός, οποιουδήπτε είδους, είναι από τις μεγαλύτερες πληγές της ανθρωπότητας.

    >hgemonida: Δεν ξέρω αν είναι γονιδιακό το θέμα της βίας (δεν έχω ιδέα από βιολογία). Τα επιχειρήματα της βίας είναι πολύ διαδεδομένα σ’ όλον τον κόσμο.

    >Nantia: Έχεις δίκιο. Το “νέοι” ίσως δημιουργεί παρανοήσεις και αδικίες. Και τα κορίτσια μπορεί να μην επιδίδονται στην βία αλλά μήπως κάποια κοριτσάκια θαυμάζουν τους βίαιους και, εμμέσως, αποτελούν και κίνητρο γι αυτήν;

    >Petalida: Νομίζω ναι. Οι κοινωνικές διαδικασίες, που είναι σωστά σχεδιασμένες, μπορούν να δημιουργήσουν κοινωνικά προσαρμοσμένα άτομα. Η αδιαφορία, η άγνοια και η πολιτική αλητεία δεν έχουν τέτοιες έννοιες!

    >Nemertes: Μαζί σου. Πάντα!

    >argyrenia: Ε, συμβαίνει συχνά με τα μεγάλα κείμενα. Και τα δικά μου δεν είναι εξαίρεση!

    >drosulitis: Συχνά οι γυναίκες θαυμάζουν τον βίαιο άνδρα. Ακόμη κι όταν η βία κατευθύνεται εναντίον τους! Σίγουρα, όμως είναι πολύ λιγότερο βίαιες.

    >ΝαναΤσούμα: Εδώ είναι αναγκαίος ο ορισμός του “αχαΐρευτου”….

    >

  10. petalida Says:

    Ποιες γυναίκες θαυμάζουν τους βιαιους άντρες? Τι ποσοστο του γυναικείου πληθυσμού αντιπροσωπεύουν? Και πόσες ειναι αναλογικά με το ποσοστό των αντρών που θαυμάζουν τη βία? Και για ποια κοινωνία μιλάτε? Μην τρελλάθουμε τελείως!

  11. petalida Says:

    τρελλαθούμε

  12. onomatodosia Says:

    ποιο ειναι το αντιθετο της βιας;

    ωραια τα λες!

  13. ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ Says:

    Mετά τον ανθρωπισμό όμως υποτίθεται ότι κάναμε κάποια βήματα, και δε μπορούμε να αφήνουμε δύο ομάδες να μαζεύονται ανοιχτά της Αθήνας και να δέρνονται μέχρι θανάτου. Στη κυριολεξία μέχρι θανάτου. Στο μεταξύ δεν έχουμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση τυχαία. Eννοώ ότι κάποιοι εξέθρεψαν το φαινόμενο αυτό στα γήπεδα και επωφελούνται από αυτό. Σαν κοινωνία οφείλουμε να λάβουμε θέση. Xαίρετε.

  14. heliotypon Says:

    >Petalida: Κι όμως υπάρχουν! Για πολλές γυναίκες ο πραγματικός άντρας είναι δυνατός και βίαιος. Ξεκινώντας από το ότι πολλές (πάρα πολλές νομίζω) δέχονται, αν δεν προκαλούν, την εκδήλωση βίας απέναντί τους. Τα χαστούκια, που τα θεωρούν φυσικά και καλοδεχούμενα, έχουν δημιουργήσει θρυλικές ατάκες στον Ελληνικό κινηματογράφο και στην σατιρική φιλολογία. Το πόσες είναι δεν μπορώ να το ξέρω. ‘Ισως έχουν κάνει στατιστικές οι ειδικοί. Εγώ δεν είμαι ειδικός (σχεδόν σε τίποτε). Για την καθημερινή κοινωνία μιλώ. Την τομή, (Ελληνικά: “cross section”). Συμφωνώ, να μην τρελλαθούμε τελείως αλλά να είμαστε και ρεαλιστές.

    >Onomatodosia: Το αντίθετο της βίας; Υπάρχει τέτοιο; Αν υπάρχει θα είναι η αγάπη. Με την ευρύτερη έννοια…

    >ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ: Το να εμποδίσεις το σύμπτωμα να εκδηλωθεί είναι ένα πράγμα. Το να εμποδίσεις την ασθένεια να προσβάλει είναι άλλο. Ποιό μας ενδιαφέρει περισσότερο;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: