Πώς γίνονται οι εθνικές παραχωρήσεις;


Όταν φωνάζουν οι δικοί μας για το όνομα των Σκοπίων, τις περισσότερες φορές είναι αιχμάλωτοι προεκλογικών δεσμεύσεων. Και  εφ’ όσον οι περισσότεροι ‘Ελληνες (κακοπληροφορημένοι, ως συνήθως) θεωρούν ότι το όνομα “Μακεδονία” για το γειτονικό κρατίδιο είναι αρνητικό για τη χώρα, οι πολιτικοί μας φοβούνται το πολιτικό κόστος αν βγουν ευθαρσώς και υποστηρίξουν ότι τίποτε δεν έχουμε να χάσουμε από μιά τέτοια ονομασία των γειτόνων. Φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν ως “εθνικοί μειοδότες” από τους αντιπάλους τους αν δεν βγάλουν αντι-σκοπιανές κορώνες.  Φυσικά, το ίδιο ακριβώς σχύει και στα Σκόπια. Πώς νομίζετε ότι θα μεταχειρίζονταν έναν πρωθυπουργό ή πρόεδρο που θα έλεγε “ναι” στις δικές μας διεκδικήσεις και με κάποιους τρόπους θα άλλαζε το σύνταγμα της χώρας για να αλλάξει και το όνομά της; Πρώτα θα άκουγε τα σχολιανά του από τους πολιτικούς αντιπάλους του, δεύτερο δεν θα είχε καμία ελπίδα επανεκλογής και τρίτο μπορεί και να βρισκόταν και κάποιος φανατικός να τον στείλει στον άλλο κόσμο! Κι αν γλίτωνε από τους φανατικούς (πάντα υπάρχουν τέτοια φρούτα) θα ζούσε μια ζωή στην καταφρόνια και στο όνειδος, ως προδότης της πατρίδας του. Δεν έχουμε το μονοπώλιο του (άλογου) πατριωτισμού! Ε, λοιπόν, ό,τι και να γίνει, οι σκοπιανοί ΔΕΝ πρόκειται να αλλάξουν το όνομα που έχουν κατοχυρώσει συνταγματικά και έχουν κηρύξει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δεν το αλλάζουν. ‘Αδικα αγωνίζεται Ντόρα, με τα σούρτα-φέρτα στην Αμερική και στην Αγγλία, άδικα τα διαβήματα στην κοινότητα και στο ΝΑΤΟ.  ‘Αδικα πάει κι έρχεται ο Αλαβάνος άδικα βγάζουν κορώνες όποιοι τις βγάζουν. ‘Ολοι το ξέρουν πολύ καλά, αλλά ρίχνουν και μάλιστα άσφαιρα, για την τιμή των όπλων και, φυσικά, την τιμή των ψήφων!

Και για να επεκταθούμε και πέρα από τα σκοπιομακεδονικά, πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι οι πολιτικοί, όλων των χωρών, είναι δέσμιοι της κοινής γνώμης, όπως αυτή έχειεκάστοτε διαμορφωθεί  και των εθνικών τους  διακηρύξεων.  Γι αυτό και ποτέ κανένας πολιτικός,  καμία κυβέρνηση δεν  υπεχώρησε ειρηνικά σε, π.χ. εδαφικές  διεκδικήσεις άλλων χωρών, όσο δίκαιες κι αν ήταν αυτές, γιατί αυτό θα αποτελούσε “προδοσία” κι “εθνική μειοδοσία” για τον λαό τους. Γι αυτό και όσες συνοριακές μεταβολές έγιναν, έγιναν μετά από πολέμους, των οποίων το αποτέλεσμα ήταν αναγκαστικό και όχι επιλογή του πολιτικού ή της κυβέρνησης. Γι αυτό και τσάμπα διεκδικούμε ό,τι διεκδικούμε. Για τα μάτια, για το honore!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: