Μόνος ή…


Καθώς άδειαζα πολλά κιλά παλιών περιοδικών στους μπλε κάδους ανακύκλωσης, το μάτι μου έπεσε σε ένα μπλοκ σημειώσεων, που, προφανώς, είχε ξεφύγει από τον κάδο, από κάποιον που άδειαζε υλικό και βρισκόταν στο χώμα, δίπλα στον κάδο. Μου κίνησε την περιέργεια και το σήκωσα και αφού το τίναξα να φύγουν οι σκόνες, το άνοιξα κι άρχισα να το ψάχνω. Ανάμεσα σε άσχετες και χωρίς ενδιαφέρον σημειώσεις βρήκα και το παρακάτω κείμενο που με διασκέδασε γιατί μου θύμισε και δικές μου σχετικές εμπειρίες και σας το παραθέτω. Δεν ξέρω προς ποιόν απευθυνόταν ο συγγραφέας ή αν το είχε δημοσιεύσει κάπου ή απλώς έμεινε στο μπλοκ ως έκφραση δικών του σκέψεων. Διόρθωσα μόνο την ορθογραφία:

Το περασμένο καλοκαίρι,. Όπως και τα περισσότερα, άλλωστε, έκανα διακοπές μόνος. «Μόνος» Τι λέξη-ταμπού! ‘Ο,που πήγαινα με κοίταζαν με λιγότερο από μισό μάτι (το μισό το έχουν για άλλες κατηγορίες, πιο αποδεκτές από τη δική μου). Οι άνθρωποι κατανοούν οποιονδήποτε άλλον αριθμό και συνδυασμό, εκτός από τον μόνο αρσενικό. Η μόνη γυναίκα τους παραξενεύει επίσης, αλλά τον αρσενικό τον υποψιάζονται κιόλας! ‘Ενας ταβερνιάρης, μάλιστα, ήταν αρκετά ειλικρινής για να με ρωτήσει: «Αστυνομικός είσαι;» ‘Ηταν, ίσως, από τις …κολακευτικές (;) υποψίες, μιά και έμαθα (από δεύτερο χέρι) ότι όταν σε δουν μόνο σε υποψιάζονται, συνήθως, για πράκτορα, ανώμαλο, έμπορο ναρκωτικών, ηδονοβλεψία, διαφθορέα ανηλίκων, ομοφυλόφιλο και άλλα «γαργαλιστικά». Σου λέει: «Πώς, δηλαδή, μόνος, κύριε; Και η οικογένειά σου πού είναι; Μήπως την κοπάνησες, ποιός ξέρει με ποιά δικαιολογία, από τη γυναίκα σου για να κάνεις την κρυφή σου ζωή; Κι αν δεν έχεις οικογένεια σ’ αυτήν την ηλικία τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά με σένα. Και καλά, έστω, δεν είσαι παντρεμένος. Δεν έχεις μιά αρραβωνιαστικιά, μιά γκόμενα, τέλος πάντων, έστω μιά φιλική παρέα να κάνετε μαζί διακοπές; ‘Αρα, για να είσαι μόνος κάποιο λάκκο έχει η φάβα». Τετράγωνη, ακαταμάχητη νεοελληνική λογική. Και δεν είναι μόνο η συνειδητή λογική, επεκτείνεται και στα άδυτα του υποσυνείδητου: ‘Ολοι στην ταβέρνα σερβιρίζονται πριν από μένα, έστω κι αν ήρθαν πολύ μετά! Ο σερβιτόρος μου φέρνει τα μισά σερβίτσια, δεν με θεωρεί ότι αξίζω καν το φτηνό πλαστικό τραπεζομάντιλο, δεν καταδέχεται ούτε να πληρωθεί από μένα και πρέπει να τον καλέσω αρκετές φορές για να φέρει τον λογαριασμό. Φυσικά, οχτώ φορές στις δέκα θα ρωτήσει: «Μόνος είστε (πιο συχνά «είσαι») ή περιμένετε παρέα;»

Δεν ισχυρίζομαι ότι το να κάνεις μόνος διακοπές, έστω κι αν αυτό είναι συνειδητή επιλογή, δεν έχει και αρνητικές πλευρές. ‘Ομως, φίλε μου, αν έτυχες κι εσύ να βρεθείς στην ίδια θέση κι εκεί, ανάμεσα στο πολύχρωμο πλήθος της παραλίας ή της περατζάδας, έτυχε να νοιώσεις μόνος, ειδικά γιατί δεν σου έλαχε να κρατάς αγκαλιά κάποιο θηλυκό, κι αν το κρεβάτι σου φαινόταν οικτρά άδειο το βράδυ και το πρωί, (ελπίζω τη νύχτα να κοιμόσουν) κι αν μακάριζες τους –λίγους, ε;– τυχερούς που γυρνούσαν αγκαλιά (ή, έστω, παρέα) με αγγελικά πρόσωπα και φιδίσια κορμιά, αν ήρθαν στιγμές που ένοιωσες πλήξη και ανία κι αν ήρθαν μέρες που οι μόνες λέξεις που πρόφερες ήταν αυτές στην ταβέρνα ή στο πρακτορείο εφημερίδων, κι αν, κυρίως, σκέφτηκες ότι «ου καλόν μόνον τον άνθρωπον είναι» κι αν, λέω αν (ακόμα χειρότερο) σου πέρασαν φευγαλέες σκέψεις περί απόχτησης μόνιμης συντρόφου, ή/και παραγωγής απογόνων, τότε διάβασε τα παρακάτω και ίσως συμφωνήσεις ότι δεν ήσουν κι ο πιο άτυχος απ’ όλους:

  1. Γύρνα γύρω σου και (αναδρομικά εννοώ) παρατήρησε τι «παρέα» (για θηλυκή παρέα μιλώ) κουβαλούν οι περισσότεροι άντρες! Κάνε τη δική σου στατιστική και απάντησε στα ερωτήματα: α) Πόσες από αυτές τις συνοδούς θα μπορούσες να ανεχτείς μέσα στα όρια του ατομικού σου χώρου; β) Πόσες πιθανολογείς ότι θα μπορούσες να δεχτείς στο κρεβάτι σου, πόσες θα μπορούσες ν’ ανεχτείς για περισσότερο από μία φορά και πόσες για 2-3 εβδομάδες διακοπών;
  2. Τα παραπάνω τα συζητώ από άποψη εμφάνισης και μόνο γιατί, βέβαια, υπάρχουν και οι πιθανότητες, ανεξάρτητα από εμφάνιση, το πλάσμα να σου βγει παρανοϊκό, υστερικό ή στρίγκλικο, ή γκρινιάρικο, ή ψυχρό, ή σεμνότυφο ή ένα σωρό άλλα πράγματα, μόνα τους ή σε συνδυασμούς που, βέβαια, δεν θα σ’ έκαναν να περάσεις υπέροχες διακοπές, έστω κι αν το αντικείμενο του πόθου σου ήταν κάτι ανάμεσα σε Σίντυ Κρόουφορντ και Παμέλα ‘Αντερσον!
  3. Κι αν, κατά κάποια απίθανη συγκυρία, η γυναίκα που θέλεις ακριβώς, δηλαδή το προσωπικό σου πρότυπο, ήταν εκεί, διαθέσιμη για σένα και μόνο, είχε ακόρεστο πόθο και περνούσες μαζί της υπέροχες ώρες, μέρες, και νύχτες, πόσο σύντομα νομίζεις ότι θα βρισκόσασταν στην δύσκολη και αμήχανη εκείνη κατάσταση που τη λένε «πλήξη»; (Και τώρα τι λένε; «σ’ αρέσει το γλυκό;», «ζέστη σήμερα», «καλή η θάλασσα, ε;»).
  4. Και πάλι αν υποθέσουμε ότι «καμάκωσες» στο νησί την καθ’ όλα ιδανική γυναίκα και ότι υπήρχε τέλεια επικοινωνία. Μην μου πεις ότι τις υπέροχες στιγμές μαζί της θα τις γευόσουν μέσω …προφυλακτικού! Κι όταν λέω «γευόσουν» πάρ’το και στην κυριολεξία: Και ξέρεις καλά ότι προφυλακτικά για τα όργανα της γεύσης δεν υπάρχουν. Κι αν υπήρχαν δεν θα τα ήθελες. Και μετά από μια τέτοια ιστορία πόσους μήνες θα τυραννιόσουν από την ιδέα της πιθανότητας το ίνδαλμά σου να ήταν φορέας του AIDS;
  5. Κι αν σκέφτεσαι και τα πιθανά θετικά της μόνιμης σχέσης και μάλιστα της έγγαμης μετά τέκνων, διάβασε τον «απομαγνητοφωνημένο» διάλογο (;) από το πλαϊνό μου τραπέζι παραλιακού ζαχαροπλαστείου:
    -…έτσι είσαι ‘σύ, δεν ακούς κουβέντα! Στό’πα 100 φορές, αν δεν κλείσεις δωμάτιο δεν βρίσκεις τέτοια εποχή. Εσύ τίποτα. Αισιοδοξία! Πάμε και θα βρούμε. Σάμπως να πηγαίνεις στης μάνας σου και να σό’χει έτοιμα και τα κρεβάτια. Θέλει μυαλό βρε; Θέλει μυαλό για να το καταλάβεις, ε;. Στά’λεγα εγώ, στά’λεγα…

-Μα αφού βρήκαμε ρε Κατερ…

-Βρήκαμε, ναι, σιγά το κελεπούρι και μετά από πέντε ώρες ψάξιμο κιι αφού νύχτωσε!

-Εγώ έψαχνα. Εσύ καθόσουν.

-Δε λες που πιάστηκες ο κώλος μου στη βρωμοκαρέκλα του καφενείου να σε περιμένω, με το μωρό στα χέρια μου, μου λες κιόλας ότι ζορίστηκες ψάχνοντας. Καλέ σιγά το ζόρι. Με το αμάξι γύρναγες και ρώταγες! Κι άμα βρήκες το παλάτι τό’κλεισες. Πέντε ώρες ψάξιμο γι’ αυτό το κοτέτσι.

-Τι έχει ρε Κατερίνα το δωμάτιο; Μια χαρά είναι.

-Μια χαρά μπορεί νά’ναι για σένα. Μιά ώρα δρόμος είναι για να πάω στον απόπατο. Να βγαίνω με τη νυχτικιιά και να βλέπει ο καθένας τι βρακί φοράω. Και τα παιδιά σούρτα-φέρτα!

-Μα δεν υπήρχαν με μπάνιο μέσα. Τα είχαν δώσει. Και το μπάνιο δίπλα είναι.

-Ε, γι’ αυτό σού’λεγα κι εγώ ότι έπρεπε να κλείσουμε από πριν. Τώρα να παιδεύομαι εγώ από τη βλακεία σου και την ξεροκεφαλιά σου. Και κοίτα δω, μπας και πεις και του Παναγιώτη νά’ρθουν κι αυτοί…

-Μα περιμένει τηλεφώνημα ο Παναγιώτης…

-Βρε δεν είσαι καλά. Η Ρούλα είναι γκαστρωμένη, το κατάλαβες; Δεν θα την κάνεις εσύ κι ο ξύπνιος ο Παναγιώτης ν’αποβάλει.

(ακούγεται παιδική στριγκλιά): ιιιιιιιιιιιι…….

-Ορίστε, έπεσε το παιδί. Γιάννηηηηηηη, αχ κακοχρονονάχεις, στό’λεγα ‘γω. Θα πέσεις. Δεν ακούς!

Δεν άντεξα να ακούσω άλλο. Πλήρωσα το παγωτό και έφυγα! Και δεν αναφέρομαι καθόλου στις περιπτώσεις που στις οικογενειακές διακοπές συμμετέχουν και πεθερικά με την πλειοψηφία των πεθερών να θυμίζουν την κλασσική γελοιογραφική εικόνα!

Δεν νομίζεις φίλε μου μοναχικέ ότι ήσουν πιο τυχερός από όλους τους αρσενικούς με «παρέα»; Και μην μου πεις για τους λίγους, τους ελάχιστους που «τη βρήκαν» τόσο ωραία με το ταίρι τους γιατί υπάρχουν, φυσικά, και λαχεία. Αλλά εδώ δεν μιλάω για τα λαχεία αλλά για το «τυπικό δείγμα» του πληθυσμού, που λέμε!

 

 

Advertisements

17 Responses to “Μόνος ή…”

  1. hypatia Says:

    Καλημέρα Ηλιότυπε,
    Θα συμφωνήσω μαζί σου και με τον γράφοντα του κειμένου ότι όταν κάνεις διακοπές μόνος σίγουρα σε κοιτούν κάποιοι με μισό ή και λιγότερο από όσο αναφέρεις.
    Θα διαφωνήσω μαζί σου όμως όσον αφορά τα αίτια αυτής της αντιμετώπισης.
    Μετά από κυριολεκτικά άπειρα “μοναχικά” ταξίδια εκτός έδρας έχω διαπιστώσει τα εξής:
    α)Υπάρχει ζήλια γιατί φαντάζεται ο κόσμος ότι καθότιν ασυνόδευτη, άρα διαθέσιμη έχω μεγάλο αριθμό εφήμερων ερωτικών σχέσεων.
    β)Υπάρχει ζήλια γιατί όντας μόνη έχω το δικό μου πρόγραμμα στο τί θα κάνω και πού θα πάω και γιατί γενικότερα έχω τη δυνατότητα να ασχοληθώ με τα δικά μου ενδιαφέροντα.
    γ)Υπάρχει ζήλια για το λόγο ότι δεν έχεις κάποιον να σε πρήζει και να σε καταπιέζει όπως εύγλωττα περιγράφει ο γράφων στο δεύτερο τμήμα του κειμένου στο σκηνικό από το ζαχαροπλαστείο

  2. Μιλτιάδης Θαλασσινός ( Μαύρος Γάτος) Says:

    Σαν βετεράνος των μοναχικών διακοπών, αλλά και των αγαπημένων συντροφικών, απόλαυσα το κείμενο αλλά στην τελική λέει μαλακίες. Φυσικά και είναι σατιρικό, αν όμως το πάρουμε κυριολεκτικά δείχνει ένα ρηχό άτομο που βλέπει τα πάντα επιφανειακά. Τό ότι θα μπορούσαν να με πάρουν για αστυνομικό δεν το είχα σκεφτεί! Και πάντα είχα άριστη εξυπηρέτηση όπου και να κάθησα μονάχος μου, αντίθετα με τον γράφοντα νομίζω ότι ο Έλληνας νοιώθει μαι αλληλεγγύη με τον μοναχικό επισκέπτη. Εγώ τουλάχιστον το έχω νοιώσει.

    Συμπέρασμα: όλα εξαρτώνται απο τον μοναχικό. Αν ο ίδιος είναι άσχημος ή νοιώθει άσχημα για την μοναχικότητά του, άσχημη αντιμετώπιση θα έχει. Αν είναι όμορφος και νοιώθει όμορφα, όλα όμορφα!

    Φίλε Ηλιότυπε ήρθα ψάχνοντας για την ετυμολογία της λέξης “Ηλιότυπον” (αν την ξέρεις πες την μου) και σε ξαναβρήκα. Κόλλησα να σε διαβάζω με τις ώρες. Τα λες καταπληκτικά. Σπεύδω να σού κάνω λίγη διαφήμιση στα κεραμίδια μου.

    Σ;-)

  3. foteinoula Says:

    xaxaxaxa….. μόνος, μόνος!!! χίλιες φορές!!!! και μακριά, ψηλά στο βουνό, εγώ θα είχα αρρωστήσει λίγο στπ παραλιακό ζαχαροπλαστείο! 🙂

  4. Σύλβια Says:

    Εγώ έχω τόσα πολλά να κάνω κάθε διακοπές που δεν προλαβαίνω να σκεφτώ το “μόνος, μόνη”. Όλα είναι ωραία, και με κάποιον και μόνη… όπως τυχαίνει! Πάντως δεν πλήττω ποτέ.

  5. Σύλβια Says:

    Θα ήθελα πάντως να μου τύχει και κάτι άλλο από ό, τι έζησα προς το παρόν…

  6. Αθανασία Says:

    Γειάσας αγαπητή…είμαι η Αθανασία…θα με θυμάστε προφανώς από το μπλόγκ του αγαπητού μας Μίλτου (μάυρου γάτου)…..θα ήθελα να ζητήσω μιά ταπεινή και ειλικρινή συγνώμη για το σχολιό μου που αφορούσε το μπλόγκ σας σε σχετικό πόστ γι αυτό στο μπλόγκ του Μίλτου μας…δεν ήξερα το περιεχόμενο του μπλόγκ σας…με συγχωρείτε…όμως τώρα βλέπω ότι έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον….ελπίζω να με συγχωρήσετε για το κάπως χοντροκομμένο και άκομψο σχόλιό μου…δεν το ήθελα..ελπίζω να μη σας έκανα να με αντιπαθήσετε με αυτό…θα σας επισκεφτώ ξανά σύντομα…αν δεν ενοχλεί βέβαια η παρουσία μου εδώ…..Με εκτίμηση και πολύ λύπη..Αθανασία.

  7. Αθανασία Says:

    Υγ- ήθελα να πώ αγαπητέ….ούφ αυτά τα εκνευριστικά και ελλεινά και τρισάθλια λάθη μου!!! με συγχωρείτε για μιά ακόμη φορά…ούφ τί ανόητη που είμαι…..συγνώμη και πάλι….Αθανασία.

  8. ange-ta Says:

    Γειά σου φίλε μου.
    Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα. Να ενδιαφερόταν ο ταβερνιάρης αν είσαι μόνος ή όχι.
    Αυτός για το παρά ενδιαφέρεται. Τα άλλα τα έχει γραμμένα.

    Οσο για τις σκηνές ευτυχίας, εεεεεεεεεε μπορεί να είναι και κάπως αλιώς!

    Οπως λ.χ.
    Μπράβο ρε άντρα, που τα καταφέραμε και το σκάσαμε απο τη βρωμοαθήνα και είμαστε εδώ.
    Και το δωμάτι, τέλειο!
    Ακόμα και αν το κλείναμε απο πρίν, καλίτερο δεν θα μπορούσε να ήταν.

    Αυτη η θέα, ρε παιδάκι μου!!!
    Αμ αυτό το ταβερνάκι εδω;;
    Πως το πετύχαμε!

    Αντε στην υγειά σου, καρδούλα μου και πάντα τέτοια.

    Πως θέλεις και συ να πιείς κρασί;; Κάτσε φρόνημα. Πορτοκαλάδα, θα πιεις μέχρι τα 18, μετά θα το κουβεντιάσουμε (μιλάει με τον απόγονο)

  9. natalia Says:

    καλή η θάλασσα σήμερα! 🙂

    πω πω πλήξη που θα ένιωθε ο ανθρωπος!
    μόνος ή με παρέα…

    καλησπέρα heliotypon

  10. Iliahtida-"Juliett" Says:

    O φίλος Μιλτιάδης ο Θαλασσινός (ή Μαύρος Γάτος) εξέφρασε καταπληκτικά τις σκέψεις μου & χαίρομαι γι΄αυτό!
    Επίσης, θα σου πω πως τα πράγματα δεν μπορεί να είναι μόνο λευκά ή μαύρα, αρκεί να θέλουμε να το δούμε…
    Στο κείμενό σου θα ταίριαζε νομίζω καλύτερα ο τίτλος “ο μονόλογος του εργένη-μοναχικού”!
    Φιλιά πολλά & ένα μυστικό: αφού οι άνθρωποι (όλοι) δεν είμαστε τέλειοι, λογικό δεν είναι να μην είναι & οι σχέσεις;;;

  11. heliotypon Says:

    >hypatia: Έχει θετικά και αρνητικά το να κάνεις διακοπές μόνος. Για τις γυναίκες σίγουρα δίνει την εντύπωση διαθεσιμότητας!

    >Μαύρος Γάτος: Σωστά τα λες. Υπάρχουν πολλές όψεις στο νόμισμα (περισσότερες από δύο). Ίσως ο συγγραφέας του κειμένου να δικαιολόγησε τη μοναξιά του εξιδανικεύοντάς την. Δεν ξέρουμε και τι δυνατότητες να βρει παρέα θα είχε… Ευχαριστώ για τα καλά λόγια και για τη διαφήμιση. Περίπου +100 επισκέπτες μου έβγαλε το Blog σου! Το “Ηλιότυπον” είναι δική μου λέξη. Δεν θα την βρεις σε λεξικά. Πάντως, αν υπήρχε θα σήμαινε κάποια εικόνα ή κείμενο που τυπώθηκε με τη βοήθεια της ηλιακής ακτινοβολίας. ‘Οχι πολύ απίθανη διαδικασία. Οι εικόνες πάνω στα φιλμ, π.χ. είναι ηλιότυπα!

    >Φωτεινούλα: Η σκηνή στο ζαχαροπλαστείο είναι, όντως, ανατριχιαστική! “Οικογενειακή μιζέρια” θα την έλεγα! Και για τους δύο. Μα κι αυτός πώς νόμιζε ότι δωμάτιο χωρίς μπάνιο είναι “μιά χαρά”;

    >Σύλβια: Σωστά, αλλά δεν μας λες και τι σου έτυχε να ζήσεις;

    >Αθανασία: Κανένα πρόβλημα. Δεν σε αντιπάθησα καθόλου. Μάλλον σε συμπάθησα με τον τρόπο που γράφεις. Μόνο βάλε μας και τον σύνδεσμο και στο δικό σου Blog (αν έχεις). Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια για τα κείμενά μου. Υπερβάλλεις όμως…

    >ange-ta: Τέτοια σκηνή δύσκολο να ακούσεις. Εκτός αν το ζευγάρι είναι στα …πρώτα μέλια!

    >natalia: Ποιός ξέρει; Ίσως η θάλασσα να τον παρηγορούσε για τη μοναξιά του…

    >iliahtida- “Juliett”: ‘Ετσι είναι. Απόλυτο δεν είναι τίποτε εκτός από τον θάνατο (και γι’ αυτόν ακόμη υπάρχουν επιφυλλάξεις…). ‘Αστα, οι σχέσεις είναι το μόνιμο θύμα της αναπαραγωγικής διαδικασίας!

  12. anna Says:

    Μιας και είχα κάποιες φορές την εμπειρία της μοναχικής ταξιδιώτριας, οφείλω να ομολογήσω πως το κείμενο με βρήκε να χαμογελώ σε πολλά σημεία.
    Όντως, οι ταβερνιάρηδες σε προσπερνούν, θεωρώντας ότι “περιμένεις παρέα”. Κάποιες φορές μου έφεραν διπλά μαχαιροπήρουνα. Ενώ είχα φύγει από καφετέρια μετά από ωριαία αναμονή – ενώ ο σερβιτόρος εξυπηρέτησε όλα τα διπλανά τραπέζια, αλλά στις εκκλήσεις μου κώφευε…
    Ωστόσο, το ζητούμενο δεν είναι η συμπεριφορά των άλλων – των ξενοδόχων, των σερβιτόρων, των περιοίκων. Το ζητούμενο είναι να περνάς καλά με την συντροφιά σου – ακόμη κι αν αυτή αποτελείται από ένα και μόνο άτομο. Αλοίμονο στους ανθρώπους που δεν μπορούν να υποφέρουν την συντροφιά του εαυτού τους.
    Η μοναξιά δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε κάποιον. Η κακή παρέα όμως δεν υποφέρεται. Καλύτερα να κάνεις μοναχός τα πράγματα που σε ευχαριστούν, παρά να συμβιβάζεσαι με παρέα που δεν χωνεύεις και να ακολουθείς ένα πρόγραμμα που δεν σε εκφράζει…
    Οι αναμνήσεις από τα ταξίδια μου με αρνητικές παρέες, με κάνανε πιο δυνατή στα ταξίδια μου χωρίς αυτές. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι αναμνήσεις από πιο θετικές παρέες, και έτσι είναι πλούσιο το άλμπουμ με τις αναμνήσεις.
    Όσο για τις οικογενειακές διακοπές, αυτό είναι άλλο κεφάλαιο που χρίζει ιδιαίτερης αναφοράς…

  13. Σύλβια Says:

    Μου έτυχε να ζήσω τη βαρεμάρα των υποχρεωτικών διακοπών με τον σύζηγο με τον οποίο δεν είχα πια τι να πω. Το καλύτερο, κατά τη γνώμη μου είναι να δώσεις στον σύνδροφο σου άδεια να κάνει ό, τι θέλει στις διακοπές του εκτός από μερικές μέρες που θα περάσεις και μαζί του, σαν δώρο (θεού) και όχι σαν υποχρέωση…

  14. Vany Says:

    Τελικά το γρασίδι του γείτονα είναι πάντα πιο ωραίο,αυτό καταλαβαίνω.
    Για χρόνια κάνω διακοπές μετά του συντρόφου και διαβάζοντας το κείμενό σου/του χαμογελούσα στη σκέψη μοναχικών διακοπών.Ένα δίκιο το ‘χει,αν και είναι υπερβολικός ορισμένες στιγμές.Η μοναξιά χρειάζεται με μέτρο,όπως και η παρέα.Το θέμα είναι να μη συμβιβάζεσαι με το σύντροφο που έχεις,να τον έχεις διαλέξει συνειδητά,ώστε να υπάρχει η σχετική ελευθερία και να μην λιγουρεύεσαι το γρασίδι του απέναντι.Η λέξη γρασίδι μπορεί να αντικατασταθεί από οποιαδήποτε…

  15. heliotypon Says:

    >anna: Κι εγώ είχα τέτοιες εμπειρίες, γι’ αυτό και με τράβηξε το κείμενο που βρήκα. Σε παλιότερες εποχές από επιλογή πήγαινα διακοπές μόνος (ακόμα κι όταν είχα σχέση) γιατί ήθελα να έχω την άνεση της αυτοδιάθεσης ανά πάσα στιγμή. Μπορούσα να επιλέξω ακριβώς αυτό που ήθελα να κάνω χωρίς συζήτηση και χωρίς να πρέπει να λάβω υπόψη τις προτιμήσεις του άλλου. Και, φυσικά, πάντα υπήρχε και η …υστεροβουλία του να συναντήσω κάποια ενδιαφέρουσα μοναχική! Δεν μου συνέβη ποτέ όμως! Δεν είμαι καλός και στο καμάκι και δεν πλησιάζω έτσι, στο ξεκάρφωτο, κάποια γυναίκα, όσο κι αν μου αρέσει. Κι επειδή δεν είμαι και τραβηχτικός γκόμενος (μάλλον το αντίθετο θα έλεγα) δεν μου συνέβαιναν “τυχερά”.

    >Σύλβια: Πληκτικό να μην έχεις τι να πεις με τον άλλον… Αλλά το να δείνεις άδεια καλό! Υποψιάζομαι ότι κάποτε του έδωσες …μόνιμη άδεια 🙂

    >Vany: Αχ, αυτό το γρασίδι του απέναντι! Μου συμβαίνει συχνά! Γι΄αυτό ίσως το …swinging είναι μιά καλή λύση σ’ αυτό το πρόβλημα. 🙂

  16. Μιλτιάδης Θαλασσινός Says:

    Φίλε μου τελικά την βρήκα κι εγώ τη λέξη, δλδ όχι ακριβώς τη λέξη Ηλιότυπον αλλά τη λέξη “Ηλιοτυπία”. Απογοητεύτηκα λίγο, νόμιζα πως έιναι Ομηρική λέξη.

    όσο για τους 100, τυχερός είσαι που δεν ήρθε και καμμιά από εκείνες που θα στα κατέβαζαν σαν “σεξιστή”- μού έχει συμβεί για πολύ ελαφρότερα παραπτώματα Σ;-))))

    Καλό 3ήμερο

  17. Constantine Says:

    Παιδιά έχω πάει διακοπές με την κοπέλα μου και δεν πέρασα και τόσο καλά
    Είναι δυνατόν να ξυπνάμε από τις 8 για να πάμε για μπάνιο?? Ήμαρτον δηλαδή διακοπές πάω όχι να γίνω μαύρος.

    Μόνος και όλα είναι μια χαρά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: