“Μήπως έχετε ώρα;”


Από το πολύ καλό Blog  XeKourDisto που μόλις ανεκάλυψα, αντιγράφω πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση, γραμμένη από τον Παναγιώτη Στ. Ανδριανέση (αρχισυντάκτη του E-working της Ναυτεμπορικής). Ερέθισμα για σκέψη…

Μήπως έχετε ώρα;

«Πόση ώρα διαρκεί η παράσταση;» ο ένας, «Έχει διάλειμμα;» η άλλη, «Πότε τελειώνει;» ο τρίτος… Κούραση. Δε φτάνει η ζέστη, να σε «πνίγει» και ο χρόνος. Δευτέρα βράδυ, Πειραιώς 260, χώρος Δ. «Η λυσσασμένη γάτα» άρχιζε σε λίγα λεπτά, ο κόσμος γέμιζε σιγά-σιγά το θέατρο, αλλά όλη η έγνοια του συμπυκνωνόταν στις παραπάνω ερωτήσεις προς τις ταξιθέτριες.

Η εξέλιξη και η αλλαγή των καιρών: μόνο σαν ανέκδοτο θα ηχούσε, είκοσι ή και δέκα χρόνια πριν, η ένδειξη της διάρκειας μιας θεατρικής παράστασης στον κατάλογο του Αθηνοράματος. Το περιοδικό την έχει προσθέσει εδώ και πολύ καιρό, ανταποκρινόμενο προφανώς στις απαιτήσεις του αναγνωστικού κοινού (και πολύ καλά έκανε), αλλά τι σόϊ μανία είναι αυτή με το χρόνο;

Το θέατρο, όμως, δεν αποτελεί τη μόνη έκφραση αυτής της εξοντωτικής σχέσης με τις ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα. Παρακολουθώ τον κόσμο στα δημόσια μέσα μεταφοράς. Αν και κανένας οδηγός δεν πάτησε ποτέ γκάζι για να φύγει, αρνούμενος να παραλάβει επιβάτες, αμέσως μόλις ένα λεωφορείο προσεγγίσει μια στάση και ανοίξουν οι πόρτες του, οι «απέξω» σπεύδουν να… πατήσουν πόδι στο όχημα, ανεξάρτητα αν ένα, πέντε ή δέκα άτομα από τους «από μέσα» θέλουν να κατεβούν!

Έλλειψη κοινής λογικής; Μπορεί. Απουσία σεβασμού του συνανθρώπου; Πιθανόν. Αλλά σίγουρα (και) κυνήγι του χρόνου – ανώφελο, βέβαια, αφού είπαμε: το λεωφορείο δε θα φύγει προτού ολοκληρωθούν και οι δύο κινήσεις (κάθοδος-άνοδος). Τα ίδια και στα βαγόνια του μετρό. Και χειρότερα στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό: εκεί, όποιος ξεχαστεί αριστερά, αντιμετωπίζεται περίπου σαν κοινός εγκληματίας του ποινικού δικαίου. Σύμφωνοι, αν από απάθεια ή αδιαφορία κλείνει τη σκάλα, οφείλει να παραμερίσει πάραυτα, αλλά αν το κάνει απλά από άγνοια; Πόσα δευτερόλεπτα θα κερδίσουν όσοι θέλουν να τον προσπεράσουν «με χίλια»;

Χρόνος, χρόνος, χρόνος… Και μη μου πείτε «μα είναι η ασθένεια των μεγαλουπόλεων το κυνήγι του χρόνου». Οι πόλεις δεν έχουν ασθένεια – οι άνθρωποι αρρωσταίνουν. Και τέτοια αρρώστια με το χρόνο δεν έχω δει σε άλλη πόλη της Ευρώπης, δηλαδή σε άλλους ανθρώπους της Ευρώπης. Με συγχωρείτε, αλλά οι οικονομίες τους και η γενικότερη ανάπτυξη των περισσότερων από αυτές μόνο αργόσχολους πολίτες δε μαρτυρούν, έτσι δεν είναι; Τότε, πώς θα εξηγούσατε τις βόλτες των κατοίκων στα πάρκα, τις συχνές εκδρομές στη φύση, τις εικόνες πολιτών που ανέμελα διαβάζουν μια εφημερίδα ή ένα βιβλίο σε κάποιο παγκάκι, στα σκαλάκια μιας πλατείας ή ξαπλωμένοι στο χορτάρι ενός κήπου; Αυτοί δεν έχουν την αίσθηση του χρόνου; Την έχουν σίγουρα, γιατί, π.χ., οι δημόσιες συγκοινωνίες τους δουλεύουν σαν το… Γκρίνουϊτς! Τότε; Ανακαλύψτε το μόνοι σας, φαντάζομαι πως τουλάχιστον στην παραλία, φέτος το καλοκαίρι, θα έχετε άπλετο χρόνο…

-ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤ. ΑΝΔΡΙΑΝΕΣΗΣ

6 Responses to ““Μήπως έχετε ώρα;””

  1. Σοφια Says:

    Δεν είναι ο χρόνος που τους κυνηγά..είναι η ανυπομονησία του εγωπαθή..
    καλημέρα

  2. exofthalmi Says:

    ”δεν εχω χρονο να σχοληθω βρε αδερφε” (ταδε εφη ενοελλην)

  3. madprofessorus Says:

    δε μας φταίει ο χρόνος,έχουμε γίνει όλοι αγχώδεις,τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα,εμείς έχουμε κάνει έτσι τις ζωές μας…δύσκολες

  4. Με νόημα Says:

    Δέν νομίζω πως ο νεοέλληνας έχει άγχος με τον χρόνο. Είναι μάλλον πιο σωστό να πούμε πως δέν έχει την αίσθηση του χρόνου. Να γίνω πιό σαφής;
    προσπαθήσατε ποτέ να πείσετε δημόσιο υπάλληλο να σας δώσει εκείνο το χαρτί που είναι κατεπείγον (για σάς) αμέσως; Ή το περιπολικό να φθάσει σε χρόνο μηδέν στην ληστεία που έγινε στην τράπεζα δίπλα στο σπίτι σας;
    Η την τηλεφωνήτρια να το σηκώσει το ρημάδι, πρίν να τελειώσει τό βαψιμο των νυχιών της; Το δικηγόρο που επικοινωνήσατε την Δευτέρα για υπόθεσή σας και σας είπε πως θα το φροντήσει απο… βδομάδα; Να πώ κι ‘αλλα;

  5. heliotypon Says:

    >Σοφία: Δεν είναι τόσο η εγωπάθεια, νομίζω, αλλά η απληστία και το άγχος. Παλιά που δεν είχαμε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και φαξ, στις επιχειρήσεις λειτουργούσε το ταχυδρομείο και όλοι ήξεραν ότι χρειαζόταν χρόνος για μια απάντηση με επιστολή και περίμεναν. Σήμερα θέλουν απάντηση πριν καν ρωτήσουν!

    >exofthalmi: Φυσικά, αφού τον μυνηγά η “επιβίωση”. Συχνά είναι αλήθεια αυτό.

    >madprofesorus: Το κακό είναι ότι δεν επιλέγουμε να είμαστε αγχώδεις ατομικά. Μας παρασύρει το άγχος όλους μαζί. Πρέπει να κάνεις πολύ γεναίες επιλογές για να ξεφύγεις απ’ αυτό!

    >Με νόημα: ΟΙ δημόσιοι υπάλληλοι και γενικώς οι κρατικοί “λειτουργοί”, είναι από άλλο ανέκδοτο (εξαιρώ τους εκπαιδευτικούς)! Για τους δικηγόρους δεν νομίζω ότι είναι γενικό. Ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί αλλιώς, χωρίς να λείπουν και οι εξαιρέσεις.

  6. Με νόημα Says:

    Θα μου επιτρέψεις να έχω διαφορετική άποψη. Μιά και ζώ σε μιά κοινωνία που οχρόνος πραγματικά είναι πολύτιμος, και συναλλάσομαι με τον Ελληνικό ιδιωτικό τομέα, γνωρίζω πως και αυτός είνα …χρονικά μπάχαλο.
    Υπάρχει όχι μόνον χρονική ασυναίπεια, αλλά και οι αδελφές της σέ όλους τους άλλους τομείς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: