Μαγαζιά, ψώνια, κλπ.


Με την ευκαιρία των γελοίων καυγάδων, μεταξύ νομαρχιών, ενώσεων εμπόρων και συνδικαλιστών (όχι, θα έλειπαν αυτοί από καυγά…), και με την σημερινή απελπισμένη και καταδικασμένη μου προσπάθεια να αγοράσω ένα πουλόβερ, αναλογίστηκα (δεν είπα “σκέφτηκα”, έτσι;) τι μου συμβαίνει όταν αποφασίσω να βγω στα μαγαζιά για ψώνια για ρούχα. Επειδή είμαι παντελώς άσχετος από ρούχα, μόδες, υφάσματα, μάρκες, μαγαζιά, και άλλα τέτοια, δύσκολα και επιστημονικά πράγματα, όταν μπαίνω σε μαγαζί, με πιάνει κάτι σαν πανικός.

Ο πανικός ξεκινάει από τα ονόματα των μαγαζιών. Ξέρω ότι κυκλοφορούν πολλές μάρκες, αλλά εγώ δεν τις γνωρίζω. Βλέπω ονόματα στα μαγαζιά (π.χ. Ναούτικα, Ντήζελ, Zara,  Google, Vampir, κ.α.) και που εγώ νομίζω ότι είναι όνομα του ιδιοκτήτη ή δικριτικός τίτλος (π.χ. πώς λέμε Καφέ Σταρ, ή εστατόριο “Η Ωραία Αγουλινίτσα” . Ρωτάω λοιπόν σε ένα απ’ αυτά: Εσείς τι μάρκα πουλόβερ έχετε;”   Και η πωλήτρια χαμογελάει ειρωνικά (“από που κατέβηκε ο βλάχος;” θα σκέφτεται) και μου εξηγεί ευγενικά ότι έχουν ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του μαγαζιού. Μου πήρε κάμποσες επισκέψεις για να καταλάβω αυτή την πολύπλοκη εξίσωση αλλά τώρα πετάω!

Βλέπω τα άπειρα ρούχα, γύρω μου και αναρωτιέμαι προς τα πού να ψάξω.  Πιάνω ένα, πιάνω άλλο αλλά δεν ξέρω τι ύφασμα είναι και ντρέπομαι και να ρωτήσω, αλλά και να ξέρω, πάλι δεν έχει σημασία γιατί δεν μου λέει τίποτα το υλικό. Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου είχε σε μεγάλη υπόληψη τα μάλλινα κι η μάνα μου έλεγε πολύ καλά λόγια για τα βαμβακερά, αλλά πάλι εγώ βλέπω  μάλλινα με διάφορα ονόματα και πολλά βαμβακερά και με διάφορες αναλογίες που δεν καταλαβαίνω τι σημαίνουν. Και δεν ξέρω και ποιά “μπαίνουν” ποιά όχι, ποιά είναι ζεστά, ποιά ξεβάφουν, ποιά κάνουν κόμπους και εκεί αρχίζει το πρώτο μπέρδεμα. Σ’ αυτό το μάθημα δεν έχω πάρει ούτε τη βάση ακόμη!

Μετά είναι οι τιμές: Διαβάζω κάτι νούμερα που γυρνάω τις ταμπελίτσες και ανάποδα μήπως κάνω λάθος, αλλά δεν κάνω λάθος. Αστρονομικά είναι κι εγώ ποτέ δεν ήμουν καλός στην αστρονομία (διδάχτηκα κι απ’ αυτό…). Μιά φορά πηγαίνοντας ν’ αλλάξω ένα πουλόβερ που μου έκαναν δώρο, ρώτησα για την τιμή αυτού που διάλλεξα και μου λένε 250.000 (δρχ. γιατί ήταν το 1999). Λέω στον  κυριλέ ντυμένο και γραβατωμένο, ψηλομύτη πωλητή  ότι δεν ενδιαφέρομαι να αγοράσω το μαγαζί αλλά το συγκεκριμένο πουλόβερ. Δεν γέλασε με το χιούμορ μου αλλά έκανε μια γριμάτσα ύψιστης περιφρόνησης για τον κάφρο που μολύνει το εξαιρετικά” High” μαγαζί (θυμίζει …ούζο.. θα καταλάβατε, ελπίζω)) με την παρουσία του και δεν μου απάντησε (φυσικά).

Μετά είναι τα χρώματα, τα μεγέθη, οι κοψιές, τα σχέδια, τα πάχη, οι ραφές, οι κουμπότρυπες, τα κέρατά τους τα τράγια, που μπλέκομαι κι άκρη δεν βρίσκω, Ειδικά αν μιλάμε για παντελόνια, εκεί να δεις τι γίνεται! ‘Εχουν βγάλει κάτι λεγόμενα “χαμηλοκάβαλα” που τα φοράς και δεν μπορείς να περπατήσεις, παρά μόνο με ειδικές ασκήσεις σε φυσιοθεραπευτικό κέντρο! Βρε σεις, λες, δεν τα γουστάρω αυτά, φέρτε μου κάτι ανθρώπινο, σε παντελόνι κι όχι σε κρητική βράκα (που δεν την φοράω γιατί δεν είχα και προγόνους κρητικούς, άλλωστε). “Εϊναι η μόδα” ή “τα ζητούν οι νέοι” σου λένε.  Κι εμείς οι μεγαλύτεροι τι θα φοράμε, τους λες, αλλά απάντηση δεν έχουν! Κι εκείνα τα φερμουάρ, που άλλο τά’χει άλλο δεν τά’χει, τι σου λένε. Καλώς ή κακώς, με φερμουάρ παντελόνια συνήθισα και δεν μπορώ να κάθομαι τώρα να κουμπώνω/ξεκουμπώνω  (άσε που το φερμουάρ προσφέρεται και για …ερωτικές διαδικασίες υψηλής ταχύτητας!)

Σήμερα μπήκα σε κατάστημα χωρίς να διαβάσω τον τίτλο του μαγαζιού. Προσπαθούσα να βρω πουλόβερ  αλλά  δεν το έβρισκα. Σε ερώτηση που έκανα στην πωλήτρια “Πού είναι τα πουλόβερ;” με ρωτάει: “Πόσων ετών είναι το παιδάκι;” Διάβασα το τίτλο του μαγαζιού βγαίνοντας’ Κάτι σε “bebe”  ήταν…

Γι’ αυτό σας λέω. Τα ψώνια για ρούχα, για μένα, είναι μιά περιπέτεια. Ευτυχώς που οι γυναίκες φίλες, σύντροφοι, αδερφές, ξαδέρφες, που ξέρουν τι αγοράζουν, με φροντίζουν και μου κάνουν δώρα ρουχαλάκια . Στη χειρότερη περίπτωση να αλλάξω το μέγεθος αλλά καμία άλλη παράμετρος δεν με σκοτίζει. Ευτυχώς που δεν χρειάζομαι και συχνά ρούχα (έχω πουλόβερ, μπουφάν, πουκάμισα, παντελόνια,  αγορασμένα πριν 20+ χρόνια). Κι αν δεν φθαρούν δεν τα πετάω. Κι ας έχει περάσει η μόδα. Εμένα καρφάκι δεν μου καίγεται, άπαξ και μ’ αρέσουν τα χρώματα! ‘Αλλωστε όλοι ξέρουμε ότι η μόδα χρησιμεύει για να δημιουργεί κίνηση στην αγορά κι όχι για να καλύπτει ενδυματολογικές ανάγκες!

‘Αλλος ένας λόγος να θεωρώ ότι οι γυναίκες έχουν πολύ υψηλότερο δείκτη ευφυίας από μας τα αρσενικά.  Ακόμη και οι λιγότερο έξυπνες, όλα αυτά τα πολύπλοκα και επιστημονικά τα κατέχουν μέχρι τελευταίας τελείας. Εγώ μένω με ορθάνοιχτο το στόμα για τις γνώσεις τους! (κυριολεκτώ).

‘Αντε, καλή χρονιά σας.

16 Responses to “Μαγαζιά, ψώνια, κλπ.”

  1. Ηλιαχτίδα Says:

    Περνώ βιαστικά, μόνο για να σου ευχηθώ κι εγώ καλέ μου από καρδιάς τα καλύτερα! Υγεία κι Αγάπη για σένα & όλους τους αγαπημένους σου, Χρόνια Καλά & Πολλά!
    Φιλιά

  2. natalia Says:

    φοβερό post
    μου θυμζει ενα βιβλιο του Τσιφόρου που είχε πέσει στα χερια μου…
    να περασεις χαρουμενα αυτες τις μερες
    και πολλες ευχες για ευτυχισμενη νεα χρονιά

    υγ α! δεν ειναι ναούτικα, νότικα είναι (nautica)🙂

  3. Με νόημα Says:

    Διάβασες ένα κεφάλαιο απο την ζωή μου αδελφέ!
    Εγώ εδώ έχω κι άλλο πρόβλημα εκτός απο όλα όσα ανέφερες. Όταν με πάει η γυναίκα μου για ψώνια (γιατί μόνος μου, ούτε το διανοούμαι), όταν ζητάμε το μέγεθός μου, οι πωλήτριες με κοιτάνε με ύφος που λέει “Δέν σφάξαμε ακόμα την αρκούδα”…

    Χρόνια πολλά και καλή χρονιά!!

  4. diVa Says:

    Ζείτε ένα δράμα:-)
    Αλλά μη νομίζετε πια πως όοολες οι γυναίκες ξέρουν τα πάντα για το ανδρικό ντύσιμο.
    Απλά οι περισσότερες ενημερώνονται γενικώς για τη μόδα και έχουν μια καλύτερη επαφή με την εποχή.
    [εγώ πάντως γνωρίζω λιγότερα από εσάς άρα μάλλον κανένα βιβλίο θα σας έκανα δώρο:-]
    όλα τα περίπλοκα τώρα, υπάρχουν για την ψευδαίσθηση της εναλλακτικής (ένας φίλος οικονομολόγος μου είχε πει κάποτε πως τα διαφορετικά είδη ψωμιού άρχισαν να εμφανίζονται όταν άρχισε να πέφτει η ζήτηση)
    Ακολουθήστε το ένστικτο σας. Θα τα πάτε περίφημα.
    [ στους χάι βγάλτε τη γλώσσα- είναι αδιανόητα άχρηστοι και ανίκανοι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους κι είχα πολύ καλό και μεγάλο δείγμα για το παρόν συμπέρασμα μου]

    Χρόνια Πολλά

  5. heliotypon Says:

    >Ηλιαχτίδα: Πολλές και θερμές ευχές κι από μένα. Καλό 2009.

    >natalia: Είμαι θαυμαστής του Τσιφόρου που τον μελετάω συνέχεια. ‘Ισως να είμαι επηρεασμένος από τα κείμενά του. Να τον διαβάζεις. Θα μάθεις λαογραφία, μυθολογία και ιστορία, με πολύ ευχάριστο τρόπο, από τα βιβλία του…
    Το Nautica προφέρεται ανάλογα με την γλώσσα: Αν το προφέρεις στα Ιταλικά είναι “ναούτικα”, αν το προφέρεις στην Αγγλική είναι “νότικα” (όπως σωστά λες) κι αν το προφέρεις στα Γαλλικά μάλλον θα είναι “νοτικά”. Σχετικά όλα…
    Φιλιά κι ευχές για το 2009.🙂

    >Με νόημα: Ε, βέβαια! Με το μέγεθος των γιαπωνέζικων κορμιών τι περιμένεις; Καλά οι παλαιστές Σούμο από πού ψωνίζουν; Θα μου πεις αυτοί μ’ ένα βρακάκι-πάνα βολεύονται, αλλά κι αυτό πρέπει να έχει κάποιες διαστάσεις για να τους χωρά! Τέλος πάντων, καλά να είναι οι άνθρωποι, κάποια λύση θα έχουν βρει…

    Καλό και ήρεμο 2009, αδερφέ.

  6. heliotypon Says:

    >DiVa: Μπορεί να μην ξέρουν τα πάντα, αλλά έχουν ένα περίεργο βίτσιο να εημερώνονται συχνά, απ’ ότι έχω καταλάβει. Πολλές γυναίκες με “κατηγορούν” ότι δεν ξέρω να ντύνομαι και ότι αν τις άφηνα να διαλέξουν ρούχα για μένα θα με έκαναν “γκόμενο” με πολλές επιτυχίες!!! Εξακολουθώ να μην ντύνομαι “σικάτα” και αγνοώ τις υποσχέσεις για …επιτυχίες! προτιμώ να μείνω χωρίς αυτές, παρά να μπω στον χώρο της ενδυματολογικής λαγνείας. ‘Οσο για τους “High” διατηρώ ζωντανές τις του Χάρυ Κλιν σατυρικές αποστροφές… (π.χ. αυτά τα μαγαζιά εγώ τά’χω χτίσει…).

    Καλή Χρονιά και με πολύ χιούμορ…

  7. exofthalmi Says:

    Καλη χρονια να εχεις με υγεια. Τα υπολοιπα, θα τα δημιουργησεις μονος σου!

  8. marianaonice Says:

    Και εγώ που είμαι γυναίκα μπλέκομαι!
    Μην τα βάζεις με τον εαυτό σου!
    Ούτε εγώ πετάω τα ρούχα μου αν περάσει η μόδα!
    Αρκεί να μ’ αρέσουν!
    Χαχαχα!!!
    Το έχεις πιάσει πάντως το νόημα!

    Καλή Χρονιά
    Χρόνια Πολλά!

  9. despinarion Says:

    Τελικα αγορασες πουλοβερακι η παραιτηθηκες ; Οσο για τη μοδα μπορει χρησιμευει για να δημιουργει κινηση στην αγορα, αλλα χρησιμευει και σαν λιπασμα της ματαιοδοξιας μας. Καλη χρονια και σε σενα. Σου εφερα το κοκορι που ζητησες. 🙂

  10. heliotypon Says:

    >exofthalmi: Ευχαριστώ. Πολλές ευχές κι από μένα.

    >maranaonice: Επί τέλους, βρήκα ομοιπαθή και ομοϊδεάτιδα… Πολλές ευχές.

    >despinarion: Δεν αγόρασα. 160 Ευρώ δεν θα έδινα για ένα πουλοβεράκι. Αναζητώ καμιά ευκαιρία. Να έχεις ένα εξαίσιο 2009, με καλομαγειρέματα και άλλα ωραία. Ευχαριστώ για τη συνανταγή. Πάω να την κοπιάρω…

  11. ΤΟΝΙΑ Says:

    ισως δεν γνωρισες ακομα την καταληλη γυναικα που να σε κανει να ενδιαφερθεις για πιο στυλατες εμφανισεις…….:))))

  12. Με νόημα Says:

    Δέν ξαίρω αν τις στυλάτες εμφανήσεις τις επιτρέπει ο αγιος….και πάσης Ελλάδος!

  13. Νέστορας Says:

    Καλέ μου φίλε,

    εμένα με ντύνει η γυναίκα μου κι έχω ξενοιάσει… χρόνια τώρα… μου πλέκει κιόλας κάνα δυο χοντρά πουλοβεράκια κάθε χρόνο (δεν προφταίνει περισσότερα, έχουμε και 2 κόρες, πρέπει να πλέξει και γι’ αυτές…) και είμαι πανευτυχής… όχι για τα πουλοβεράκια, φυσικά, αλλά επειδή εδώ και 5 χρόνια εγκαταλείψαμε την «πρωτεύουσα» και εγκατασταθήκαμε λίγο παραέξω…

    Τι σημαίνει αυτό…; 160 ευρώ = 1 τόνος ξύλα για τη σόμπα μου… καστανάκια τα βράδια με τους φίλους, τσίπουρο με γλυκάνισο ή άνευ (δικό μου…), κρασάκι άσπρο και κόκκινο (δικό μου…) και κρατήστε την Αθήνα σας με τα μαγαζιά της, να την χαιρόσαστε…

    Ευχές για χαμογελαστό 2009

    Με εκτίμηση

  14. ΤΟΝΙΑ Says:

    με νοημα. ποιος ειπε οτι δεν τις επιτρεπει ο αγιος? αν αναφερεσαι στον κληρο σου λεω και παλι οτι δεν με ενδιαφερει τι λεει ο κληρος οπως ακριβως δεν με ενδιαφερει τι λεει κ ο οποιοσδηποτε.

  15. http://fragments-of-life-olga.blogspot.com/ Says:

    Τέλειο το ποστ σου!!
    Δράμα τα ψώνια για σένα ε!??

    Καλή χρονιά, πολλές ευχές και ροζ χαμόγελα!

    Όλγα

  16. heliotypon Says:

    >ΤΟΝΙΑ: Δεν έχει να κάνει με γνωριμία της Mrs. Right… Από πεποίθηση λειτουργώ έτσι.

    >Με νόημα: Δεν κατάλαβα σε ποιόν αναφέρεσαι…

    >Νεστορας: Αυτά τα home made πουλόβερ είναι η καλλίτερη λύση. Τα θυμάμαι από τότε που τα έφτιαχνε η μητέρα μου αλλά νομίζω ότι ελάχιστες γυναίκες πλέκουν πλέον. Κι εγώ έχω φύγει από την πόλη για επαρχία της Αττικής και νοιώθω πολύ καλλίτερα…

    >Fragments of life: Δεν θα το έλεγα ακριβώς δράμα αλλά αρκετά δύσκολη και ανιαρή δουλειά. Ιδίως για παντελόνια που πρέπει να τα δοκιμάζεις, βγάζοντας και παπούτσια κάθε φορά, λύσε-δέσε κορδόνια, μέσα σε δοκιμαστήρια που δεν έχουν ούτε ένα σκαμνάκι και με το βρώμικο δάπεδο να το πατάς ξυπόλυτος! Ευχές και φιλιά κι από μένα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: