Η βία και η εντατική προβολή της!


Τα δύο πρόσφατα περιστατικά σαλεμένων νέων ανθρώπων, ένα στη Γερμανία και ένα στην Alabama (USA), που κρατώντας όπλα δολοφόνησαν άγνωστους τους ανθρώπους, με κάνει, ακόμη μιά φορά, να αναλογίζομαι με φρίκη την ηλιθιότητα αυτής της κοινωνίας που επιτρέπει την άκρατη προβολή της βίας.

‘Οταν από την νηπιακή ηλικία ακόμη, ένα παιδί εξοικειώνεται με τη βίαιη συμπεριφορά, με το γρονθοκόπημα, με τα μαχαιρώματα, τις πιστολιές, όταν η έκφραση της ωμής βίας υπάρχει μονίμως μέσα στο σπίτι του (TV) και το παρακολουθεί σε κάθε του στιγμή, όταν τα πτώματα, τα αίματα και τα ξεκοιλιάσματα είναι το θέαμα που συνεχώς του προσφέρεται, όταν τα κόμικς που υποτίθεται ότι είναι παιδικά αναγνώσματα περιέχουν σκηνές άκρατης βίας, όταν ακόμη και τα λόγια που πετούν, στις φούσκες, πάνω από τις ζωγραφιστές φιγούρες εκφράζουν βία, όταν τα παιχνίδια τους είναι όπλα κάθε είδους και τερατόμορφοι διαστημικοί εξολοθρευτές, όταν όλα αυτά τα παραμορφωτικά της πραγματικότητας γίνονται η καθημερινότητα του παιδιού, τι περιμένουμε να συμβεί στην ψυχή του;

Τώρα θυμήθηκα ότι ακόμη και τα παιδικά παραμύθια περιέχουν τόση βία, στη μορφή κακών μαγισσών που φαρμακώνουν κόσμο, τεράτων και δράκων που τρώνε ανθρώπους και που σκορπίζουν τον τρόμο και τον θάνατο, βασιλιάδων που παίρνουν κεφάλια υπηκόων με το έτσι θέλω!

Σταματήστε την προβολή της βίας. Εσείς ψυχολόγοι, ψυχίατροι, παιδαγωγοί, επιστήμονες της αγωγής, ξεσηκωθείτε και ζητήστε να σταματήσει αυτό το όργιο που διαφθείρει τις τρυφερές ψυχές και τις εξοικειώνει με το έγκλημα. Είχα ακούσει ότι στη Σουηδία απαγορεύεται η προβολή βίας και επιτρέπεται η προβολή ερωτικών σκηνών στην τηλεόραση. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, αλλά κάτι τέτοιο θα ήθελα να συμβεί σε όλον τον κόσμο. Τουλάχιστον ως προς το πρώτο σκέλος…

15 Responses to “Η βία και η εντατική προβολή της!”

  1. exofthalmi Says:

    χμμμμ…. η βια εχει πολλα ποδαρια ητοι πολλες μορφες…Μηπως φταιει λοιπον οτι ζουμε στην εποχη της ολικης βιας?

  2. spizaetos Says:

    Στην Ελλάδα δεν έχουν και άλλες επιλογές τα παιδιά. Έχει δει κανείς πάρκα και αθλητικές εγκαταστάσεις;

    Το ερωτηματικό βρίσκεται στο Q.

  3. Με νόημα Says:

    Μήπως είναι μονάχα η τηλεόραση, τα παιχνίδια και η αρωστημένη φαντασία αυτών που κατασκευάζουν τερατουργήματα που ακούνε στο όνομα της επιστημονικής φαντασίας; Δέν είναι τάχα και η ουσιατική εξαφάνηση της παραδοσιακής εκτεταμένης οικογένειας; Η έλλειψη της ομάδας που πιό παλιά είχε την μορφή της γειτονιάς που πρόσεχε προστάτευε και ακόμα τιμωρούσε τα παιδιά της;
    Δέν είναι τάχα οι λεγόμενες “ανάγκες” του σύγχρονου ατόμου για ένα-δυό αυτοκίνητα, εξοχικά, φουσκωτά και άλλα τέτοια “αγαθά” που το αναγκάζουν να κινηγά το χρήμα με το οποίο θα τα αποκτήσει, χωρίς να υπολογίζει τα θύματα της τρέλλας του, τα παιδιά, για τα οποία υποτίθεται πως μοχθεί;
    Αποτέλεσμα, τα παιδιά μεγαλώνουν μόνα, με συντρόφους τους τερατόμορφους ήρωες της “παιδικής” τηλεόρασης ή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Χωρίς επικοινωνία με συνομίλικους, χωρίς το μέτρο του υπαρκτού κόσμου. Σε μια φυλακή φαντασίας ανώμαλης. Πώς λοιπόν να μήν βλέπουμε τα αποτελέσματα που πολύ ρεαλιστικά ανέπτυξες;

  4. Σήσση Says:

    Ηλίοτυπε, αυτό με προβληματίζει ότι και στα παραμύθια υπάρχει πολλύ βία και στις παράδωσεις των λαϊκων παραμυθιών κάποτε είχε ακόμα πιο πολύ. Νομίζω ότι τα παιδιά που άκουγαν ή διάβαζαν σαν παδιά παραμύθια γίνονται καλή άνθρωποι. Δεν φταίει η προβολή της βίας από μόνη της αλλά στο τέλος πρέπει να νικάει το καλό με εντυποσιακό τρόπο. Για αυτό και η εντυπωσιακή βία στην αρχή της ιστορίας λειτουργεί ως αντίθετα που μπορούν να συγκινήσουν τη παιδική ψυχή.

  5. Κλείτωρ Says:

    δηλαδή εγώ που μεγάλωσα παίζοντας κλέφτες και αστυνόμους και γυρνούσα στο σπίτι καταματωμένος κάθε μέρα απο τις αναμετρήσεις του πάνω μαχαλά με τον κάτω μαχαλά θα πρέπει να είμαι Ο εγκληματίας;

  6. Artanis Says:

    Αυτό πουλάει, αυτό δίνουν…παντού αυτό υπάρχει…
    Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί…
    καλό Σ/Κ φίλε μου…

  7. Pam Says:

    Μια πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνεία για αυτού του είδους τις υπερβολικά βίαιες δράσεις (ή, μήπως, αντιδράσεις) υπάρχει εδώ:

    http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&blogger=stavmanr

  8. Pam Says:

    Διόρθωση.

    Εδώ: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&blogger=stavmanr&pid=22708#vc

  9. heliotypon Says:

    >exofthalmi: Δεν είναι η εποχή μας περισσότερο βίαιη από άλλες. Απλώς, επειδή στην εποχή μας έχουν συμβεί τόσο ραγδαίες εξελίξεις που βασίζονται στη λογική (τεχνολογία), περιμένει κανείς ότι θα υπήρχαν και παράλληλες εξελίξεις σε άλλα πεδία.

    >spizaetos: Δεν είναι μόνο τα πάρκα και οι χώροι άθλησης. Στη Γερμανία που υπάρχουν άφθονα τέτοια έγινε το μεγάλο κακό!

    >Με νόημα: Πολλές μπορεί να είναι οι αιτίες των ψυχολογικών προβλημάτων των παιδιών. Εδώ αναφέρομαι στην εξοικείωση με τη βία που υποψιάζομαι ότι είναι πρωταρχική αιτία.

    >Σήσση: Δεν ξέρουμε πόση επίδραση είχαν παλιότερα τα παραμύθια με βία στην ανθρώπινη ψυχή. Και δεν υποστηρίζω ότι όλα τα παιδιά καταλήγουν στη βίαιη συμπεριφορά. Αλοίμονο. Επιδρούν και άλλοι παράγοντες. Τα ποσοστά αύξησης ης βίας βρίσκω ανησυχητικά και νομίζω ότι η αύξηση αυτή συβαδίζει με την προβολή της βίας. Θα ευχόνουν να φύγει η βία, εκτός από το σπίτι μας μέσω TV, ΚΑΙ από τα παραμύθια.

    >Κλείτωρ: Μα ένα ποσοστό πάντα επηρρεάζεται. Όχι όλα τα παιδιά.

    >Artanis: Φυσικά το κίνητρο των εμπόρων της βίας είναι το χρήμα…

    >Pam: Ευχαριστώ για την ενημέρωση. Θα πάω να το δω.

  10. heliotypon Says:

    >Pam: Νομίζω αρκετά σωστά αναφέρονται εκεί, αλλά δεν είμαι αρμόδιος ούτε έχω τις γνώσεις να τα κρίνω. Αυτό είναι έργο των ειδικών που υποτίθεται ότι, τώρα, θα κάτσουν κάτω να το μελετήσουν το φαινόμενο και να βγάλουν συμπεράσματα. Και τι θα γίνει μετά; Τι θα αλλάξει; Θα καταργηθούν τα killer games; θα σταματήσει η κοινωνικός ανταγωνισμός; θα αδιαφορήσουν οι γονείς για τους βαθμούς των παιδιών; Το κακό είναι ότι ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΕ! Καμία πράξη μετά τη διαπίστωση. Αυτό είναι το κακό!

  11. despinarion Says:

    Το κακο της υποθεσης ειναι οτι φτανει ενας για να κανει κακο σε εκατο.

  12. Pam Says:

    Ξέρεις, heliotypon, έχω τη φιλοσοφία και την πεποίθηση ότι όταν απαιτούνται αλλαγές (κάτι που όλοι μας θεωρούμε απαραίτητο συνεχώς και παντού πλεον γύρω μας), οι αλλαγές αυτές μόνο από εμάς τους ίδιους μπορούν να ξεκινήσουν. Μονίμως πέφτουμε στην παγίδα να περιμένουμε από τους άλλους (από την οργανωμένη Πολιτεία, από τους ειδικούς, πάντα από τους άλλους) να διορθώσουν τα κακώς κείμενα.

    Στο προκείμενο θέμα, απ’ τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι ένας από τους παράγοντες που οι άνθρωποι (και δη οι πολύ νέοι, όπως παιδιά και έφηβοι) αντιδρούν τόσο βίαια, γιατί δεν μπορούν να σταθούν μέσα σε μία κοινωνία τόσο έντονα ανταγωνιστική και σκληρή (όπως αυτή μεταφέρεται και στην μικροκοινωνία του σχολείου), στο χέρι μας είναι να μάθουμε να δίνουμε στον εαυτό μας, στα παιδιά, στους άλλους, την αγάπη και την αποδοχή που τους πρέπει, ανεξάρτητα από τις όποιες επιδόσεις τους.

    Να δημιουργήσουμε με λίγα λόγια (πόντο, πόντο ο καθένας μας), μέσα από τη γνώση και τη στοργή, ένα περιβάλλον λιγότερο ανταγωνιστικό, όπου η πεποίθηση του παιδιού (και μεταγενέστερα του ενήλικα) για την αξία του δε θα εξαρτάται από το αν πήρε ή όχι καλούς βαθμούς (ή απολυτήριο) ή να τον αποδέχτηκαν οι συμμαθητές του.

    Αν οι άνθρωποι ένιωθαν καλά με τον εαυτό τους, αν πίστευαν στην αξία τους, χωρίς να έχουν ανάγκη την εξωτερική αποδοχή, αν δεν έπρεπε αδιάκοπα να αποδεικνύουν κάτι, μέσα σε αυτό το πανταχού παρόν ανταγωνιστικό περιβάλλον, δε θα ήταν δυστυχισμένοι ούτε θα υπήρχε λόγος να αντιδράσουν με βία στη μη αποδοχή από τους άλλους ή στην όποια (εντός του μυαλού τους) αποτυχία.

    Ας μάθουμε, λοιπόν, ο καθένας μόνος του, να φροντίζει (από μέσα) την ψυχή του (κι όχι να κρεμάται από την εξωτερική του εικόνα – πήρα προαγωγή; πήρα BMW; αρέσω στις γυναίκες;), να πιστεύει ότι αξίζει άσχετα με το τι επιτυγχάνει εξωτερικά και την ίδια πίστη, αγάπη κι αποδοχη να δίνει και στους αλλους. Αυτός είναι ο σπόρος της αλλαγής, αφού, όπως είπε κι ο Γιάλομ σ’ ένα βιβλίο του: “Ζήσε καλά και να είσαι σίγουρος ότι από σένα θα προέλθουν καλά πράγματα, έστω κι αν δεν το μάθεις ποτέ”.

  13. Με νόημα Says:

    Συμφωνώ απόλυτα με την Παμ. Όταν, για να ικανοποιήσουμε κάποια αποθημένα μας, ή να επιτύχουμε μέσα απο τα παιδιά μας, εκεί που αποτύχαμε εμείς, ή ακόμα για να συνεχίσουμε αν θέλετε την οικογενειακή παράδοση (Δικηγόρος ο παπούς, δικηγόρος ο πατέρας άρα και δικηγόρος ο γιός) και για χίλιους δυό άλλους λόγους, σπρώχνουμε τα παιδιά σε επιδόσεις που είναι πάνω απο την δύναμη, την θέλησή, ή την επιλογή τους, δημιουργούμε άτομα που ζούν σε διαρκή καταπίεση.

  14. Anonymous Says:

    Pam δείχνεις τη ρίζα του προβλήματος. Στο κόσμο που ζούμε η έμφαση βρίσκεται στη διαφορά, στο εγω. Σαν σκέψη, σαν προσωπικότητα, σαν “φιλοσοφία” όλοι αναπτύσουμε τον εγωκεντρισμό και εκεί βρίσκεται ο ανταγωνισμός – η δική μου ιδέα είναι καλύτερη από τη δική σου, ο δική μου πολιτική είναι καλύτερη από τη δική σου, η δική μου ομάδα καλύτερη από τη δική σου κτλ. Αλλά την σήμερον ημέρα το πράγμα πάει λίγο ποιό κάτω, τώρα λέμε “η δική μου ομάδα έιναι καλύτερη από τη δική σου και θα σε καταστρέψω για να μην υπάρχεις και με αυτό τον τρόπο να επιβληθώ”.

    Και στις ποιό οργανωμένες πολιτείες το ίδιο συμβαίνει αλλά σε μικρότερο βαθμό γιατί οι άνθρωποι έχουν ακόμα κάποια αξία, κάποια ελπίδα ότι θα βελτιώσουν τα πράγματα και αυτό τους σταματάει να βγουν στους δρόμους. Ενώ στις κοινωνίες όπως η δική μας που υπάρχουν πολλά προβλήματα, και οι άνθρωποι φθάνουν σε κάποιο αδιέξοδο χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο εκεί το πρόβλημα γίνεται ακόμα ποιό έντονο. Και τότε μερικοί γίνονται βίαιοι με το σκεπτικό “η δική μου φωνή, η δική μου έκφραση, η δική μου επιβίωση έχει πρωτεραιώτητα από τη δική σου”. Το αποτέλεσμα – να μη μπορούμε να μιλήσουμε ήρεμα στα κανάλια και να υπάρχει μια ατελείωτη πολυφωνία, να καταστρέφουμε τα πάντα, να κάνουμε διαρίξεις, κλεψιές και να είμαστε ένα αιώνιο μπάχαλο.

    Πως αλλάζουν τα πράγματα; Η αλήθεια είναι δύσκολη εδώ που είμαστε, αλλά ίσως και να είναι εύκολο γιατί όταν φθάσει κανείς στο αδιέξοδο ο φόβος της αποτυχίας, της καταστροφής αφήνει μια χαραμάδα πιθανότητας για αλλαγή. Όμως πρέπει να βρούμε τους κατάληλους οδηγούς που θα μας δείξουν το δρόμο της λύτρωσης από τους ευατούς μας.

    Η λύση είναι απλή και η Pam δείχνει το δρόμο αλλά υπάρχει πολύς καπνός που μας θαμπώνει τα μάτια. Αγαπάτε αλλήλους, αρχίζοντας από τον εαυτό μας (τον πλησιέστερον σε εμάς). Για να αγαπήσουμε τον ευατό μας μπορούμε μόνο όταν τον γνωρίσουμε “γνώθιν εαυτόν” όπως έλεγε και το Μαντείο των Δελφών. Αλλά δεν ενοούμε να γνωρίσουμε τις σκέψεις μας, τις γνώμες μας, τις ιδέες μας, το χαρακτήρα μας και όλα αυτά που μας χωρίσουν, αλλά να γνωρίσουμε ποιοί είμαστε βαθειά σαν οντότητες. Αυτό γίνεται μέσα από την αναπνοή και την παρατηρηση της ύπαρξής μας. Σε μια στιγμή θα καταλάβουμε ότι είμαστε ίδιοι με τους άλλους και ότι αυτό που μας χωρίζει είναι η φαντασία μας. Θα δούμε ότι η ζωή, η φύση είναι προσορινή και ότι το “παν ρει”, όλα αλλάζουν, όπως και οι σκέψεις μας. Και ίσως τότε καταλάβουμε ότι για μερικές ιδέες προσορινές που συνεχώς αλλάζουν καταστρέφουμε τον εαυτό μας και τους πλησίον μας χωρίς νόημα.

    Μια ετοιμοθάνατη μου απάντησε όταν την ρώτησα ποιό είναι το νόημα της ζωής “μια τρύπα στο νερό – τίποτα – όλα είναι ένα όνειρο”. Προσωρινές αλλάγες! Όλοι μας με την ίδια μοίρα. Από αυτή την οπτική γωνία τι θα ήθελες να τσακώνεσαι με τους γύρω σου, η να γιορτάζεις τις προσωρινές στιγμές που σε λίγο τελειώνουν; Να καταστρέφεις ότι βλέπεις και να κλέβεις από τους γύρω σου η να βοηθάει ο ένας τον άλλο με ανοιχτές τις πόρτες; Είδες λοιπόν, η συμπεριφορά μας αλλάζει πολύ ανάλογα με τις ιδέες που γεμίζουν το μυαλό μας. Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται το “γνώθην εαυτό”.

    Ειρήνη ημείν.

  15. jctergal Says:

    Το θέμα των δολοφονιών του Columbine, Virginia Tech κ τώρα Alabama κ Γερμανία, δεν είναι τόσο θέμα κοινωνίας βίας και προβολής της, αλλά θέμα απομόνωσης, μοναξιάς και κοινωνικής πίεσης.

    Στην Ελλάδα προς το παρόν (δόξα το θεό) ζούμε με μεγάλη οικογενειακή στήριξη και επαφή (οι Ελληνίδες μάνες με τον υπερ-προστατευτισμό κ τα κεφτεδάκια), ενώ είμαστε της καλο-πέρασης κ του φραπέ. Οπότε τέτοια φαινόμενα θα αργήσουν να φανούν στον ορίζοντα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: