Η Ελληνική “οικονομία”


Ας την πούμε “οικονομία” για να μην την πούμε κάτι άλλο (όχι, δεν θα την πούμε “μπουρδέλο”, γιατί αυτά τα μαγαζιά δουλεύουν πολύ αποδοτικά και δεν παρουσιάζουν  ελλείματα ούτε δανεισμό έχουν).

Το έχω δηλώσει ότι οικονομολόγος δεν είμαι και, ασφαλώς, δεν καταπιάνομαι με τις δύσκολες έννοιες της οιοκονομολογίας. ‘Ομως, στο επίπεδο που μιλάμε, δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός επιστήμονας για να συλλάβεις κάποιες απλές οικονομικές έννοιες. Τα οικονομικά μιας χώρας μοιάζουν πολύ με τα οικονομικά μιας οικογένειας (ή μιάς επιχείρησης). Για να ζήσουν αυτές χρειάζονται έσοδα, που να είναι μεγαλύτερα από- ή ίσα με τα έξοδα. Αλλά για να έχεις έσοδα, πρέπει να παράγεις και να πουλάς κάτι. Παραγωγή είναι και η παροχή υπηρεσιών αρκεί να τις πουλάς σε κάποιους ΕΞΩ από την οικογένεια ή την επιχείρηση.  (Ας σημειώσουμε ότι η παραγωγή γίνεται στο εργοστάσιο και στο χωράφι). Αν τα μέλη της οικογένειας πουλάνε μόνο το ένα στο άλλο, αλλά αγοράζουν απ’ έξω το μεγαλύτερο μέρος από τα είδη που χρειάζονται, σύντομα τα διαθέσιμα χρήματα θα τελειώσουν και ή θα δανειστούν ή θα στερηθούν και μέχρι θανάτου, αν δεν παράγουν τουλάχιστον τρόφιμα για να φάνε…  Εμείς ως χώρα, δεν παράγουμε σχεδόν τίποτε. ‘Ομως πουλάμε ο ένας στον άλλον (και στο κράτος) διάφορα αγαθά και υπηρεσίες. Και τις όποιες υπηρεσίες (τις περισσότερες) τις παράγουμε μέσα στη χώρα (αν και πληρώνουμε και πολλούς ξένους ή μετανάστες που στέλνουν το χρήμα στις πατρίδες τους), αλλά τον μεγάλο όγκο των αγαθών τα εισάγουμε. Και αν είχαμε τόσον τουρισμό και ναυτιλία, ώστε τα έσοδά μας απ’ αυτές τις δραστηριότητες να είναι μεγάλα, δεν θα είχαμε πρόβλημα. ‘Ομως, όταν εισάγουμε ακόμα και μέλι, ραπανάκια, σταφύλια και κρεμμύδια, αλλά από το άλλο μέρος ξοδεύουμε δισεκατομμύρια για να εισάγουμε είδη ύψιστης πολυτέλειας (ρούχα σινιέ, ακριβά αυτοκίνητα, τρόφιμα, ηλεκτρονικές συσκευές, κ.α.), χώρια  τα πανάκριβα οπλικά συστήματα (όλα εισαγόμενα στην πράξη), είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα μείνουμε “πανί με πανί”.  Και φαίνεται ότι η ώρα της έσχατης φτώχειας έφτασε!

Πόσο χρόνο μπορεί μια οικογένεια να ζήσει με δανεικά; Πόσο χρόνο μπορεί μιά ΧΩΡΑ να ζήσει με δανεικά (αφού δεν έχει έσοδα αλλά μονο έξοδα);  Και ο δανεισμός είναι τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε οικογενειακό. Και τα δύο είδη δανεισμού στο ίδιο σημείιο οδηγούν, μια και τα οικονομικά του κράτους και των πολιτών είναι, στην πράξη, συγκοινωνούντα δοχεία. Χρήματα που ξοδεύει το κράτος (μέσα στη χώρα) τελικά πηγαίνουν στους πολίτες και από τα χρήματα που εισπράττουν οι πολίτες παίρνει και το κράτος, μέσω της φορολογίας.

Πριν γίνουμε “Ευρώπη” (τρομάρα μας, μέση ανατολή ακόμα είμαστε…) υπήρχαν οι δασμοί που προστάτευαν την, έστω, κακορίζικη και μη αποδοτική Εληνική παραγωγή. Τα εισαγόμενα ήσαν πανάκριβα, λόγω δασμών, και η εισαγωγή τους ήταν πολύ περιορισμένη. Γι’ αυτό τα εργοστάσια  δούλευαν και πουλούσαν στην ντόπια αγορά και  όχι μόνο απασχολούσαν κόσμο, αλλά έκαναν και εξαγωγές που έφερναν λεφτά απ’ έξω. Είχαμε εξαγωγές και γεωργικών προϊόντων στις ευρωπαϊκές αγορές που δεν είχαν τέτοια είδη. Σήμερα εμείς εισάγουμε από βόρειες χώρες της Ευρώπης, γεωργικά προϊόντα που, κανονικά, θα έπρεπε εμείς να εξάγουμε σ’ αυτές!

Η σύνδεση με το Ευρώ χειροτέρεψε την κατάσταση: Σε παλιότερες εποχές, όσο συνάλλαγμα κι αν ξοδεύαμε, παρέμεναν εδώ οι δραχμές για να κινούν, όσο κινούσαν, την Ελληνική οικονομία και ανεξάρτητα από τα σημεία συσσώρευσής τους (μεγάλες επιχειρήσεις, κρατικά ταμεία, εύποροι πολίτες).  Τώρα, με το Ευρώ, έχει φύγει ένα τεράστιο μέρος του ρευστού χρήματος (γιατί με Ευρώ πληρώνουμε) και χρειαζόμαστε συνεχώς νέα δανεικά για να ζήσουμε.

Αν στα παραπάνω υπολογίσουμε και τις φοβερές σπατάλες και άλλες διοδεύσεις του χρήματος (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) καταλαβαίνουμε γατί σε λίγο χρόνο μάλλον θα αρχίσουμε να πηγαίνουμε μετανάστες στην Τουρκία ή στην Αλβανία των οποίων η οικονομία βρίσκεται σε άνοδο (φαντάζεστε να κάνει “σκούπα” η Αλβανική αστυνομία για λαθρομετανάστες από την Ελλάδα;) και σ’ αλλες Βαλκανικές ή Ευρωπαϊκές χώρες για να βρούμε ψωμί!

17 Responses to “Η Ελληνική “οικονομία””

  1. sofia Says:

    Ακριβώς έτσι, γιατί όταν μιλάς σωστά, μιλάς πολύ….σωστά!
    καλημέρα

  2. Bitch Says:

    Μην ξύνεις πληγές…
    Καλημέρα.
    (για ρίξε μια ματία και στο δικό μου Blog. Είμαι καινούρια στο Blogging)

  3. Stazybο Hοrn Says:

    Κάνεις ένα θεμελιώδες σφάλμα το οποίο ακυρώνει όλα όσα γράφεις.

    Όταν λες Χώρα /Ελλάδα πρέπει να ξεκαθαρίσεις τι εννοείς; το κράτος (εννοώ την κρατική μηχανή); τους κατοίκους της Ελλάδας; τους υπηκόους της Ελλάδας; Όλη σου η επιχειρηματολογία ανακατεύει πότε το ένα, πότε το άλλο και καταλήγει μετέωρη. Εξηγούμαι:

    Αυτό που κακώς θα λέγαμε «μπουρδέλο» (συμφωνώ μαζί σου, οποιοδήποτε πορνείο είναι επαρκώς οργανωμένο, ώστε να αποτελεί κερδοφόρα επιχείρηση) είναι το Κράτος, η κρατική μηχανή.

    Αυτή η επιχείρηση, λοιπόν, ξεκίνησε μόλις το 1830… Κατευθείαν με ένα σωρό δάνεια με τεράστιους τόκoυς στο παθητικό της, κι ελάχιστους πόρους στο ενεργητικό της. Η συνέχεια, απλώς επιδείνωσε την κατάσταση. Αν επρόκειτο για πραγματική επιχείρηση θα είχε διαλυθεί προ πολλού: περισσότερα δάνεια, περισσότεροι τόκοι, περισσότεροι πόλεμοι, περισσότεροι μισθοί άχρηστων υπαλλήλων, περισσότρες παροχές αργομίσθων και εκάστοτε ημετέρων, περισσότερο χέρι σε δικές σου και δικές μου εισφορές, κι από την άλλη μεριά, του ενεργητικού, τι; περισσότερη φοροδιαφυγή, περισσότερο ξεπούλημα εθνικών πόρων, μηδαμινά αποτελέσματα.

    Τι κάνει μια τέτοια επιχείρηση, εκτός από το να πτωχεύσει εικονικά και να «ξαναμηδενίζει το κοντέρ» με νέα δάνεια και νέους τόκους; Η μοναδική συνταγή επιτυχίας -κάθε άλλο παρά άμεσης- είναι: μείωση εξόδων και αύξηση εσόδων.

    Τι πα να πει το πρώτο; Λιγότερα χρήματα σε ημετέρους: σύμβουλους, προμηθευτές, υπαλλήλους, λιγότεροι μισθοί, λέγε με απολύσεις, λιγότερη σπατάλη. Τι σημαίνει αυτό; Αύξηση ανεργίας, κι ένας μεγάλος στρατός ετερόκλητων δυσαρεστημένων: δίπλα δίπλα, συγκυριακά, ο φαρμακοβιομήχανος με τον χρόνιο κηφήνα της νομαρχίας.

    Τι πα να πει το δεύτερο; Αύξηση φορολογίας. Πώς; Για την έμμεση φορολογία, αύξηση των φόρων: άλλο μισό ευρώ στα τσιγάρα τα ποτά και τα ξενύχτια, κι όποιον πάρει ο χάρος. Προφανώς το μισό ευρώ είναι πολύ πιο σημαντικό γι’ αυτόν που παίρνει 1.000, παρά γι’ αυτόν που παίρνει 10.000.

    Για την άμεση φορολογία, είτε με αύξηση της πραγματικά φορολογούμενης βάσης, είτε με αύξηση της φορολογίας των πραγματικά φορολογούμενων πολιτών. Το πρώτο είναι η περιβόητη μείωση της φοροδιαφυγής, το δεύτερο είναι αυτό που χρόνια υπομένουμε όλοι οι μισθωτοί που δεν μπορούμε να κρύψουμε δραχμή από τα έσοδά μας,

  4. Stazybο Hοrn Says:

    Συνεχίζω και ολοκληρώνω, γιατί πάτησα αποστολή κατά λάθος:

    Γιατί, λοιπόν, αυτή η επιχείρηση δεν θα εξυγιανθεί ποτέ; Γιατί πολύ απλά, οι «διευθύνοντες σύμβουλοί» της δεν ενδιαφέρθηκαν και δεν θα ενδιαφερθούν ποτέ για την υγεία της. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η μπάζα τους. Ελλείψει ελεγκτικού μηχανισμού, ελλείψει ανταγωνισμού (πώς αλλιώς να λειτουργήσει μια επιχείρηση), το κάνουν εκ του ασφαλούς -με ελάχιστες εξαιρέσεις, που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα- τα τελευταία 200 χρόνια. Και θα το κάνουν για άλλα τόσα.

    Άφησα απέξω πολλές άλλες παραμέτρους, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή.

  5. Giotavita Says:

    “Παραγωγή είναι και η παροχή υπηρεσιών αρκεί να τις πουλάς σε κάποιους …”
    Κάτι από μπουρδέλο μου θυμίζει αυτό!
    Μόνο που στο Ελληνικό μπουρδέλο οι πουτάνες σίτεψαν από το πολύ φαί και τώρα δεν βρίσκουν ούτε πελάτη ούτε δανειστή.
    Για αυτό άρχισαν και το ξεπούλημα….

    Καλησπέρα φίλε μου.

  6. heliotypon Says:

    >Sofia: Ευχαριστώ. Νομίζω είαι απλά τα πράγματα…

    >Bitch: Μεωρέ οι πληγές αιμοραγούν και χωρίς ξύσιμο…

    >Stazybo Horm: Δεν βλέπω πού διαφωνούμε. Αναφέρομαι και στους πολιτικούς και στον λαό. Οι πολιτικοί φέρουν την ευθύνη των πολιοτικών τους επιλογών και της ληστρικής συμπεριφοράς τους, αλλά ο λαός φέρει τις ευθύνες α) της επιλογής των πολιτικών που τον κυβερνούν και β) των επιλογών στην επιλογή του τρόπου του βιοπορισμού και των καταναλωτικών και άλλων συνηθειών. Σκοπεύω, σε κάποια άλλη ανάρτηση, να απαριθμήσω μερικές από αυτές τις κακές συνήθειες των Ελλήνων πολιτών που έχουν φέρει, μαζί με τους πολιτικούς, τη χώρα στο χείλος του γκρεμού (για να μην πώ ότι άρχισε ήδη η πτώση…).

    >Giotavita: Ναι, φυσικά, παροχή υπηρεσιών κάνουν και στο μπουρδέλο. Στο μπουρδέλο “Η Γαμημένη Ελλάς” έπεσε αναδουλειά, σιτέψανε οι πουτάνες, όπως λες και έπεσαν και αφροδίσια κάργα! Πού να δει προκοπή!

  7. Stazybο Hοrn Says:

    Δεν βλέπω πού διαφωνούμε.
    Και όμως…

    Αλλά για να έχεις έσοδα, πρέπει να παράγεις και να πουλάς κάτι.
    Ποιος να πουλάει; Δουλειά του κράτους δεν είναι να πουλάει. Έσοδά του είναι οι φόροι.

    Εμείς ως χώρα, δεν παράγουμε σχεδόν τίποτε. ‘Ομως πουλάμε ο ένας στον άλλον (και στο κράτος) διάφορα αγαθά και υπηρεσίες.
    Όπως είπα, ξεκαθάρισε τι εννοείς ως χώρα; τους πολίτες ή το κράτος; Και επαναλαμβάνω ότι το κράτος δεν παράγει για να πουλήσει τίποτε…

    Και τις όποιες υπηρεσίες… η ώρα της έσχατης φτώχειας έφτασε!
    Αυτά αφορούν το κράτος ή τους πολίτες του; δεν είναι υποχρεωτικό να ισχύουν και για τους δύο. Και ούτε η συνταγέ για λύση είναι ίδιες. π.χ., αν εγώ, ο Α, ο Β, γουστάρω να καταναλώνω παραπάνω απ’ όσα αντέχει η τσέπη του, γιατί είμαι βλήμα και θέλω τα 12345235245 δωρεάν λεπτά ομιλίας δεν μου φταίει κανένα κράτος…

    Η σύνδεση με το Ευρώ …δανεικά για να ζήσουμε.
    Εντελώς λανθασμένη άποψη

    Αν στα παραπάνω …βρούμε ψωμί!
    Πάλι ξεμπέρδεψε ποιος θα πτωχεύσει… και σκέψου χωρίς αγανάκτηση και θυμό.

    Η υπεραπλούστευση και ο αχταρμάς δεν βοηθάει ποτέ.

  8. artanis Says:

    Εχω αναρτήσει κάτι σχετικό…Πέρνα να δεις αν θες…
    καλό μήνα και καλή βδομάδα…

  9. heliotypon Says:

    >Stazybo Horn: Τι να ξεμπερδέψω; Μπερδεμένοι είναι κράτος και πολίτες. Μαζί κάνουν τη ζημιά. Μόνο που οι πολιτικοί που κουμαντάρουν το κράτος έχουν την ευθύνη να καθοδηγήσουν τους πολίτες. Το πρόβλημα είναι η έλλειψη παραγωγής, η έλλειψη εξαγωγών, η σπατάλη σε εισαγόμενα καταναλωτικά είδη, κλπ. Φυσικά και η παιδεία μας φταίει (δηλ. το κράτος που την οργανώνει και την κατευθύνει) που δεν δημιουργεί στελέχη για Hi-Tech βιομηχανία που θα ήταν εξαγώγιμη, γιατί με μπλουζάκια και παντελόνια δεν ανταγωνιζόμαστε τις χώρες με φτηνά μεροκάματα. Αλήθεια, δεν καταλαβαίνω τις παρατηρήσεις σου.

    >Artanis: Πήγα και άφησα και σχόλιο. Καλό μήνα.

  10. Tanila Says:

    Xμ Χμ Χμ
    Θα το κυκλοφορήσω. Στις γυναίκες που ψάχνουν “καλό παιδί, μορφωμένο, από σπίτι, με καλή δουλειά και ν’αγαπάει τα παιδιά”.
    Και αλλοδαπός κορίτσια!😉

    Τουλάχιστον από Αγγλία, Γερμανία, Αμερική, Γαλλία.

  11. Με νόημα Says:

    Για πολλά χρόνια, εκτός απο τα θαλασσοδάνεια, ζούσε η Ελλάδα (πολίτες και κράτος) με την ναυτιλία (αποδοχές ναυτικών), τα μεταναυστευτικά εμβάσματα και την οικοπεδοποίηση της χώρας. Παραγωγικά και όταν ακόμα οι Έλληνες δούλευαν, δέν είχαμε ποτέ αυτάρκεια. Τώρα, τα θαλασσοδάνεια δυσκόλεψαν, οι ναυτικοί δέν είναι πιά Έλληνες, οι μετανάστες πέθαναν και τα παιδιά ‘η τα εγγόνια τους δέν έχουν υποχρεώσεις στον τόπο των πατέρων τους και για τα οικόπεδα, δέν υπάρχουν πιά αγοραστες. Επι προσθέτως, οι κρατούντες και το συνάφι τους, συνεχίζουν απερίσπαστοι το φαγοπότι. Να πώ κι άλλα, μας τάπαν κι άλλοι….

  12. heliotypon Says:

    >Tanila: Να πω ότι το κατάλαβα το σχόλιό σου θα σε γελάσω και δεν το θέλω! Σε ποιόν αναφέρεσαι;

    >Με νόημα: Ακριβώς έτσι είναι. Εξέλιπαν οι πόροι. Ανύπαρκτες οι εξαγωγές, ελάχιστη η ναυτιλία, στην κάτω βόλτα ο τουρισμός, χωρίς εμβάσματα από μετανάστες. Μόνο μας έσοδο τα δάνεια! Στο χειρότερο σημείο της οικονομικής μας ιστορίας. Το μέγα ερώτημα είναι τι γίνεται απο δω και πέρα. Θα ανοίξουμε τα μάτια μας ή θα πάμε μετανάστες στην Αλβανία και στη Βουλγαρία;

  13. k.s. Says:

    Τό περίεργον τής υποθέσεως είναι τό εξής. Παρά τό γεγονός ότι ή χώρα δέν είναι είς θέσην νά ξεχρεώσει, οί ξένοι δανειστές εξακολουθούν νά δανείζουν. Γίνεται αναφορά γιά 45 δις περίπου γιά αυτήν τήν χρονιά. Ασφαλώς καί κάποια εξήγησις θά πρέπει νά υπάρχει.

  14. Με νόημα Says:

    Τα δάνεια k.s. είναι κομμάτι της εξάρτησης. Όπως εύστοχα παρατήρησε ο/η Stazybο Hοrn, η Ελλάδα το 1830 έστησε μαγαζί με δανεικά. Η πρώτη πτώχευση του Τρικούπη, το περίφημο “δυστιχώς επτωχεύσαμεν” πληρωνόταν μέχρι την δεκαετία του 60 στα σπίρτα, το αλάτι, το φωτιστικό οινόπνευμα και το καθαρό πετρέλαιο. Τα θυμάται αυτα κανένας; Το “υπο επιτήρησιν” της ΕΕ, το ίδιο περίπου σημαίνει. Σήμερα η αποικιοκρατία είναι οικονομική.

  15. heliotypon Says:

    >k.s.: Οι δανειστές δεν ενδιαφέρονται τόσο να πάρουν πίσω γρήγορα το κεφάλαιο, αλλά να εισπράττουν τους τόκους. Τα χρήματα γι’ αυτό τα έχουν, για να τα δανείζουν και εφ’ όσον εξακολουθούν να εσπράττουν τους τόκους δεν προβληματίζονται. Βέβαια, όταν θα τριμωχτούμε και δεν θα μπορούμε να πληρώνουμε τους τόκους θα μπουν μέσα οι διάφοροι οργανισμοί ελέγχου, θα μας επιβάλουν κάθε είδους περιορισμούς και θα τους εισπράξουν. Απλώς, εμείς θα υποφέρουμε, όταν δεν θα πληρώνει το κράτος μισθούς και συντάξεις, ούτε τα χρέη του στο εσωτερικό! ‘Ενα και δύο κάνουν τρία και ποτέ δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό το άθροισμα…

    >Με νόημα: Ναι, αυτό λέω. Η εξάρτηση είναι μέρος της αποικιοκρατίας και του δανεισμού. Και ο δανεισμός έμμεσος τρόπος επιβολής και ελέγχου. Κι όταν αρχίσουμε να ξεπουλάμε όσο-όσο τα πάντα θα φανεί αυτό.

  16. Το Γνήσιο Τέκνον του Αβραάμ Says:

    Αγαπητοί φιλέταιροι,
    Ο προβληματισμός που αναπτήσσετε όλοι σας είναι εύλογος και θεωρώ ύγεία το γεγονός ότι υπάρχουν και μερικές μικρότερες ή μεγαλύτερες διαφωνίες!
    Επιτρέψτε μου λοιπόν να κατθέσω κι εγώ μια διαφορετική οπτική γωνία πάνω στο θέμα της ελληνικής οικονομίας, όχι με οικονομίστικες αναλύσεις, αλλά στη βάση του ελλείμματος ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Εκεί εντοπίζω τη ρίζα ΚΑΘΕ προβλήματος της ελληνικής κοινωνίας, και επομένως, και της οικονομίας!
    Το δίλλημμα λοιπόν για μια ακόμη φορά είναι:
    ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;
    (κατά παράφραση του Κορνίλιου Καστοριάδη).

    Η λέξη «Δημοκρατία» είναι ίσως η πιο καπηλευμένη έννοια της ελληνικής γλώσσας!
    Οι αρχαίοι Έλληνες διέκριναν τα πολιτεύματα σε δημοκρατικά και μη δημοκρατικά.
    Όπως δεν μπορεί μια γυναίκα να είναι «ολίγον έγκυος» και «ολίγον παρθένα», έτσι κι ένα πολίτευμα δεν μπορεί να είναι «ολίγον δημοκρατικό» και «ολίγον κάτι άλλο»! Επομένως, είναι ανεπίτρεπτο να αυτοαποκαλούνται ως δημοκρατικά, πολιτεύματα που δεν εφαρμόζουν τις Αρχές της Δημοκρατίας!
    Το πιο διαδεδομένο μη δημοκρατικό πολίτευμα, που το ασπάζονται οι περισσότερες χώρες του σύγχρονου κόσμου, (με διάφορες, βέβαια, παραλλαγές από χώρα σε χώρα), είναι ο Κοινοβουλευτισμός. Ο Κοι-νοβουλευτισμός είναι ένα ολιγαρχικό πολίτευμα, εφεύρημα των Βρετανών το 1215 μ.Χ., γιατί ήθελαν να μετριάσουν την απόλυτη Μοναρχία. Ο Κοινοβουλευτισμός, όσο κι αν αρέσκεται να αυτοαποκαλείται δημοκρατικό πολίτευμα, διαφέρει σημαντικά από τη Δημοκρατία.
    Από τότε που εξαπλώθηκε ο Κοινοβουλευτισμός, έχουμε δει να καταχρώνται του ονόματος της Δημοκρατίας, διάφορα απίθανα καθεστώτα:
    – Μοναρχίες με … «διχασμένη προσωπικότητα»! Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το οξύμωρο σχήμα «Βασιλευόμενη Δημοκρατία»;
    – Καθεστώτα απολυταρχικά, όπως η «Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας» και η «Ένωση Σοβιετικών Σοσια-λιστικών Δημοκρατιών» (ΕΣΣΔ).
    – Θεοκρατικά καθεστώτα, όπως η «Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν».
    – Μέχρι και στρατιωτικές δικτατορίες, που κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα, αυτοχαρακτηρίζονται ως Δημοκρατίες! Ας μην ξεχνάμε τη δική μας «Ελληνική Δημοκρατία», κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών.
    Και βέβαια η καπήλευση δε σταματάει μόνο σ’ αυτές τις εξόφθαλμα κραυγαλέες περιπτώσεις.
    Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σκοπίμως ψευδή αίσθηση που έχει περάσει στο ευρύ κοινό, ότι οι Εκλογές για την ανάδειξη αρχόντων – κορυφαία διαδικασία του Κοινοβουλευτισμού- αποτελούν τάχα, δημοκρατική διαδικασία! Προς έκπληξη, ίσως, των περισσοτέρων αναγνωστών, δυστυχώς αυτό είναι μία μεγάλη απάτη! Ας αναλύσουμε, όμως, το γιατί:
    Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι «…Η κλήρωση θεωρείται δημοκρατικός τρόπος ανάδειξης των αρχόντων, ενώ η εκλογή θεωρείται ολιγαρχικός τρόπος ανάδειξης των αρχών…» (Αριστοτέλης, Πολιτικά Δ, 1294β 8-9).
    Ο καθηγητής Αλέξανδρος Κόντος, τεκμηριωμένα αναφέρει ότι: «Στη δημοκρατία τα κληρωτά αξιώματα είναι συντριπτικά πολυαριθμότερα από τα αιρετά. Στην αρχαία Αθήνα η αναλογία είναι: 99,14% κληρωτά αξιώματα, 0,75% αιρετά αξιώματα και 0,09% με διορισμό»! ( «ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ» τεύχ, 38/2004, σελ. 141-151).
    Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι στη Δημοκρατία η ανάδειξη των αρχόντων γίνεται κατά κύριο λόγο με κλήρωση (μεταξύ όλων των πολιτών) και όχι με εκλογή (συνήθως μέσα από αδιαφανώς στημένες κομματικές λίστες), όπως περίτεχνα κατάφεραν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι εξουσιαστές.
    Επομένως, γίνεται φανερό ότι οι εκλογές είναι εργαλείο της ολιγαρχίας, η οποία στην περίπτωση της Ελλάδας, παίρνει σε μεγάλη έκταση τη μορφή της οικογενειοκρατίας! Σκεφτείτε μόνο πόσοι βουλευτές, αλλά και διορισμένοι ανώτατοι δημόσιοι λειτουργοί, είναι μεταξύ τους, πατεράδες και γιοί, θείοι και ανεψιοί, πεθεροί και γαμπροί, αδέρφια, ξαδέρφια, κουμπάροι, μπατζανάκια, συμπέθεροι, κτλ.! Έτσι καταργείται βάναυσα η βασική αρχή της Δημοκρατίας, η οποία προβλέπει ότι όλοι οι πολίτες με τη σειρά τους δικαιούνται (και υποχρεούνται) να αναλαμβάνουν όλα τα πολιτικά αξιώματα. Με αυτόν τον τρόπο, στις σύγχρονες – κατ’ όνομα μόνον – «Δημοκρατίες», η άσκηση της εξουσίας καταντάει μία επαγγελματική, μόνιμη απασχόληση για «κάποιους», και παρά το γεγονός ότι πολύ συχνά αποδεικνύονται (κατ’ επανάληψη) ανίκανοι και ανάξιοι να κυβερνήσουν, ώ του θαύματος, το «σύστημα» καταφέρνει, σχεδόν πάντα να τους επανεκλέξει!
    Μία άλλη βασική αρχή της Δημοκρατίας είναι η διάκριση των εξουσιών σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική και η ανεξάρτητη λειτουργία τους. Ούτε αυτή η αρχή τηρείται από τον Κοινοβουλευτισμό, καθώς (τουλάχιστον στην παραλλαγή του, που εφαρμόζεται στην Ελλάδα) η νομοθετική εξουσία, εκλέγει την κυβέρνηση, (άρα την εκτελεστική εξουσία) και η κυβέρνηση διορίζει την ηγεσία της δικαστικής εξουσίας. Δηλαδή η ανεξαρτησία των τριών εξουσιών πάει περίπατο! Επίσης η δικαστική εξουσία, αντί να αποτελείται από κληρωτούς δικαστές με βραχύβια θητεία, στον Κοινοβουλευτισμό συνίσταται από επαγγελματίες δικαστές, που η μονιμότητα της θέσης τους, τους καθιστά ευάλωτους, αν όχι επιρρεπείς στο χρηματισμό.(Βλέπε το πρόσφατο σκάνδαλο του παραδικαστικού κυκλώματος).
    Η επόμενη βασική αρχή της Δημοκρατίας, που δεν τηρείται επαρκώς στον Κοινοβουλευτισμό, είναι η αρχή της λογοδοσίας. Στη Δημοκρατία όσο πιο ισχυρή εξουσία απέρρεε από ένα αξίωμα, τόσο πιο βραχύβιο ήταν. Αν και τα περισσότερα αξιώματα ίσχυαν για ένα έτος, υπήρχαν και κάποια όπως αυτό του Προέδρου των Πρυτάνεων που διαρκούσε μόλις μία ημέρα! Και σε κάθε περίπτωση, η λογοδοσία των αρχόντων ήταν όχι μόνο απαραίτητη, αλλά και εξονυχιστική! Αντίθετα στον κοινοβουλευτισμό οι θητείες των αρχόντων είναι μακροχρόνιες και με διάφορα τεχνάσματα για αρκετούς γίνονται σχεδόν ισόβιες. Η λογοδοσία είναι σχεδόν ανύπαρκτη, και όταν γίνεται για κάποια αξιώματα, είναι ελλιπής και η αξιοπιστία της διάτρητη. Το εφεύρημα της βουλευτικής ασυλίας, δήθεν για τη διασφάλιση της ελεύθερης πολιτικής δράσης των βουλευτών, στην πράξη τους απαλλάσσει, ακόμα και από εγκλήματα του κοινού ποινικού Δικαίου! Η αίσθηση της ατιμωρησίας των αρχόντων είναι διάχυτη στους πολίτες και μάλλον, όχι άδικα.
    Θα μπορούσα να αναφερθώ και σε πολλές άλλες διαφοροποιήσεις της Δημοκρατίας από τον Κοινοβουλευτισμό, αλλά φοβάμαι ότι θα κάνω κατάχρηση αυτού του φιλόξενου χώρου.
    Φιλοδοξία του υπογράφοντος είναι να κεντρίσει το ενδιαφέρον όσων διαβάσουν αυτές τις σκέψεις, για να αρχίσουν να σκέπτονται προς την κατεύθυνση του τι πρέπει να αλλάξει και πώς μπορούν να δράσουν οι ίδιοι για να επιστρέψει, επιτέλους, η πραγματική Δημοκρατία στον τόπο που τη γέννησε! Η συγκυρία για τέτοιου είδους προβληματισμούς κρίνεται ως η πλέον ώριμη, καθώς η λειτουργία του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο και η ανάγκη για πραγματική Δημοκρατία είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε!

  17. Το Γνήσιο Τέκνον του Αβραάμ Says:

    Η ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ
    ΑΠΛΑ & ΚΑΤΑΝΟΗΤΑ

    Σκέψου ότι ζεις σε μια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που βλέπεις στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούμε -Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο φάση. Έχεις τώρα σ´αυτή τη γειτονιά ένα μπακάλικο -το αφεντικό του μαγαζιού, κωλόχοντρος αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, μαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιμα, τσιγάρα -διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν». Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός -βάλτους κι αυτούς στην ιστορία. Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός;
    Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιμπημένες τιμές, κλέβει και στο ζύγι -κονομάει γενικώς. Και όσο κονομάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριβότερα -κονομάει χοντρικώς. Πουλώντας λιανικώς.
    Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κομπόδεμα μεγαλύτερο από τη μπάκα του. Τι να το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, με τοκογλυφίες δε θέλει να μπλέκει καθότι επίφοβα πράγματα, για την πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρμίρης ο χοντρός -σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το μπαγιόκο. «Ρε δεν ανοίγω ακόμα ένα μπακάλικο -να κονομάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος.
    Τώρα υπάρχουν δυο μπακάλικα στη γειτονιά, μόνο που οι τιμές δεν πέφτουν (μαλάκας είναι ο χοντρός να τις ρίξει; αφού μόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόμενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιμές ανεβαίνουν. Τι γίνεται μετά;
    Τι να γίνει; Μεροκαματιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα μηχάνημα να κόβει αβέρτα χρήματα -οπότε δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα εμπορεύματα του χοντρού. Πέφτουν τα έσοδα ανεβαίνουν τα έξοδα -τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ´ απογίνει; Αποφασίζει να ανοίξει μπλοκάκι με βερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εμπόρευμα στα ράφια. Αναθαρρεύουν λοιπόν οι μεροκαματιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να ψωνίζουν όλο και περισσότερα με βερεσέ -το μπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος.
    Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός μέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ;
    Έχω καταντήσει να μου χρωστάνε μέχρι και τα καναρίνια το καναβούρι τους -που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά να ξανοιχτώ τόσο πολύ -άσε που ψυλλιάζομαι ότι οι μπαταξήδες της γειτονιάς δεν θα έχουν να με ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα». Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο χοντρός; Πάει στον γερο-τσιφούτη της γειτονίας, τον σιχαμερό που δανείζει με τόκους δέκα φορές πάνω από το νόμιμο. «Γερο-Λαδά αδερφέ μου, σώσε με!» παρακαλάει ο χοντρός.

    «Ξανοίχτηκα με τα βερεσέδια -κάνε κάτι να έρθω στα ίσα μου γιατί οι προμηθευτές πιέζουν κι εγώ μόνο το μπλοκάκι έχω!» Ο τσιφούτης την έχει από καιρό ανθιστεί τη φτιάξη, καθότι παλιά πουτάνα στην οικονομική ανάλυση. Αγοράζει λοιπόν το μπλοκάκι του χοντρού (κοψοχρονιά φυσικά) και όλα μέλι-γάλα.
    Τώρα, αυτό το μπλοκάκι με τα βερεσέδια πρέπει κάπως να κλείσει -αλλά ο τσιφούτης είναι λεπτοκαμωμένο άτομο, καχεκτικό και φιλάσθενο ας πούμε. Φωνάζει λοιπόν κάτι καλόπαιδα της γειτονιάς, με πτυχία και περγαμηνές από τα καλύτερα Σωφρονιστικά Ιδρύματα της χώρας και τους ξηγιέται. «Φέρτε μου τα φράγκα κι από ότι μαζεύετε, 2% δικά σας». Ξαμολιούνται τα παιδιά, απειλούν, δέρνουν, σπάνε -κάτι μαζεύουν. Φτιάχνει την πρώτη μπάζα ο τσιφούτης αλλά είναι ακόμα παθητικός. Το μπλοκάκι ούτε που αδυνάτισε καθόλου, τετράπαχο παραμένει.
    Πάει λοιπόν στα δικαστήρια και τις αστυνομίες. «Βοηθήστε με καλοί μου άνθρωποι, φτωχός είμαι, το κομπόδεμά μου δάνεισα και τώρα δε με πληρώνουν επειδής είμαι γέρος κι ανήμπορος!» Φιλότιμοι οι σταυρωτήδες κάνουνε μια έτσι και ξεσπιτώνουν ένα κάρο κόσμο, αφού οι έρημοι οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν.
    Κάθεται τώρα ο τσιφούτης και ξαναμετράει. Τι πήρε; Λίγα λεφτά και μπόλικα χαμόσπιτα. Ούτε καν τα χρήματα που έδωσε στον χοντρό μπακάλη δεν έπιασε, τραβάει τις αραιές τρίχες που του έχουν απομείνει ο τσιφούτης. «Πως την πάτησα με τον κανάγια! Που, ακόμα και σκλάβους να τους πουλήσω όσους είναι εδώ μέσα στο μπλοκάκι -τα λεφτά μου δεν θα τα βγάλω!»
    Από την άλλη πλευρά ο μπακάλης έχει πέσει στα μαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» -έχει ξανοιχτεί πολύ, έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εμπόρευμα, χρωστάει στους προμηθευτές και ο κόσμος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουμίνια για το καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει μείνει ούτε κεραμίδι να βάλουν πάνω από το χάλι τους, να μην τους βλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά, που λέει ο λόγος. Αρχίζει λοιπόν τις απολύσεις ο μπακάλης -την πληρώνουν οι μπακαλόγατοι και το παράρτημα ειδών μπακαλικής, μπας και σωθεί η επιχείρηση.
    Έχουμε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν μπακάλη στα
    πρόθυρα εμφράγματος και τους μεροκαματιάρηδες δυο-τρία χιλιόμετρα βαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίβεια. «Το νου σας τυριά, θα σας φαν´οι βλάχοι!» που λέει κι ο φιλόσοφος.
    Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεμβαίνει το κράτος, να βάλει τάξη.

    Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήμα, άνευ μπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευ μεροκαματιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι για να αγοραστεί το φουά γκρα -με νιώθεις;
    Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι μέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε την βάσην ας πούμε, με ολίγη από μπούτι εισπράττετε και το δίπλωμα οικονομολόγου να το ‘χετε, να πορεύεστε στους χαλεπούς καιρούς.
    Απαντήσεις που δώθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της μπακαλικής:
    1) Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήματα στους
    φτωχομπινέδες και ξεχρεώνουν το μπακάλη και τον τσιφούτη.
    Σχόλιο: Αγαπητό μου παιδί, μάλλον διαβάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος
    Μαλό και της Μυρτώς Κοντοβά -δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότης!
    Και τι είναι ρε το κράτος που θα μειώσει τους φόρους; Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων μισθωτών; Πως θα ζήσει το κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν -εσύ προτείνεις μείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά στους φτωχοί, σιγά μην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο μαλακίες και θα βρεθούν ακόμα πιο χρεωμένοι -έτσι όπως ακριβώς κάνουν τα τελευταία χρόνια! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου αγαπητό μου παιδί.
    2) Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούμενα από την τσέπη του και τα κρατάει
    λίγα-λίγα από τα μισθά των φτωχώνε. Σχόλιο: Από τον προηγούμενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συμπέρασμα για να μη σε πάρουν είδηση; Ρε πανίβλακα, αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα βρει λεφτά να τον ξεχρεώσει; Ξαναπέρνα τον Σεπτέμβρη χωρίς τον κηδεμόνα σου, έτσι κι αλλιώς θα ξανακοπείς λόγω αντιγραφής.
    3) Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή κάνανε
    μαλακίες και ανοίγει ένα δικό του μπακάλικο μαζί με μια κρατική τσιφουτερί για να βολευτεί ο κοσμάκης. Σχόλιο: Κατ’ αρχάς η γλώσσα που χρησιμοποιείς δεν ταιριάζει σε επιστήμονα παύλα άνθρωπο. Κατά δεύτερον, αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηματοδοτεί τους βουλευτές να βολεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά τρίτον, είσαι παλιοκομμούνι και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα ξαναλειτουργήσουμε τη Μακρόνησος, να δούμε τι θα κάνουμε με σένα.
    4) Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα περιστερά
    και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να μη γκρινιάζει.
    Και τους λέει «μην ανησυχείτε, εγώ είμαι εδώ -γράψτε κατά βούληση,
    εγγυώμαι εγώ τα λεφτά σας». Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύβρισης αρχής, παρακώλυσης συγκοινωνιών, σύστασης συμμορίας καθώς και κατανάλωσης ψυχότροπων ουσιών εν ώρα μαθήματος. Σύμφωνοι;

    Στο ξεκίνημα της παγκόσμιας κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμπασα η ανθρωπότης προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν που είχε την έμπνευση να «δανείσει» χρήματα στις τράπεζες, βάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους μηχανισμούς, προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο.
    Σήμερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες μπερδεύονται στο άκουσμα του παραπάνω ονόματος. Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; Άι θινκ χι ιζ εν οβερεστιμέιτεντ πλέιερ -ΑΕΚ Αθενς σουντ νοτ ρινιού χις κόντρακτ! Παντελής Μπράουν ιζ φορ δε μπάζα άι τελ γιου». Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη μαλακία του Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί;
    Διότι το πρόβλημα ήταν το πλεόνασμα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονομική αδυναμία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγμα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασματικού χρήματος μέσω του υπερδανεισμού. Που με τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασματικό χρήμα δεν μπορεί με τίποτα να γίνει πραγματικό. Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση -είσαι, το λιγότερο, μαστουρωμένος! Για περισσότερες πληροφορίες ξαναδιάβασε την απάντηση νο.4.
    Μάλιστα ο δικός μας οικονομικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το
    παραμύθι σε συνέντευξη τύπου. «Δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια που θα δώσουμε για την στήριξη των τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούμε την χρηματοπιστωτική επάρκεια για να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη», έτσι ακριβώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος! Μα φυσικά και δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια κύριέ Παραλογοσκούφη μου!
    Εσείς μέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας ομόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισμούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειμμα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-μέλη πρέπει να δανείζονται χρήματα για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους) -τώρα πως βρεθήκατε να δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε λάκηδες!
    Ξεκαθαρίζω -η λύση που προωθείται από τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης μοιάζει με συνταγή αλμπάνη γιατρού για την αντιμετώπιση του καρκίνου. «Από πού να πάρω αυτά τα φάρμακα γιατρέ μου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρμακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!»
    Ξεκαθαρίζω -μέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, μέχρι δηλαδή να αντιμετωπίσουν τη ζημιά από το πλασματικό χρήμα, θα περάσουν πολλές αναποτελεσματικές νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου ακόμα και μέρα-μεσημέρι.
    Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήματά τους οι αυτοκινητοβιομηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας-ήχου, κινηματογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύματα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα φάει πρώτη χώμα.
    Ξεκαθαρίζω -άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο, προγράμματα ανεργίας θα αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.
    Ξεκαθαρίζω -αυτή τη φάση οι γραμματιζούμενοι τη λένε «ύφεση». Και κουβαλάει στασιμοπληθωρισμό (υψηλό πληθωρισμό που δεν πέφτει με τίποτα), συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, μείωση των παραγωγικών διαδικασιών μέχρι τη στιγμή που .
    Που;
    Δεν θα αναλύσω το μαρξιστικό σενάριο, όπου το σύστημα καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο. Θα σου πω όμως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονομολόγοι στο μάθημα της οικονομικής θεωρίας -όταν μελετάνε τα νεώτερα οικονομικά μοντέλα.
    Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εμπειρία ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ.
    Μόνο έτσι θα μειωθεί το αγοραστικό κοινό παράλληλα με τη (σε μεγαλύτερο βαθμό) μείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και, ακολούθως, αύξηση των τιμών. Μαγικό, έτσι;
    Τι σημαίνει όμως «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών»;

    Παραγωγικοί μηχανισμοί είναι οι εργαζόμενοι και τα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, κτίρια κ.λ.π.) -να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως καταστρέφονται; Πανεύκολα! Οι άνθρωποι-εργαζόμενοι σκοτώνονται μαζικά σε πεδία μαχών, τα εργοστάσια βομβαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες μεταφοράς εμπορευμάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή εχθροπραξιών .
    Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάβεις ότι η «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών» συνεπάγεται πόλεμο; Παγκόσμιο κατά προτίμηση, να μην κάνουμε διπλές και τρίδιπλες δουλειές -να ξεμπερδεύουμε με τη μία.
    Ο μπακάλης δεν θα πάει στον πόλεμο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερο-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ δεν θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους με καλύτερες συνθήκες και έχοντας σβήσει τις συνέπειες των βλακωδών ενέργειών τους. Ο Καφές Γκόρντον δεν θα πάει στον πόλεμο λόγω στραβισμού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αμερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης -επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική.

    Θα μείνουν πίσω να περιμένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον βομβαρδισμένο κωλότοπο για χάρη της σημαίας.

    Της δικής τους σημαίας -όχι της δικής σου, εσύ άλλωστε δεν έχεις. Επειδή και τη σημαία σου με υπερχρεωμένη πιστωτική την αγόρασες.

    ΚΟΡΟΪΔΟ!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: