Ζήλεια… (γράφεται και “ζήλια”)


Από τότε που ξέρω τον εαυτόν μου ερωτικά, δεν είχα ποτέ ζηλέψει γυναίκα που είχα σχέση μαζί της. Γυναίκες που μου άρεσαν και ΔΕΝ τις είχα, τις είχα ζηλέψει και πολύ μάλιστα! Είναι μεγάλος ο καϋμός (γράφεται και “καημός”) να σου τρέχουν τα σάλια για μια συγκεκριμένη γυναίκα κι εσύ να τρως απόρριψη και να ξέρεις ότι κάποιος άλλος την αγκαλιάζει. ‘Ομως ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ζηλεύουν οι άνθρωποι τους/τις συντρόφους που έχουν και τους/τις  χαίρονται ερωτικά. Ποτέ δεν κατάλαβα τι κακό μπορεί να κάνει στον σύντροφο η συνεύρεση του άλλου με άλλο άτομο. ‘Εχω τη γνώμη ότι αν υπάρξει η σχετική απελευθέρωση από τα μαζοχιστικά συναισθήματα της ζήλιας η ερωτική ζωή των ανθρώπων μπορεί να γίνει πιο ευχάριστη, πιο χαλαρή, χωρίς άγχη και ανησυχίες, χωρίς καυγάδες, χωρίς ανταγωνισμούς και με πολύ περισσότερη ερωτική χαρά. Δεν ξέρω ποιός δίδαξε στον κόσμο την ανασφάλεια που έχει ως συνέπεια τη ζήλεια και από πού ξεκίνησε αυτό το βασανιστικό συναίσθημα. Φοβούνται ότι θα χάσουν το άλλο άτομο αν αυτό κάνει άλλη ερωτική σχέση; Μειώνεται το “εγώ” γιατί μπορεί να υπάρχει κι άλλος/η που να είναι επιθυμητός/ή στον/στην σύντροφο; ‘Οπως και να το δεις, μάλλον στην ματαιοδοξία, στην ανασφάλεια  και στα εγωιστικά συναισθήματα φαίνεται ότι πατάει η ζήλεια.

Βέβαια, το θέμα είαι και πολιτισμικό. Ο Εσκιμώος, λένε, παρεξηγείται αν προσφέρει τη γυναίκα του στον καλεσμένο και αυτός την αρνηθεί (φαντάζεστε να φτάσει και μέχρι “φόνο τιμής” γι’ αυτή την άρνηση;).  Σε πολλές χώρες του Ευρωπαϊκού βορά το θέμα της ζήλειας έχει σχεδόν ξεπεραστεί (Λένε. Δεν έχω πρσωπική αντίληψη) . Στη μεσόγειο λειτουργεί κανονικά. Σε χώρες του μουσουλμανικού κόσμου δεν παραμένει στο συναίσθημα, αλλά προχωρεί και σε εκτελέσεις!

‘Ο,τι και να είναι αυτή η ζήλεια, όποια κι αν είναι η προέλευσή της, κάνει μαρτύριο τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε, τουλάχιστον εμείς, τα  …ανώτερα όντα, οι Bloggers🙂 ) να ξαναψάξουμε τις σχέσεις μας με τη ζήλεια;

30 Responses to “Ζήλεια… (γράφεται και “ζήλια”)”

  1. Άθεος Says:

    «…γιατί ζηλεύουν οι άνθρωποι τους/τις συντρόφους που έχουν και τους/τις χαίρονται ερωτικά. Ποτέ δεν κατάλαβα τι κακό μπορεί να κάνει στον σύντροφο η συνεύρεση του άλλου με άλλο άτομο»
    Εδώ βρίσκεται το θέμα μας και απαντώ: Γιατί, σαν καπιταλιστές, έχουμε αναπτυγμένο το αίσθημα της ιδιοκτησίας! Τα θέλουμε όλα δικά μας! Το κοινό μας τρομάζει. Γιατί;
    Εγώ θα βάλω ένα κουίζ: Τι σας αρέσει περισσότερο, να πηδάτε ένα κουκλί με άλλους ή μια πατσούρα μόνοι σας…;
    Ειλικρινά απαντήστε μου!

  2. Natasha Says:

    Το μόνο που έχω να πω, είναι ότι νιώθω ελεύθερη.
    Και ναι, δεν ζηλεύω. Και ναι δεν ζηλεύει. Και ναι το έχουμε και οι δύο κάνει.(*) Και ναι δεν μας πείραξε πολύ. Και ναι, ασθάνεσαι υπέροχα και καλλίτερα [γράφεται και καλύτερα] και ναι, για όποιον έχει αμφιβολία μπορώ να του πω ότι ακόμα και μετά από έναν χρόνο συνεχίζουμε να γαμιόμαστε [γράφετια και συνουσιαζόμαστε] σα να γνωριστήκαμε μόλις.

    Το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξεις το μυαλό σου. Και την καρδιά σου. Και όλα τα υπόλοιπα έρχονται. Όταν καταλάβεις ότι ο άλλος δεν σου ανήκει, αλλά σου δίνεται, όταν σταματήσεις να χρειάζεσαι τα λόγια [λέγεται και μ’αγαπάαααααάς?] και αρκείσαι στις πράξεις [λέγεται και ‘σε παίρνω αγκαλιά, σε κοιτώ στα μάτια, νοιάζομαι για εσένα, σε φροντίζω] τότε ίσως το καταφέρεις.
    Και θα νιώσεις απίστευτα.

    Και ας το ονομάζουν οι άλλοι μαλακία σχέση και ας λένε ότι θέλουν.
    Οι έχοντες αγνοία μπορούν να συνεχίσουν να ζουν μέσα στις σχέσεις ζήλειας/καταπίεσεις και καταιγισμό απαιτήσεων λέξεων και όχι πράξεων.

    Τα σέβη μου για ένα ακόμα υπέροχο κείμενο.. :]
    –Νατάσσα

    Υγ: Άθεε, δεν κατάλαβα το κουίζ, θα μπορούσες να το διατυπώσεις κάπως ποιο κατανοητά?

    (*) Αναφέρομαι σε one/two/three night [or day] stands. Μετά από τα τέσσερα καίγεσαι.

  3. Άθεος Says:

    Γιατί κορίτσι μου δεν κατάλαβες τόσο απλό κείμενο;
    Τι σας αρέσει περισσότερο, να πηδάτε μια όμορφη γυναίκα μαζί με άλλους ή μια άσχημη μόνοι σας…;
    Με συγχωρείς αλλά πιο λιανά πώς να το διατυπώσω…
    Εσύ βρε κορίτσι μου θέλεις να έχεις έναν όμορφο άντρα αλλά αυτός να έχει κι άλλες ή να έχεις ένα γύφτο μόνο για πάρτη σου…
    Ε, αν μου πεις ότι και τώρα δεν το κατάλαβες… τότε θα υποθέσω ότι έχεις καιρό να το κάνεις!
    Φιλάκια!

  4. zoyzoy Says:

    Βαλτός είσαι σήμερα μ’αυτό το θέμα??
    Σίγουρα η ζήλεια είναι ένδειξη αγάπης όταν τη δέχεσαι σε επιτρεπτά όρια!
    Όταν όμως αρχίζει να χάνεται ο έλεγχος γίνεται βάσανο και καταπίεση τότε αρχίζεις να βγαίνεις από όρια, και να χτυπάς μπιέλες!
    Αστο!!

    Αθεε θέλω ν’απαντήσεις εσύ πρώτα προτιμάς ένα κουκλί με άλλους 10 ή μια γυναίκα δική σου!

  5. Ελένα Μπαμπούσκα Says:

    Όταν έχεις κάτι όμορφο στη ζωή σου πάντα φοβάσαι να μην το χάσεις. Η ζήλεια όταν δεν καταλήγει σε καταπίεση και εξουσιασμό (τύπου είσαι δικός μου/δικιά μου) είναι ένα υγιές συναίσθημα που τις περισσότερες φορές βοηθά και την σεξουαλική σχέση των συσχετιζομένων.

    Ακόμα και ένα τέτοιο αρνητικό συναίσθημα αν δε πηγάζει μόνο από την ανασφάλιεα και την κτητικότητα μπορεί να χαλιναγωγηθεί και να λειτουργεί ευεργετικά σε μια σχέση.

    Βλέπε και τα περισσότερα ταινιάκια του Τίντο Μπράς

  6. nicolaos demonicos Says:

    > zoyzoy: «μια γυναίκα δική σου»!!!
    Αν είσαι άντρας, ηρέμησε λίγο. Δεν βλέπω, αν αποφάσισε να την «βρη» με κάναν άλλον, να χάνης τα χρήματα της αγοράς – ακόμη και αν την «κάνη»… Ή σε σένα θα γυρίση -διότι σου ανήκει- ή θα σκάση το χρήμα ο άλλος, ωστε να καταστή νόμιμος κάτοχος του αντικειμένου.
    Αν είσαι γυναίκα, θαυμάζω τον -διαλανθάνοντα να τον πω, απαστράπτοντα να τον πω, εκκωφαντικό να τον πω- φεμινισμό σου.
    Αν πάλι είσαι άντρας και εκείνη θέλη ή δέχεται να είναι «δική σου», εσύ θέλεις ή δέχεσαι να είσαι «δικός της»; Νόμισμα είναι η δουλειά.
    Τώρα εγώ καταλαβαίνω ότι εννοείς «για την πάρτη σου», για αποκλειστική χρήση, αλλά δεν παύω να αναρωτιέμαι για την μάρκα.
    Ιδιοκτήτες όποιου τύπου, τούτο θα πω: Ενός «πράγματος» μόνον θα ήθελα να είμαι ιδιοκτήτης και κανενός άλλου: Του δικού ΜΟΥ χρόνου. Για να μπορέσω στο πνεύμα και το δανεικό σαρκίο μου να χαρίσω ΟΛΕΣ τις ηδονές με ΟΛΕΣ τις διαφορετικές γνώσεις και γυναίκες-κουκλιά. Και με ΚΑΜΜΙΑ δική ΜΟΥ.

  7. Άθεος Says:

    Από μακριά κάνει μπαμ ο «Αποκλεισμός»!
    (κάτι δικά μου λέω!)
    Αν απαντήσω στη zoyzoy θα πω «μια γυναίκα δική μου» αρκεί να είναι όμορφη!
    (δεν έβαλες όρο πατσούρας…)

  8. κούνελος Says:

    τι είναι αυτά ωρέ? θα τηνε σφάξω στο γόνατο!!

  9. Αόρατη Μελάνη Says:

    Νομίζω ότι υπάρχουν διάφορα είδη ζήλειας, και νομίζω ότι το αν θα αισθανθεί κάποιος ζήλεια ή όχι, εξαρτάται όχι μόνο από τη νοοτροπία του, αλλά και από τη συμπεριφορά του συντρόφου του.

    Υπάρχει η ζήλεια της κτητικότητας, και νομίζω πως σε αυτήν αναφέρεσαι στο άρθρο σου. Προσωπικά, θα συμφωνήσω ότι αυτό το είδος ζήλειας είναι ανόητο και βλαβερό για τη σχέση.

    Υπάρχει όμως και μια άλλη ζήλεια, δεν ξέρω πώς να την χαρακτηρίσω, θα προσπαθήσω να την περιγράψω. Ας πούμε ότι είναι η ζήλεια της πίκρας, η ζήλια της μοναξιάς.

    Πες ότι είσαι ερωτευμένος με μια γυναίκα (ερωτευμένος λέμε, όχι απλώς να γουστάρεις ή να την πηδάς μια στις τόσες ή να είσαι παντρεμένος πεντακόσια χρόνια και να την έχεις βαρεθεί ή να νιώθεις τρυφερότητα και στοργή χωρίς πάθος). Πες ότι κι εκείνη είναι ερωτευμένη μαζί σου (ερωτευμένη, το τονίζω). Σε κοιτάζει στα μάτια και λιώνεις, νιώθεις ότι είσαι μοναδικός, ξεχωριστός, υπέροχος, θες να την νιώθεις συνέχεια δίπλα σου, να την αγκαλιάζεις, να μιλάτε, να κάνετε τα πάντα μαζί. Ωραία.
    Πες τώρα ότι η γυναίκα αυτή αρχίζει να βγαίνει με κάποιον άλλον και βλέπεις ότι τον γουστάρει πολύ – δεν είναι ένα απλό πήδημα ή ένα φλερτ για τονωτικό, της τραβά το ενδιαφέρον, της απορροφά την προσοχή. Τον κοιτάζει με τον ίδιο τρόπο που κοίταζε πριν εσένα, μιλά συνέχεια για εκείνον, τον βρίσκει συναρπαστικό, επιδιώκει να βρίσκεται συχνά μαζί του, κι αν τυχόν ενοχληθείς σου λέει… ότι είσαι κτητικός και ζηλιάρης.
    Πώς νιώθεις τότε;
    Εγώ τουλάχιστον νιώθω ζήλεια.
    Γιατί ξέρω ότι κάθε ένα από τα βλέμματα που χαρίζει σε εκείνον, αν εκείνος δεν υπήρχε, θα τα χάριζε σε μένα. Γιατί ξέρω ότι δεν είμαι πια για εκείνη μοναδικός, ξεχωριστός, υπέροχος – υπάρχει άλλος ένας εξίσου μοναδικός και ξεχωριστός και υπέροχος. Γιατί ίσως κάποια στιγμή που την έχω ανάγκη δίπλα μου, εκείνη να αποφασίσει ότι της είναι πιο σημαντικό να είναι με τον άλλον.

    Αν η εν λόγω γκόμενα φροντίσει με την στάση της να με κάνει να νιώσω ασφαλής, να με κάνει να νιώσω πως ό,τι και να συμβεί με τον άλλον η δική μου θέση στην καρδιά της είναι εξασφαλισμένη, ε τότε δεν θα ζηλέψω. Αν όμως παρασυρθεί (είτε από το πάθος είτε από τη φρεσκάδα του καινούριου είτε από αληθινό έρωτα είτε είτε) και δώσει προτεραιότητα στον άλλον και με παραγκωνίσει, αν ξεχάσει να νοιαστεί για τα αισθήματά μου και για τη σχέση μας, θα πικραθώ και θα πονέσω και θα απογοητευτώ και -ναι- θα ζηλέψω.

    (Έγραψα τα παραπάνω σε αρσενικό πρώτο πρόσωπο, ενώ είμαι θηλυκή, παρασύρθηκα από το παράδειγμα, παρντόν).

    Μακρηγόρησα, με συγχωρείτε, αλλά δεν ήξερα πώς ακριβώς να σας δώσω να καταλάβετε. Ελπίζω να τα κατάφερα.

  10. dmast Says:

    Καλά ακούγονται αυτά που λες. Όταν πέσουν όμως θέματα κληρονομιάς, και σε ποιον απόγονο ανήκει τί, και από ποιόν, τότε όπως καταλαβαίνεις, τα πράγματα περιπλέκονται. Και νομίζω ότι όλα τα περί κτητικότητας, από εκεί ξεκινάνε.

  11. Artanis Says:

    Εγώ ζηλεύω και το παραδέχομαι…
    Ακόμα και στη ζήλεια όμως υπάρχουν διαβαθμίσεις…
    Όποιος θέλει, το πιστέυει αυτό…
    Καλημέρα και καλή βδομάδα να έχετε όλοι…

  12. Αόρατη Μελάνη Says:

    Επειδή είπα λίγα, ήρθα να συμπληρώσω.😉

    Αυτό το είδος ζήλειας που λες ότι έχεις νιώσει, να θες πολύ έναν άνθρωπο και να μην τον έχεις, δεν το ένιωσα ποτέ μου. Μού έχει τύχει να είμαι τρελά ερωτευμένη για χρόνια ολόκληρα με άτομο που δεν με ήθελε (και φυσικά είχε δεσμό με άλλους στα χρόνια αυτά) και να μην ζηλέψω ούτε τόσο δα. Γιατί ποτέ δεν μου έδωσε ψεύτικες ελπίδες, ποτέ δεν ένιωσα ότι είχα κάτι και το έχασα. Μπορεί να ονειρευόμουν, ήξερα όμως ότι χωρίς ανταπόκριση το όνειρο παρέμενε στη σφαρία της φαντασίας. Τι είχα τι έχασα, να το πω έτσι.

    Από την άλλη, μου έχει τύχει να έχω δεσμό με άτομο που ήμουν τρελά ερωτευμένη μαζί του (κι εκείνο μαζί μου, υποτίθεται) και να γνωρίσει άλλη και να την ερωτευτεί ενώ ήμασταν μαζί. Τότε ζήλεψα σαν τρελή, γιατί είχα κρατήσει το όνειρο στα χέρια μου για λίγο και μου το πήραν μέσα από τα χέρια. Αν δεν τον είχα ποτέ μου, δεν θα είχα ζηλέψει.

    Νομίζω ότι η ζήλεια είναι πολύ προσωπική υπόθεση, και εκδηλώνεται διαφορετικά κατά άνθρωπο αλλά και κατά περίπτωση. Ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να είναι ζηλιάρης με έναν και χαλαρός με άλλον, ανάλογα με τα αισθήματά του, με τη συμπεριφορά του άλλου και το είδος της σχέσης.

  13. Άθεος Says:

    Τώρα Μελάνη με κάλυψες!
    Και πριν με είχες καλύψει, που έγραψες διατριβή, αλλά τώρα κάλυψες και τις χαραμάδες!
    Πολύ το σοβάρεψες όμως βρε παιδί μου. Εμείς το ρίξαμε και λίγο στο χιούμορ.
    Απορώ όμως που στο κουίζ που έβαλα κανένας δεν απαντάει!
    Γιατί άραγε; Είναι τόσο δύσκολο…
    Ξέρω! Καμιά από τις δυο απαντήσεις δεν σας αρέσει!

  14. heliotypon Says:

    >’Αθεος: Δεν νομίζω ότι αυτό το συναίσθημα έχει να κάνει με τον καπιταλισμό, αλλά με τον εγωισμό του ανθρώπου και την ανασφάλεια. Νομίζεις ότι οι κομμουνιστές δεν ζηλεύουν; ‘Οσο για το κουίζ, για μένα η απάντηση είναι μία και προφανής. Φυσικά το κουκλί και μ’ άλλους δέκα ή και περισσότερους!

    >Natasha: Είμαστε ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος. Αδελφή ψυχή είσαι!

    >Ελένα Μπαμπούσκα: Αν βρίσκεις ότι η ζήλεια σε βοηθά να ζήσεις καλλίτερα τον έρωτά σου μπράβα και καλά κάνεις και ζηλεύεις. Σκέψου, όμως, πόσα ζευγάρια (ακόμα και ζωές) έχει καταστρέψει η ζήλεια…

    >zoyzoy: Δεν εκπλήσσομαι, αφού έτσι σκέφτονται το 99,999% (εκτίμηση δική μου!) του πληθυσμού. Τώρα, αν η ψιλή ζήλεια σου δίνει κάτι, ενώ η χοντρή σε χαλάει τότε θα μπορόυσε να είναι θέμα ποσοτικό, αλλά δεν νομίζω. ‘Η ζηλεύεις, ή δεν ζηλεύεις. Πίστεψέ με, η έλλειψη ζήλειας από μέρους μου δεν με έβλαψε.

    >Ν. Δημόνικος: Κι εσύ στο ίδιο κλίμα είσαι και μπράβο! Η ζουζου για γυναίκα μου μοιάζει (έ, άντρας και ζουζού πόσο άντρας μπορεί να είναι;). Κι εγώ καμία αποκλειστικά δική μου δεν με ενδιαφέρει να έχω. Δεν είναι ιδιοκτησία ο άνθρωπος…
    >Κούνελος: Πολύ βάρβαρος μας βγήκες εσύ…🙂
    >Αόρατη Μελάνη: Αν μου αρέσει πολύ μια γυναίκα, αν είμαι ερωτευμένος και τη χάσω θα ζοριστώ, σίγουρα. Αλλά το να τη μοιράζομαι με άλλους δεν με απασχολεί. Αν, τώρα, θέτεις την ύπαρξη άλλων ερωτικών συντρόφων ως επικίνδυνη κατάσταση που θα μπορούσε να την οδηγήσει μακρυά μου, αυτό δεν μπορώ να το δω έτσι. Θεωρώ απαράδεκτο τον περιορισμό του άλλου ανθρώπου από το να έχει άλλες σχέσεις από τις οποίες αντλεία απόλαυση, μόνο και μόνο για να μην κινδυνέψω να τον χάσω. Αν συμβεία θα συμβεία και η ζήλεια δεν θα περιορίσει τον κίνδυνο. ‘Αλλωστε οι περισσότερες από αυτές τις σχέσεις είναι παροδικές. Αλλά αν, ακόμη και μέσα από το δικό σου οτπικό πρίσμα, υποθέσουμε ότι δεν κινδυνεύει η σχέση σου, τι πρόβλημα θα είχες; Φαντάζεσαι ότι κάθε πήδημα είναι κι ένας εν δυνάμει κίνδυνος απώλειας; Κι αν αυτός ο κίνδυνος σίγουρα δεν υπάρχει; Εδώ σε θέλω να απαντήσεις… ‘Οσο για τη ζήλεια που εγώ νοιώθω όταν ΔΕΝ έχω μιά γυναίκα που επιθυμώ, είναι μάλλον ένα συναίσθημα στέρησης, αλλά ποιοτικά δεν είναι ακριβώς ζήλεια με την κλασσική έννοια της ζηλοτυπίας.

    >dmast: Κατάλοιπα από τη ζωική μας φύση… Αυτά είναι άλλο κεφάλαιο, βέβαια

    >Artanis: Διαβαθμίσεις; Πώς δηλαδή; Αν τον δεις απλώς να κρατάνε χέρια με μιά άλλη ζηλεύεις λιγότερο από το αν τον δεις στο κρεβάτι μαζί της;

  15. nicolaos demonicos Says:

    > Άθεε, έχω απαντήσει, εμμέσως πλην σαφώς, στο κουίζ που έβαλες. Είμαι πλατωνικός στο θέμα. Δεν με ενδιαφέρει ΔΙΚΟ ΜΟΥ κουκλί – οι αποκλειστικότητες μπορεί να πηγαίνουνε στις αντιπροσωπεύσεις, με τον έρωτα δεν κολλάνε. Με ενδιέφερε και ενδιαφέρει το κουκλί. Κι αν είναι ΚΑΙ μαζί μου, ακόμη καλλίτερα. Και αν γουστάρη ΚΑΙ με άλλους, καλλιτερώτερα από καλλίτερα. Πατσούρα δε ούτε με… ξένη. Ιδιαίτατα τώρα που διάγω την, σύμφωνα με τον μέσο όρο, τελευταία δεκαετία της ζωής μου.
    Πάρε και τούτο – παράφραση ενός λαϊκού άσματος:
    Ο έρωτας γεννήθηκε για πέντε,
    ο έκτος είναι πάντοτε ματάς,
    να παίρνεσαι με λίβα και πουνέντε,
    κι όσο γουστάρης να με απατάς (δις).

    Ρεφραίν (δις)
    Αγάπη μου γι’ αυτό κάνε λίγο πιο κει,
    ο έρωτας για δυο είναι φυλακή.

    Άσμα-σήμα κατατεθέν των πιστών του «Ο έρωτας είναι ελεύθερος».
    Αθήνα, 1968 – μία παρέα μερικών ατόμων.

  16. The bitch is back Says:

    Για ποιο πραγμα μιλατε? Ζηλεια τι λεξη ειναι αυτη? Et beaucoup de bruit pour rien…Καλα πολλη ανθρωποι δεν το ελεγχουν. Συμφωνη. Το μονο πραγμα που θα ζηλευα θα ειταν να δω μια ωραια γκομενα να οδηγη μια κοκκινη Ferrari. Και να μην ειναι τυφλη! Ασχετο, ε, οπως παντα. Φιλια στην Μπλογο-παρεα!!

  17. despinarion Says:

    Χμμμ! ερωτικη ζηλεια δεν μπορω να πω οτι ειχα ποτε προφανεις λογους να νοιωσω. Ομως δε θελω να μου παιρνουν κατι δικο μου οποτε αν ειχα ενδειξεις θα ζηλευα. Αλλης γυναικας ανδρα μαλλον το εχω φιλτραρει, μπλοκαρει δεν εχω αισθανθει. Πουριτανη δεν ειμαι για να υπερασπιζομαι τα μονογαμικα, αλλα απο την αλλη ειναι οπως το αισθανεται κανεις. Τι ισορροπιες εχει η σαρκα του με τη συνειδηση του. Πολλες φορες η ζηλεια δεν ειναι αποτελεσμα μονο της δικης μας ανασφαλειας αλλα και το πως μας καλλιεργει την ανασφαλεια η αλλη πλευρα.

  18. Παναγιώτης Says:

    Λοιπόν, ήρθε η ώρα να λατρέψετε ένα νέο Blog ονόματι SEXY SECRETS στη διεύθυνση http://www.wet-wise.blogspot.com

    Εκπληκτικές επιλογές Sexy Videos και όλα “ΕΛΕΥΘΕΡΑ” για downloading και το σημαντικότερο……virus-free !!!!

    ENJOY THE RIDE!

  19. AMANTA Says:

    Aν το έκανε, έτσι απο μαγκιά, γιατι το κάνουν όλοι, ή για να επιβεβαιωθεί, ή για να καταξιωθεί στα μάτια των άλλων αντρών, θα τον περιφρονούσα…
    Αν γοητευθεί από μια άλλη γυναίκα, όχι γιατί είναι πιο νέα και πιο όμορφη από μένα, αλλά γιατί είναι απ τις γυναίκες που πάντα τον γοήτευαν, και εγω ξερω καλυτερα απ τον ίδιο πως θα είναι αυτή, …ε! τότε χαλάλι του…
    …………….
    Τι να σας πω δεν μου έτυχε στα τριάντα χρόνια του γάμου μου. Και νομιζω οτι θα ηταν διαφορετικά σε κάθε φάση της κοινής ζωής μας

  20. Αόρατη Μελάνη Says:

    “Φαντάζεσαι ότι κάθε πήδημα είναι κι ένας εν δυνάμει κίνδυνος απώλειας; Κι αν αυτός ο κίνδυνος σίγουρα δεν υπάρχει;”

    Όχι. Αντίθετα, η “απαγόρευση πηδήματος” νομίζω ότι έχει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα: το απαγορευμένο γίνεται πιο ελκυστικό, ίσως κι έμμονη ιδέα.

    Φαντάζομαι ότι υπάρχει κάποια ισορροπία που πρέπει να κρατά κανείς στις σχέσεις – δεν λέω κάτι καινούριο, βέβαια.

    Δεν θέλησα να υποστηρίξω ότι με κάθε πήδημα θα έπρεπε να ζηλεύουμε. Προσπάθησα να πω ότι η ζήλεια είναι πολύ εξατομικευμένη υπόθεση, κι έχει να κάνει με τις εκάστοτε συνθήκες. Μπορεί να μην ζηλέψεις με πεντακόσια πηδήματα, και να ζηλέψεις έναν τύπο με τον οποίο πάει μόνο για καφέ. Μπορεί να μην ζηλέψεις ποτέ με την Σούλα, και να ζηλεύεις σαν τρελός την Βούλα. Τρέχα γύρευε και Νικολό καρτέρει, δεν υπάρχουν κανόνες ούτε δεδομένα, αυτό προσπαθώ να πω.

  21. Tasos Says:

    Κανόνες υπάρχουν, απλά χρειάζεται μελέτη. Ίσως η Σούλα δε σε εκφράζει σαν εγωισμός και δεν έχεις ανασφάλιες αν θα σου φύγει, ενώ με τη Βούλα που έχεις κάποιο κοινό και σε ενδιαφέρει πραγματικά η πιθανότητα να πάει με άλλο κεντρίζει το βιολογικό σου κέντρο επιβίωσης.

    “Το παν ρει”, όλα είναι μεταβατικά στο κόσμο που ζούμε και ο άνθρωπος ψάχνει να βρει κάτι σταθερό, κάτι ασφαλές για να δικαιολογίσει την ύπαρξη του. Συνήθως ψάχνει για μια δουλειά στο δημόσιο, καθορίζει τα όρια του (έθνος – Ηλιότυπε τα δύο θέματα ζήλεια και έθνος μοιάζουν αρκετά), κτίζει περιουσίες και συστήματα ασφαλείας για να αισθάνεται κάποια σιγουριά. Δημιουργεί ιδέες, εκφράσεις και μνημία που τον τοποθετεί στην αιωνιότητα. Τι πιό δυνατό όμως από τη σχέση ενός ανθρώπου με τους συνανθρώπους του; Και εκεί βρίσκεται το κλειδί του ερωτήματος.

    Αποκλείεται το “ξενο-πήδημα” να αποτελεί ζήλια, όμως δημιουργεί ανασφάλεια. Σε κάποιο επίπεδο σκέπτεται ο “λαβών την απιστία” – και αν της αρέσει ο άλλος/η; η, “τώρα που πήγε με τον άλλο μπορώ να την εμπιστευτώ;”, η, “λες να είναι καλύτερος/η;”, η, “αν μου φύγει τι θα κάνω;”. Οι ίδιοι λόγοι που δεν αφήνουμε τους Σκοπιανούς να λένε την χώρα τους Μακεδονία είναι και οι λόγοι που ζηλεύουμε η που τέλος πάντων αισθανόμαστε ανασφάλεια να μοιραζόμαστε τους συντρόφους μας.

    Μπορούμε φυσικά να ξεπεράσουμε όλα αυτά με το γνώθην εαυτόν – αναγνώριση της πηγής της ανασφάλειας, αποδοχή ότι είμαστε προσωρινοί και απεξάρτηση από τις ιδέες που μας φυλακίζουν. Αν φθάσουμε εκεί θα νοιώσουμε το μύνημα του τραγουδιού του John Lennon, Imagine!

  22. Με νόημα Says:

    Η ερωτική ζήλεια, προέρχεται απο την βιολογική της ανάγκη να εξασφαλίσει ΜΟΝΟ στα δικά της παιδιά πατέρα με γονίδια…ανώτερης ποιότητας και απο την ανάγκη του, να διαιωνίση την βιολογική του ταυτότητα. Τα υπολοιπα ανήκουν σε ερωτικές νουβέλλες.

  23. happyshelly Says:

    Καλησπέρα. Από καιρό σε παρακολουθώ και σε πάω, αλλά σήμερα έγραψες με το σχόλιο που διάβασα στην Τσαούσα.
    Τα σέβη μου!

    matriga

  24. fmotis Says:

    Δυστυχώς είναι στη φύση του ανθρώπου της Μεσογείου να το παίζει μάγκας. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη ζηλέψει τη γυναίκα του αν αυτή χαμογελάσει στο γείτονα.
    Ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο που κυκλοφορεί και πολλαπλασιάζεται στο διαδίκτυο είναι το hotwife ή cuckold. Και στις δύο περιπτώσεις η σύζηγος έχει σχέσεις με άλλους άντρες εν γνώση του συζήγου της. Στο cuckolding εισάγεται και το στοιχείο του μαζοχιστή κερατά που παραδίδει την αγαπημένη του στον επιβήτορα, για να την περιποιηθεί έτσι όπως ο ίδιος δεν δύναται.
    Όπως και να το κάνεις το θέμα είναι πολύπλοκο και ο καθε άνθρωπος το σκέφτεται και το νιώθει εντελώς διαφορετικά. Δεν υπάρχει κανόνας που ισχύει για όλους. Γι’ αυτό ας ακολουθήσει ο καθένας τα δικά του βίτσια. Το μόνο βασικό είναι να υπάρχει ειληκρινή επικοινωνία και όλα γίνονται.

    μάκια

  25. Αόρατη Μελάνη Says:

    “Κανόνες υπάρχουν, απλά χρειάζεται μελέτη.”

    Σωστός, Τάσο.

    Ήθελα να πω ότι οι κανόνες είναι πιο περίπλοκοι απ’ όσο συχνά νομίζουμε, και δεν μπορούμε να απλουστεύουμε ούτε να γενικεύουμε (“η ζήλεια οφείλεται πάντα σε κτητικότητα” ή “εγώ δεν ζηλεύω ποτέ” και τα παρόμοια).

  26. marianaonice Says:

    Aνώτερα όντα εμείς οι μπλόγκερς?
    Μήπως έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας?
    χαχαχα!!!

    Ναι η ζήλεια είναι καθαρά αίσθημα κτητικότητας!
    Γιατί σου πήραν κάτι δικό σου!
    Προσωπικά καλά λες δεν θυμάμαι να ζήλεψα το έτερον μου ήμισυ…
    αντίθετα ζήλευα αυτόν που δεν μπορούσα να έχω…
    Άρα η ζήλεια είναι απλά η επιθυμία της κτήσης κάποιου που νομίζουμε ότι δεν μας ανήκει ή ότι πάει να μας ξεφεύγει…

  27. olathapanekala Says:

    δεν ξέρω,δεν απαντώ.Εξαρτάται εν πολλοίς από το άλλο άτομο για μένα.Το πώς το χειρίζεται,πώς θα το χειριστούμε αυτό.Μέχρι τότε….να του καεί το βίδεο,του πούστη….
    :)))

  28. heliotypon Says:

    >Ν. Δημόνικος: ‘Εχεις ακούσει που λένε ότι μέχρι πέντε είναι “δεσμός”; Από κει και πέρα αρχίζει η παρτούζα…🙂

    >The bitch is back: Μπράβα! ‘Ετσι σε θέλω…😉 Ferrari? και κόκκινη; Σου εύχομαι να την αποκτήσεις γρήγορα.

    >despinarion: Απ’ ό,τι έχω καταλάβει από τις αναρτήσεις σου εσύ είναι ακόμη πολύ ερωτευμένη και ίσως κι εκείνος. Μάλλον δεν σας έχει δοθεί η ευκαιρία να τεστάρετε την περίπτωση ζήλειας. Υποθέσεις κάνω, βέβαια. Πάντως …σχετικότητα αποπνέει το σχόλιο, νομίζω…

    >Παναγιώτης: Δεν μπορώ να πω ότι είναι πρωτότυπο. Ούτε με ενθουσίασε. Καλές δουλειές, πάντως, αν είναι δικό σου.

    >ΑΜΑΝΤΑ: Βλέπω ότι είσαι ομόφρων. Καλό να συναντάς ομόφρονες. Δεν νοιώθεις μοναξιά.🙂

    >Αόρατη Μελάνη: Νομίζω ότι τα βλέπεις όλα ρευστά και συμφωνώ μαζί σου. Πολλές παράμετροι παίζουν, αλλά η γενική κατεύθυση της δικής σου θεώρησης δεν αποκαλύφθηκε νομίζω. Σε μένα τουλάχιστον…

    >Τάσος: ‘Ολα αυτά ισχύουν. “Τα πάντα ρει” έλεγε ο ένδοξος πρόγονος (Ηράκλειτος, αν θυμάμαι καλά) και είχε πολύ δίκιο. Και πού να βρεις άκρη μέσα στο χάος της ανθρώπινης ανασφάλειας, ανακατεμένης με βιολογικούς νόμους και ψυχολογία; Like being in the dark, looking in a black box, for a black cat that …isn’t there!

    >Με νόημα: Αυτή πρέπει να είναι η αρχική αιτία, η ενστικτώδης και βιολογική, αλλά στολίστηκε από τη φιλολογία και μετά το χάος! Αλήθεια, ζηλεύουν οι γιαπωνέζοι; Οι γιαπωνέζες;

    >happyshelly: Σ’ ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Τα εκτμώ ιδιαίτερα. Αλλά και σέβη; Με κάνουν να νοιώθω ακόμη γεροντότερος…🙂

    >fmotis: Κάπως έτσι είναι. Θα το ψάξω το site. Αυτό το γενικό συμπέρασμα βγαίνει πάντως. Ρευστό το θέμα.

    >marianaonice: Κι εσύ στο club ανήκεις νομίζω. Καλώς ήρθες!🙂

    >olapanekala: Μήπως μας μπέρδεψες λίγο; Το ξέφυγες! Τώρα τι έχεις με το άτομο; Το να του καεί το video δεν είναι πιά κατάρα. Το DVD ναι…🙂

  29. Marina Says:

    Εξω απο το χορό Ηλιότυπε πολλά τραγούδια ακούγονται.

    Αμα κάποιος έχει ανασφάλεια (όχι μόνο για τις ικανότητές του αλλά γενικώς), άμα θεωρεί ότι η/ο ΧΨ με τον/την συνευρίσκετε του ανήκει, αμα φοβάται μήπως χάσει το αντικείμενο της αγάπης του/της, τότε ζηλεύει.
    Ολα είναι θέμα αυτοπεποίθησης.

    Το να ζηλεύεις όμως την Χ κυρία Υπέροχη που δεν ασχολείται με εσένα, φυσικό είναι, όλοι οι άνθρωποι έτσι λειτουργούν!

  30. heliotypon Says:

    >Marina: Δεν είμαι “έξω από τον χορό”. ‘Εχω κάνει πάρα πολλές σχέσεις και ποτέ δεν ζήλεψα τη σύντροφο. Δεν χρειάζεται να είσαι παντρεμένος για να ζηλεύεις. Οι περισσότεροι ζηλεύουν και όταν είναι μέσα σε μια απλή σχέση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: