Ανθρώπινη ποιότητα…


Δεν ξέρω αν το να μιλάμε για ποιότητα ανθρώπων είναι προσβλητικό για το ανθρώπινο ον το λεγόμενο και …”κορωνίδα της δημιουργίας”, αλλά είναι μια πραγματικότητα ότι οι άνθρωποι δεν έχουν όλοι την ίδια ποιότητα. Τελευταία έχω αρχίσει να παρατηρώ πιο προσεκτικά συμπεριφορές ατόμων και ομάδων με στόχο να ξεχωρίσω αυτά τα χαρακτηριστικά που προδίδουν την ποιότητα. Και, φυσικά, είναι υποκειμενική η κρίση της ποιότητας, αλλά σε μιά δεδομένη κοινωνική ομάδα ίσως είναι δυνατό να εντοπίσουμε τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ποιότητα.

Νομίζω ότι την ποιότητα δεν την κάνει αποκλειστικά η μόρφωση, αν και βοηθά πάρα πολύ. ‘Εχω συναντήσει ανθρώπους χαμηλής μόρφωσης, αλλά με πολύ υψηλή ποιότητα. Και το αντίστροφο!

Λοιπόν, με τα δικά μου τα κριτήρια (ε, δεν έχω κι άλλα…) θα έλεγα ότι ο ποιοτικός άνθρωπος θα είχε τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Θα ήταν τίμιος, έστω κι αν μπορούσε να μην είναι. Το να μην κλέβεις γιατί σε βλέπουν δεν έιναι τιμιότητα, φόβος είναι. Το να μην κλέβεις, έστω κι αν ποτέ δεν θα μαθευτεί, είναι.
  • Θα νοιαζόταν όχι μόνο για τον εαυτόν του και τους δικούς του (συγγενείς, φίλους), αλλά για όλους τους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση. Η έννοια για το κοινό καλό είναι ένα από τα κυριότερα στοιχεία που είναι σε (μεγάλη) ανεπάρκεια! Η Α.Μ. (=αυτού μεγαλειότης) ο εαυτούλης μας είναι στην πρώτη και κυρίαρχη θέση. Οι άλλοι; Ωχ αδερφέ!
  • Θα ήταν δίκαιος. Δεν θα υποστήριζε τον εαυτόν του ή την ομάδα του (οικογένεια, πατρίδα, κλπ) κόντρα στο δίκαιο του άλλου.
  • Θα ήταν ενεργός πολίτης, με ανάμειξη στα κοινά (δεν χρειάζεται να είσαι βουλευτής. Μπορείς να βοηθάς σε διάφορες κοινωφελείς δραστηριότητες της περιοχής σου), χωρίς υστεροβουλία και αναμονή οικονομικού ή άλλου οφέλους.
  • Θα ήταν τελειοκράτης στην δουλειά του. Θα προσπαθούσε να παράγει το καλλίτερο δυνατόν προϊόν ή υπηρεσίες και να βοηθά ακόμη και τους ανταγωνιστές του να κάνουν το ίδιο, στο όνομα του γενικότερου συμφέροντος.
  • Θα ήταν επικεικής με τους άλλους ανθρώπους. Ο καθένας μας έχει τα ελαττώματά του. Αν πυροβολούμε καθέναν που έχει ελαττώματα η ζωή μας θα γίνει ζούγκλα (όπως τώρα, ας πούμε).
  • Θα είχε πραγματικό και όχι επιφατικό σεβασμό για την προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από ηλικία, φυλή, μόρφωση ή άλλα χαρακτηριστικά. Ο σεβασμός αυτός έχει μεν θεσμοθετηθεί στα χαρτιά και υποτίθεται και στην κοινωνία, αλλά ελάχιστοι από μας τον έχουν κάνει βίωμα. Το πώς μιλάμε για τους άλλους και πώς τους θάβουμε με κάθε ευκαιρία δείχνει του λόγου το αληθές.
  • Θα είχαν ουσία οι πράξεις του. Έχουμε γεμίσει από ανθρώπους που ό,τι κάνουν το κάνουν για τους τύπους και όχι για την ουσία. Χαρακτηριστικό κυρίως των δημοσίων υπηρεσιών. Και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, για παράδειγμα: Φοιτητές και σπουδαστές που στόχο έχουν το “χαρτί’ αντί για τη γνώση. Και καθηγητές που αγαντάρουν τη διαδικασία, αφού και αυτοί οι ίδιοι κάνουν την “έρευνα” (τις περισσότερες φορές) για να βγεί το “paper” και να τους βοηθήσει στην καριέρα τους!
  • Θα ήταν ειλικρινής. Δεν θα χρησιμοποιούσε ψέματα για να οφεληθεί. Θα είχε την επίγνωση ότι το δικό του καλό δεν μπορεί να ξεχωρίζει από το γενικό καλό και ότι μόνο η μακροπρόθεσμη οφέλεια της ομάδας συμφέρει και το άτομο. Αλλιώς τα οφέλη είναι παροδικά και επισφαλή.

Μέχρι εκεί μπόρεσα να σκεφτώ (μη με ρωτάτε πάλι “με τι”…). Αν σκεφτείτε κι εσείς μερικά ρίχτε τα στο καλάθι.

Και τώρα ερωτώ ( όπως ο Χαρχούδας της Λιλιπούπολης): Πόσα από τα παραπάνω λέτε ότι διαθέτουμε εμείς, ως λαός, στο μεγαλύτερο μέρος του;  Και απαντώ: Δυστυχώς ελάχιστα και ελάχιστοι άνθρωποι.  Οι περισσότεροι τα σνομπάρουμε αυτά, “ένεκα η μαγκιά”. Είμαστε μάγκες, με την κακή έννοια.

Ίσως και ο κυριότερος λόγος της κακοδαιμονίας μας…

10 Responses to “Ανθρώπινη ποιότητα…”

  1. Ηώς Says:

    Εγώ θα πρόσθετα λίγη αυτογνωσία και αρκετό χιούμορ….
    καλησπέρα

  2. Σοφια Says:

    Φίλε μου,
    υπάρχουν και τέτοιοι . Το πρόβλημα είναι ότι οι υπόλοιποι σε κοιτούν σαν να κατέβηκες από άλλο πλανήτη…..
    Καλημέρα και καλές γιορτές, όπως το αισθάνεσαι καλύτερα.

  3. Κουτος Says:

    Καλα και ωραια τα λες , αλλα δυστυχως στην εποχη που ζουμε με την διαστρεβλωση και την προπαγανδα που τρωμε καθημερινα ,το 90% του πληθυσμου (και λιγο λεω) εχουν γινει “ατιμοι” και μεσα στους ατιμους ,ο εντιμος γινεται ευκολα μα…ας

  4. nicolaos demonicos Says:

    Μέρος από το «Περί κοινής ειμαρμένης» της Ραψωδίας «Περί ιδιοτήτων και ποιοτήτων» του έργου μου «Τω ανθρώπω»:
    [Επέλεξα ένα ελάχιστο τμήμα για να συμφωνήσω, αφού οι άλλες ποιότητες που εμμέσως ή αμέσως αναφέρεις συνιστούν πάνω από 6.000 στίχους.]

    Ν– Θανάση, μην αντρειεύεσαι και στάσου εδώ να κρίνης,
    γιατί ο λόγος ικανός με φίλους να τα βάζης
    δεν είναι· κι αν αντάριασες αλλού είν’ η αιτία·
    ’τι δεν αντάριασες εδώ, μ’ ανταριασμένος ήρθες.
    Κι αν το Θησιό σε ρώτησε τι τρέχει, τι συμβαίνει,
    είναι που ενδιαφέρεται, σαν όλοι οι ανθρώποι
    που ’χουνε νου στο καύκαλο νοιάζονται τα κοινά τους.
    Γιατ’ είν’ η μοίρα μας κοινή σαν των δεντριών την μοίρα,
    όπου η φλόγα τα χτυπά π’ αστόχαστος διαβάτης
    ή αστροπελέκι τ’ ουρανού έσπειρε μέσ’ στο δάσος.
    Και δεν τα βρίσκει όλα με μιας, σαν ήλιος που προβάλλει
    πάνω απ’ τα κόρφια των βουνών φως και ζωή να δώση,
    μα ένα τ’ άλλο απογεννούν θάνατο απ’ την ζωή τους,
    ’τι ο θάνατος θέλει ζωή να πάρη για να ζήση.
    ΘΑΝ– Μα για ποιόν θάνατο μιλάς, Νέστορα, και ποιος είπε
    για θάνατο ή για ζωή; Άλλο ήταν το τροπάρι.
    Ν– Δεν σου μιλώ για θάνατο, Θανάση, ή για ζήση.
    Δεν σου μιλώ τον Χάροντα, όπου ντυτός τα μαύρα
    το δρέπανο ζαλώνεται και βγαίνει να θερίση.
    Μόν’ σου μιλώ για μας εδώ, τους άνοους ανθρώπους,
    π’ αν σαν τα δέντρα πράξουμε, που δεν μπορούν το ένα
    στ’ άλλο να δώση βοθημιά, σαν πέση φλόγα λαύρα,
    έναν τον έναν θα χτυπούν, μονάχους, μόνους, έρμους,
    θλίψη και πόνος, κακουχιά, ο θάνατος κι η λήθη.
    Κι αν στην δικιά σου την πληγή που τρώει τα σωθικά σου
    μα και στην πιο μικρή χρειά δεν εύρης σύνδρομό σου
    άνθρωπο –που ’ν’ τ’ ανθρώπινου δάσους δεντρί και κλάρα–
    να σε νοιαστή κι απλόχερα την συνδρομή του δώση,
    για ένα να ’σαι σίγουρος· πως τούτο ’δω το δάσος
    δεντρί το δέντρο θα καή ως τον αφανισμό του.
    ’Τι άνθρωποι έχουν χρειά ο ένας μας τον άλλον
    κι όποιον κακό τον βρη, μαθές, κι οι άλλοι αδιαφορήσουν,
    η ίδια θά ’βρη συμφορά και την δικιά τους ζήση.
    Κανένας δεν καλοπερνά, αν γύρω του αρρώστοι
    δεν έχουν μέσο γιατρεμού κι αυτός κεριά ανάφτη
    στους άγιους που τον φύλαξαν απ’ την κακιά αρρώστια,
    αντί να τρέξη βοηθός, γνωρίζοντας πως δαύτη
    όξω απ’ το χαγιάτι του ακόμη κι αν περάση,
    θά ’χη αγγίξει και αυτόν κι όλους τους όμοιούς του
    που σφάλισαν τις πόρτες τους και χράμι η νόησή τους
    δεν έτρεξε σ’ ανημποριές και βάσανα των άλλων.
    Κι άσε τι λένε οι πολλοί, πως τάχα οι ανθρώποι
    σε τούτο ’δω διαφέρουνε απ’ τ’ άνοα τα κτήνη,
    όσα πατούν πάνω στην γης ή εντός της ανασαίνουν
    κι όσα αέρα ή νερό έχουνε πάτημά τους·
    στο γέλιο, λέει, το τρανταχτό, το αχνό το χαμογέλιο,
    που ξεχωρίζει όλα τα ζα απ’ τ’ άνθρωπου την ράτσα.
    ’Τι εγώ νομίζω πως σ’ αυτό οι έλλογοι διαφέρουν
    απ’ όσα προηγούμενα αράδιασα και είπα·
    στην θεϊκή συνείδηση πως ο ένας είναι μέρος
    μιας και μονάχης ύπαρξης όπ’ όλα τούτ’ ανήκουν,
    όλα όσα έχουνε ζωή κι όσα ζωή δεν έχουν·
    και όλα ένα είμαστε, αδιαίρετη μονάδα.
    Κι αν κάηκε ένα δεντρί, δεν είν’ το δέντρο μόνο
    που έφυγε απ’ την ζωή· μα ένα μικρό κομμάτι
    αυτής της ίδιας της ζωής που αφορά μας όλους.
    Δέντρο το δέντρο το δεντρί δομείται δα το δάσος.

  5. Tasos Says:

    Ένας άνθρωπος ποιότητας θα αγαπούσε τον πλησίον του, και αυτό απαιτεί:

    – να μη παίρνει πράξεις των άλλων προσωπικά,
    – να συγχωρά τους άλλους για αυτά που δε συμφωνούν μαζί του,
    – να έχει συμπώνια,
    – να αποδέχεται άλλους ανθρώπους όποιας ράτσας και να είναι,
    – να μην κρίνει τους άλλους,
    – να κάνει καλές πράξεις που οφελούν όλους,
    – να συμβάλει στο κεινό συμφέρον,
    – να βοηθά αυτούς που έχουν ανάγκη – όχι μόνο με χρήματα αλλά με χρόνο, προσοχή και συμπόνια,
    – να δει τον εαυτό του μέσα από το σύνολο, όλοι είμαστε το ίδιο, συγκάτοικοι για λίγο καιρό στο ίδιο διαστημοπλοιο που λέγεται γη.

    Διάβασα ένα βιβλίο ενός νευρολόγου πρόσφατα με μια μελέτη που πιστεύω ασχολείται με το θέμα ποιότητας. Το θέμα είναι πως αποφασίζουμε να πράξουμε καθημερινά και η ποιότητα των πράξεων μας. Από την ανάλυση λοιπόν ο εγκέφαλος αποφασίζει είτε βάση του ερπετού (reptilian-παλιό μυαλό) που καθορίζει την προστασία του σώμματος, είτε βάση του νοτιαίου μυαλού (frontal lobe – νέο/λογικό μυαλό). Το παλιό μυαλό έχει την ιδιότητα του “προστατεύω”, “οφθαλμό αντι οφθαλμού”, και όλα γινονται αντιδραστικά και με φόβο. Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό γιατί το σώμα μας γεμίζει από τοξίνες που αποτελούν το άγχος, άρα το άγχος πραγματικά κάνει κακό στην υγεία. Το νοτιαίο μυαλό είναι το λογικό μυαλό αυτό που ασχολείται με την αγάπη, τη συμπόνια, την αδελφικότητα, τη φιλανθρωπία και με το “αν σε χτυπήσει κάποιος στο ένα μαγουλο, γύρνα το άλλο”. Για να καταλάβει τη λειτουργία του νέου μυαλού παρακολούθησε μερικούς μοναχούς που προσεύχόνταν στο θέμα της συμπόνιας και το καλό της ανθρωπότητας. Παρατήρησε ότι υπήρξε αύξηση της ζωτικώτητας του νοτιαίου μυαλού, ηρεμία, και ότι το μυαλό άρχισε να αυξάνεται και το σώμα να θεραπεύεται μόνο του.

    Δυστυχώς οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το νοτιαίο μυαλό με δικούς τους ανθρώπους (οικογένεια που θησιάζονται οι γονείς για τα παιδιά τους που τους εκμεταλεύονται χωρίς όριο), και το ρεπτίλιο μυαλό σε συναλαγές με “άλλους” φοβούμενοι μπας και τους πιάσουν “κοροίδα”. Αυτό άλλωστε απαιτεί η “επιβίωση”, ο “αγώνας”, και η “ταλαιπωρία” της κοινωνίας, όροι που χρησιμοποιούμε καθημερινά. Η ενέργεια του άγχους κυριαρχεί.

    Φυσικά το “αγάπα τον πλησίον σου” δεν είναι νέο ρητό, αλλά στο βωμό “να μη μας πιάσουν κοροίδα”, της μαγκιάς και της πονηριάς, ένοιες που μάλλον πολλοι πιστεύουν μας τις έμαθαν τα μεγάλα συμφέροντα για να μας κυριαρχούν, αφήνουμε το κοινό συμφέρον και ασχολούμαστε με την προσωπική μας (και των δικών μας) επιβίωση.

    Μπορούμε καλύτερα!

  6. Τέο Κιτσάτης Says:

    Πολύ σωστά αυτά που έγραψες.
    Ζω στη Φινλανδία και τα βλέπω αυτά στην καθημερινή μου ζωή.
    Μπράβο σου που παρότι μένεις στην Ελλάδα βλέπεις τα πράγματα τόσο όμορφα Εύχομαι πως και οι υπόλοιποι συμπατριώτες μας το σύντομο δυνατόν καταλάβουν ότι ούτε σαν πρόσωπα ούτε σαν χώρα, είμαστε το κέντρο του κόσμου.

  7. Artanis Says:

    Εγώ βασικά πέρασα να αφήσω ευχές…
    Χρόνια πολλά λοιπόν, και καλές γιορτές να έχεις…Φιλιά…

  8. Άθεος Says:

    Το ίδιο κι εγώ!
    Καλά Ηλιούγεννα!

  9. heliotypon Says:

    >Ηώς: Σωστά. Το χιούμορ είναι καταλυτική ποιότητα.

    >Σοφία: Ναι, και βέβαια υπάρχουν. Μόνο που είναι ελάχιστοι.

    >Κουτός: Δεν πειράζει αν μοιάζει μαλάκας ο τίμιος. Στους ανέντιμους μοιάζει έτσι, οπότε γιατί να τον ενοχλεί;

    >Nicolaos Demonicos: Καλά, ιστορικά θα μείνουν τα δικά σου τα σχόλια… Αυτό μου θυμίζει την παρομοίωση των πλασμάτων της φύσης με τον ωκεανό, όπου τα κύματα εμφανίζονται στιγμιαία ως ατομικότητες, για να χαθούν στην υδάτινη συλλογικότητα μετά από μιά στιγμή.

    >Τάσος: Τα περί reptilian τα έχω διαβάσει και σε κάποιες παραλλαγές, αλλά δεν καταλαβαίνω τι σχέση μπορεί να έχει ο άνθρωπος με τα ερπετά, εννοώ περισσότερο από τα άλλα όντα.

    >Τεο Κιτσάτης: Πολλοί συμπατριώτες μας νοιώθουν έτσι. Το κακό είναι ότι είναι η φοβερά μικρή μειοψηφία.

    >Artanis: Ευπρόσδεκτες οι ευχές και η επίσκεψη. Ανταποδίδω και σου στέλνω φιλιά.

    >Άθεος: Ευχές σύντροφε. “Ηλιούγεννα”; Δεν ήξερα ότι γιορτάζουμε του ήλιου τη γέννηση! Εγώ θα έλεγα ότι κάτι έχει να κάνει με το χειμερινό ηλιοστάσιο που είναι 4 μέρες νωρίτερα.

  10. Tasos Says:

    Ηλιότυπε, πιστεύω ότι ο χαρακτηρισμός εννοεί περισσότερο την παλαιτότητα αυτού του μέρους του μυαλού, και επίσης συνδέει την συμπεριφορά με το ζωοτικό μας ένστινκτο.

    Έχω και μια άλλη θεωρία που ασχολείται λίγο με θρησκευτικό περιεχόμενο. Πιστεύω λοιπόν ότι το ερπετικό μυαλό παρομοιάζεται σην παλαιά διαθήκη που το κοινωνικό πνεύμα είναι “οφθαλμόν αντι οφθαλμού”, και το νοτιαίο μυαλό με τη καινή διαθήκη με το “γύρνα το άλλο μάγουλο” και την μεταβολή προς την συμπώνια, αγάπη στον πλησίον όποιος και αν είναι, όποιο παρελθόν και αν έχει. Οπότε εφ’όσον η παλαιά διαθήκη αρχίζει με τη γέννεση και το ερπετό που κεντρίζει τους πρωτογενείς ανθρώπους, ίσως γιαυτό και βρίσκει την ονομασία του στο χαρακτηρισμό του παλαίοτερου μέρους του μυαλού μας.

    Καλές γιορτές! Και καλή ξεκούραση σε όλους!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: