Εθνικές αγκυλώσεις (Επανάληψη)


Σήμερα σκέφτηκα να ασχοληθώ με την Μαντόνα, που είναι και επίκαιρη, αλλά μετά θυμήθηκα ότι δεν ξέρω απολύτως τίποτε για το κοριτσάκι! Πέραν από τη διαπίστωση για ένα όμορφο παρουσιαστικό δεν θα μπορούσα να γράψω τίποτε άλλο για την καλλιτέχνιδα. ‘Οταν μου τηλεφώνησε ζητώντας επιμόνως να με δει (διαβάζει τακτικά το “Μουνί” σε μετάφραση…) της είπα να το ξεχάσει γιατί δεν είχα χρόνο για ακόμη μία διάσημη θαυμάστρια! Επίσης θυμήθηκα ότι από καιρό ήθελα να γράψω για τις Εθνικές αγκυλώσεις μας ως λαού κι αν συναντούσα τη Μαντόνα μπορεί να με μπέρδευε, ως Αμερικανίς αυτή!

Αγκύλωση” στη ιατρική λέγεται η “έκτοπη οστεοποίηση” (αν δεν κάνω λάθος) και είναι μιά κατάσταση όπου λόγω δημιουργίας οστεϊκών συμφύσεων, από παρατεταμένη ακινησία, ο ασθενής εμφανίζει δυσκολία στην κίνηση (έτσι περίπου λένε τα σχετικά κείμενα).  “Αγκύλη” είναι γνωστό τι είναι: Μιά υψηλότερου βαθμού παρένθεση. Συγγενείς λέξεις: Αγκίστρι, Άγκιστρο, Άγκυρα, Αγκλίτσα, Angle, Angolo, Angler, Angeln, κ.α. Από την ιατρική της έννοια προέρχεται και η έννοια ως καθήλωση σε πρότυπα, πνευματική ή διανοητική δυσκαμψία ή ακαμψία.

Φτάνει η ετυμολογία.  Δεν είμαι και ειδικός, για να με πάρετε και στα σοβαρά, ρε γαμώτο!

Οι λαοί ορίζονται (και) από τον εθνικό χαρακτήρα τους. Λέμε: “Οι Σκωτσέζοι (και οι Ισραηλίτες) είναι τσιγούνηδες”. “Οι Γερμανοί είναι μεθοδικοί”, “Οι Ιταλοί γουστάρουν τα μακαρόνια” (κι εγώ, ρε παιδί μου, αλλά χωρίς να είμαι, απ΄όσο ξέρω, Ιταλός), “Οι Γάλλοι είναι καλοί εραστές” (δεν έχει αποδειχτεί επίσημα αυτό, νομίζω), οι Γιαπωνέζοι πολύ καθαροί, και πολλά άλλα. Βέβαια να θυμάστε ότι αν γενικεύσουμε τους (απαξιωτικούς) χαρακτηρισμούς μπορεί να φτάσουμε και στον ρατσισμό.

Οι ‘Ελληνες έχουμε ένα υπέροχο χαρακτήρα, πέραν κριτικής (ξέρεις ποιός είμ’ εγώ ρε;), αλλά έχουμε και μερικές “αγκυλώσεις”. Ας κάνουμε μιά προσαπάθεια να καταγράψουμε τις αγκυλώσεις μας. ‘Ισως αυτό μας βοηθήσει να τις ξεπεράσουμε, εν μέρει, τουλάχιστον.

  1. Κομματισμός: Κάθε ‘Ελληνας θεωρεί υποχρέωσή του να “ανήκει” σ’ ένα κόμμα. Δεν είναι απλώς συμπαθών, ή ψηφοφόρος. ΑΝΗΚΕΙ και μάλιστα πιο συχνά με κληρονομικό τρόπο: ‘Ηταν οπαδός ο παππούς, ο πατέρας, άρα κι αυτός. Φυσικά και όλη η οικογένεια μοιράζεται τη συμπάθεια για το κόμμα και στις εκλογές το ψηφίζουν. Σου λέει π.χ. ο άλλος: “Εγώ είμαι νεοδημοκράτης”. Κι αυτό ισχύει ό,τι κι αν κάνει η Ν.Δ., ακόμη κι αν όλοι οι βουλευτές της συλληφθούν  “κλέπτοντες οπώρας” (κάποιοι έχουν συλληφθεί ήδη, για να μην ξεχνιόμαστε…). Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα κόμματα. Ελάχιστοι αλλά υπαρκτοί (ευτυχώς)  αυτοί που ψηφίζουν με κρίση των πράξεων ή του προγράμματος ενός κόμματος και είναι αυτοί που, τελικά, μεταβάλλουν τα εκλογικά αποτελέσματα. Βέβαια, για πολλούς “ανήκοντες” ισχύει και υστεροβουλία, μιά και αποβλέπουν και σε ρουσφέτια παντός είδους από το κόμμα “τους”…
  2. Ποδόσφαιρο: Όπως ανήκει σε κόμματα ο ‘Ελληνας θεωρεί υποχρέωσή του να ανήκει και σε κάποια ποδοσφαιρική ομάδα. “ΕΙΜΑΙ Παναθλιακός” λέει κι εδώ ταυτίζεται, στην ουσία, με τα συμφέροντα του (κροίσου συνήθως) ιδιοκτήτη της ομάδας, ασχέτως αν δεν αποκομίζει τίποτε από την αφοσίωσή του στον πλούσιο ποδοσφαιράρχη. Σ’ αυτή την περίπτωση λειτουργεί εντελώς ρομαντικά και μπορεί να γίνει εχθρός και μέχρι θανάτου (στην κυριολεξία) με οπαδό ανήκοντα σε άλλον κροίσο-ιδιοκτήτη ομάδας! Χώρια που ξοδεύει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του, πέραν από την παρακολούθηση των “αγώνων”, στις ατέλειωτες συζητήσεις για το ποδόσφαιρο (δείτε πόσοι ραδιοφωνικοί σταθμοί ασχολούνται αποκλειστικά με τη μπάλα!).
  3. Εργασία: Ο εργασιακός παράδεισος (σχεδόν) κάθε ‘Ελληνα/ίδας είναι το δημόσιο, που περιλαμβάνει τους δήμους και τις ΔΕΚΟ. Εκεί, πέραν από την μονιμότητα (που χτυπιέται να την αποκτήσει αν τυχόν είναι “συμβασιούχος”) έχει εξασφαλίσει την ατιμωρησία για την τεμπελιά και την χαμηλή (έως καθόλου) απόδοση, έχει εξασφαλίσει τις κοπάνες του, και πολύ συχνά, τεράστια έσοδα από μίζες που παίρνει για να κάνει απλώς τη δουλειά του ή για να παρανομεί, με τον προϊστάμενο να κλείνει μόνιμα τα μάτια, μια κι αυτός του ίδιου φυράματος είναι!
  4. Παιδεία: ‘Ολοι οι Έλληνες θέλουν παιδεία για τα παιδιά τους (Καλά, αυτοί δεν πήραν, να πάρουν, τουλάχιστον, οι βλαστοί τους!). Το πρόβλημα είναι ότι από την παιδεία θέλουν μόνο το “χαρτί”. ‘Ετσι εξηγείται η σχεδόν εχθρική σχέση με τους δασκάλους των παιδιών τους. ‘Ετσι εξηγείται η άρνηση στη μάθηση (μην ξεχνάμε το σύνθημα: “‘ΟΧΙ στην εντατικοποίηση των σπουδών” που με τόση ζέση υποστήριξαν, δυστυχώς και προοδευτικά κόμματα). ‘Ετσι εξηγείται γιατί απεργίες, καταλήψεις, αποχές και άλλα “επαναστατικά” εφευρήματα κρατούν μόνιμα τα παιδιά μακρυά από τα θρανία τους!
  5. Θεοκρατία: Αν και δεν ασχολείται ο μέσος Έλληνας φιλοσοφικά με τη θρησκεία, αν και βλαστημάει βάρβαρα “τα θεία”, έχει στενή σχέση με το θρησκευτικό κατεστημένο. Το κράτος του είναι ραμένο πάνω στα μαύρα ράσα των παπάδων. Πέραν από τα “μυστήρια” (γάμος, βαφτίσια) που τα θεωρεί απαραίτητα, δεν ξεκινά τίποτε σημαντικό αν δεν είναι παρόντες οι ρασοφόροι. Ανοίγει μαγαζί; ανοίγουν τα σχολεία; χτίζει σπίτι; ξεκινάει δημόσιο έργο; ξεκινά νέα κυβέρνηση; καθελκύεται πλοίο; ανοίγει μια έκθεση; οι παπάδες “πρώτο τραπέζι πίστα”! Κόλλημα φοβερό με το ράσο! Υπέρμετρος μεταφυσικός φόβος ή αταβιστικό χαρακτηριστικό από την τουρκοκρατούμενη κοινωνία, άραγε;
  6. Το πιάσιμο της “καλής“: Οι περισσότεροι λαοί της Ευρώπης εργάζονται για να κάνουν μιά καριέρα ή μιά περιουσία, ανάλογα με τις φιλοδοξίες του καθενός. Ο ‘Ελληνας σπαζοκεφαλιάζει για το πώς θα “πιάσει την καλή”. Μπορεί να είναι από τζόγο, από κληρονομιά, από απάτη, από πολιτική θέση, από δημοσιοϋπαλληλική μιζαδόρικη καριέρα, από το χρηματιστήριο (έτσι εξηγείται και το πρόσφατο δράμα όπου έπαιζαν όλοι χωρίς να έχουν ιδέα από το παιχνίδι), στόχος “η καλή”.  Η “καλή” λέγεται και “αρπαχτή”. Το μόνο που δεν σκέφτεται είναι να δουλέψει σωστά κι εσυνείδητα. Γιατί αυτό παίρνει χρόνο, ενώ αυτός θέλει τώρα το BMW, τη μεζονέτα, τη γούνα, το εξοχικό, το σκάφος, τα μαγαζιά της νύχτας, το Μπαλί, τα ντιζαϊνάτα ρούχα!
  7. Οι “άλλοι” πάντα φταίνε: Αν και έχει όλες τις προϋποθέσεις (αυτό σε άλλη ανάρτηση…) να ζει μιά ευτυχισμένη ζωή, ο ‘Ελληνας είναι μίζερος. Δυστυχής. Αλλά πάντα οι άλλοι φταίνε για το κατάντημά του και κυρίως οι ξένοι: Οι Εβραίοι, οι Αμερικάνοι, οι Αλβανοί, οι Τούρκοι.  Για την (οποιαδήποτε) κυβέρνηση φταίει η μείζων αντιπολίτευση (που ήταν πριν κυβέρνηση) και για την αντιπολίτευση η κυβέρνηση. Ο άλλος οδηγός για το τροχαίο, ο/η σύζυγος για τον αποτυχημένο γάμο (“αυτή η κουφάλα” ή “αυτός ο πούστης”). Εμείς δεν φταίμε ποτέ. Ποτέ δεν είμαστε υπεύθυνοι και για τίποτε! ‘Αντε, έτσι, να κάνεις αυτοκριτική και βελτίωση!
  8. Τα “ξενόφερτα”: ‘Οταν ο Καποδίστριας έφερε τις πατάτες κανείς δεν τις ήθελε γιατί ήταν ξενόφερτες. Έπρεπε να μεταχειριστεί κόλπο για να κάνει τον (τότε κλέφτη κατά κανόνα) ‘Ελληνα να τις κλέψει και να τις δοκιμάσει. Σε εθνικιστικές εξάρσεις ο ‘Ελλην κατηγορεί τα ξενόφερτα γενικώς, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει από του να εισάγει τα πάντα που καταναλίσκει και να έχει φτάσει σε γεωργική παραγωγή σχεδόν μηδέν, ενώ κάποτε ήταν κυρίως γεωργός . (Ούτε τίποτε άλλο παράγει…).
  9. “Ωχ αδερφέ”: Το πιο σεμνό. ‘Εχει και σύγχρονες, πιο χυδαίες, παραλλαγές: “δεν μας χέζεις!” “δεν γαμιέται!” Η απόλυτη έκφραση της αδιαφορίας για ό,τι δεν τον αφορά άμεσα. Τι κι αν καίγεται το δάσος στην Κρήτη αφού αυτός μένει (π.χ.) στην Πάτρα! Τι κι αν πεινάνε οι γέροι με τα €300 σύνταξη, αφού αυτός τα έχει οικονομήσει χοντρά! Τι κι αν έχει τσουνάμι στην Ινδονησία αφού αυτός είναι ασφαλής στο ρετιρέ του στην Εκάλη! Αυτό εξελίσσεται και σε πλήρη αδιαφορία για τα κοινά, αν δεν έχει να αναμένει τίποτε από τις πολιτικές εξελίξεις.
  10. “Κάνε με πρωθυπουργό”: Ο κάθε ‘Ελληνας είναι ένας “δυνάμει” πρωθυπουργός. Και για μιά μέρα αν γίνει πρωθυπουργός θα λύσει όλα τα προβλήματα! Ξέρει τα πάντα. ‘Εχει γνώση για όλα. Θέματα Ιατρικά, αγροτικά, παιδείας, τέχνης, φυσικής, χημείας, αστροφυσικής, στρατιωτικά, διεθνούς πολιτικής, νομικής, αθλητικά (κυρίως). Το “ΕΓΩ να σου πω τι θα κάνεις” δίνει και παίρνει. Δεν έχει απλώς γνώμη. Δεν “νομίζει”. Δεν “υποθέτει”. ΞΕΡΕΙ! (ξεράδια!). Γι’ αυτό και δεν ακούει κανέναν, δεν θέλει να μάθει (και δεν μαθαίνει), δεν τον ενδιαφέρει η άποψη του ειδικού, γιατί ξέρει καλλίτερα. Και μόνο όταν κινδυνεύει να πάει φυλακή ικετεύει τον δικηγόρο να τον σώσει κι όταν αρρωστήσει και κινδυνέψει, “γιατρέ μου” και “γιατρέ μου” το πάει!

Σίγουρα η λίστα δεν εξαντλείται εδώ. Συνεργασίες και προσθήκες δεκτές κι επιθυμητές.

ΥΓ: Εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν. Κι αυτές κάνουν τη ζωή μας κάπως ανεκτή…

10 Responses to “Εθνικές αγκυλώσεις (Επανάληψη)”

  1. ria Says:

    μα και συ αγόρι μου, ολόκληρη μαντόνα και την έφτυσες έτσι;

    τσ τσ τσ…

    όσο για τις εμμονές μας και τις αγκυλώσεις μας, λάθος ο ορισμός της αγκύλωσης, και λίγα λες!

  2. eva stamou Says:

    Πολύ εύστοχα και τα δέκα σημεία της λίστας! Καλό βράδυ.

  3. menia Says:

    πάρα πολύ σωστά τα λες!!! έτσι είναι…δυστυχώς!
    όσο για τη Μαντόνα…..κοριτσάκι??? !!!! :p lol!!!

  4. heliotypon Says:

    >ria: Προτιμώ τις ντόπιες γυναίκες🙂 Λάθος ορισμός; Τον αντέγραψα, μάλλον από Wikipedia (πάνε χρόνια που την έγραψα και δεν θυμάμαι από που βρήκα τις πληροφορίες). Δεν είμαι γιατρός και δεν έχω δυνατότητα να κρίνω τον ορισμό, αλλά εσύ κάτι θα ξέρεις. ‘Ισως θα μπορούσες να μας δώσεις τον σωστό.

    >eva stamou: Χαίρομαι για την επίσκεψη μετά από πολύ χρόνο. Ευχαριστώ.

    >menia: Ευχαριστώ κι εσένα. Η Μαντόνα, ε τι είναι; αγοράκι;🙂

  5. Tasos Says:

    Σωστά όλα αυτά Ηλιότυπε αλλά ποιά είναι η πηγή του προβλήματος και θα μπορούσαμε να γίνουμε καλύτεροι; Μήπως το πρόβλημα δεν είναι Ελληνικό αλλά ανθρώπινο και απλά εμείς βλέπουμε την Ελληνική του διάσταση; Προσωπικά παρατηρώ ότι όλοι οι άνθρωποι στο κόσμο, λίγο ή πολύ δεν διαφέρουν από τους Ελληνες απλά ζουν σε άλλο περιβάλλον.

    Η δική μου κρίση για την πηγή του προβλήματος είναι αυτό που αποκαλεί ο Φρούντ το ΕΓΩ. Ο άνθρωπος ορίζει τον εαυτό του σε σχέση με τους άλλους και φροντίζει επι το πλήστον μόνο για αυτόν. Ανάλογα με την κοινωνία που ζεις όταν νοιώθεις μέρος του συνόλου το ΕΓΩ είναι λιγότερο έντονο, ενώ όταν ζεις σε μια κοινωνία που διασπάτε το ΕΓΩ μεγαλώνει και επικρατεί των επιλογών σου.

    Σήμερα βλέπουμε στη Δύση ανθρώπους που έχουν πολλά αγαθά αλλά βασικά νιώθουν μοναξιά και κατάθληψη. Το περιβάλλον τους κάνει να βασίζονται μόνο στις δικές τους δυνατότητες, απομακρύνεται ο ένας από τον άλλο, δεν εμπιστεύεται ο ένας τον άλλο και καθένας επιζεί μόνο για την πάρτη του. Αποτέλεσμα να αποσυνδέεται από τους γύρω του, να ζει μόνος του και να φθάνει στην κατάθληψη.

    Ίσως και αυτός να είναι ένας από τους λόγους που ο λαός προσπαθεί έστω και εγωκεντρικά να επιδιώκει κοινωνικές ομάδες, αθλητικά και θρησκεία για να νιώσει ότι είναι μέρος από το σύνολο. Δυστυχώς όμως το εγωκεντρικό στοιχείο έχει επικρατήσει σε τέτοιο επίπεδο που και αυτοί που συμμετέχουν σε αυτές γίνονται νήσοι επιδιόκοντας την δόξα και την αρχηγεία.

    Πιστεύω αν το ψάξεις λίγο θα συμφωνήσεις μαζί μου ότι για να ξεπεράσουμε τις αρρώστιες της ημέρας θα χρειαστεί να στρέψουμε το βλέμμα μας στις ομοιότητες μας και όχι στις διαφορές μας. Όταν όλοι μαζί εργαστούμε για ένα καλύτερο σήμερα που συμπεριλαμβάνει όλους μας, τα αποτελέσματα θα είναι άξια! Για να το κάνουμε χρειαζόμαστε αρχηγούς που θα μας ενώσουν ή να ενωθούμε από μόνοι μας (το προτημότερο!).

  6. heliotypon Says:

    >Tasos: Σωστό είναι ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν κοινά χαρακτηριστικά, αλλά μερικά είναι πιο έντονα σε ορισμένες ομάδες. Αυτό ακριβώς επισημαίνω, δηλαδή ότι εμείς διαθέτουμε κάποια χαρακτηριστικά σε πιο έντονο βαθμό απ’ ότι κάποιοι άλλοι λαοί και κυρίως υπονοώ τους Ευρωπαϊκούς, στους οποίους υποτίθεται ότι ανήκουμε. Π.χ. η κομματικοποίηση, η ποδοσφαιρομανία, η αδιαφορία για τα κοινά και όλα όσα αναφέρω, είναι ιδιαίτερα έντονα στον Ελληνικό πληθυσμό σε σύγκριση με τους λοιπούς Ευρωπαίους. Και σωστά τα λες ότι όλοι πρέπει να εργαστούμε για ένα καλλίτερο μέλλον, αλλά η ομόνοια και η συντονισμένη εργασία προϋποθέτει παιδεία, κάτι που δεν έχουμε. Και με την “παιδεία” δεν εννοώ τη μόρφωση που παίρνουμε στα σχολεία (που κι αυτή ελλιπής είναι), αλλά το σύνολο των ιδιοτήτων του χαρακτήρα που κάνουν τη ζωή του ατόμου και του συνόλου πιο πρακτική, πιο εύκολη, η, αν θέλεις, λιγότερο δύσκολη. Π.χ. ο παραμερισμός του ιδιωτικού συμφέροντος εμπρός στο κοινό είναι χαρακτηριστικό παιδείας. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά άλλα ακόμη, που δεν τα έχουμε ως λαός. ‘Ισως το κάνω σε άλλη ανάρτηση.

  7. Chrisgio Says:

    Αγκύλωση
    Είμαι τσιγκούνης, μεθοδικός, μακαρονάς, καλός εραστής (παίζεται λόγω ηλικίας!), καθαρός αλλά και ΜΑΛΑΚΑΣ.
    Εθνικότης: Σκωτσεζογερμανοιταλογαλλογιαπωνέζο-ΕΛΛΗΝΑΣ που γεννήθηκα στο Βόλο, ενώ ο πατέρας μου ήταν απ’ τον κάμπο και η μάνα μου πηλιορείτισσα.

    Κομματισμός
    Είμαι Σοσιαλνεοδημοκράτης-Βασιλοκουμμουνιστής από πάππου προς πάππο και είμαι υπερήφανος γι’ αυτό. Πάντα ψήφιζα όπου φυσούσε ο άνεμος! Γιατί έτσι με συνέφερε!

    Ποδόσφαιρο
    Σαν «ΕΛΛΗΝΟΜΑΛΑΚΑΣ» ταυτίζομαι με τον κροίσο ιδιοκτήτη της ομαδάρας μου και είμαι έτοιμος και φυλακή να πάω, να πεθάνω για τον ΦΥΡΕΡ μου. Και αυτό τον καιρό μη με πολυκολλάτε, αρκετό ζόρι τραβάω με την υπόθεση του ΤΣΑΚΟπρίγκιπα που δεν βάζει τα 15 εκατομμύρια…

    Εργασία
    Εδώ δεν έχω κουράγιο ούτε πλάκα να κάνω. Δεν υπήρξα ποτέ δημόσιος υπάλληλος. Κι ευχαριστώ το θεό που με φώτισε να παραμείνω εξ’ αρχής ΕΚΤΟΣ!

    Παιδεία
    Ναι στην παιδεία των υψηλών βαθμών στο λύκειο για να ανεβαίνουν τα μόρια. Θάνατος στους καθηγητές που το αρνούνται και τολμούν να εντατικοποιήσουν τις σπουδές των βλασταριών μας. Ναι στις απεργίες, τις καταλήψεις, τις καδένες και τα λουκέτα. Ας είναι καλά το Άγιο Πνεύμα και η επιφοίτησή του.

    Θεοκρατία
    Όσο θυμάμαι τη Δημητρούλα να μας μιλάει, την εποχή της παντοδυναμίας της, για την «ορθοδοξία» λες και είναι η θρησκεία των ολίγων, των αρίστων του Θεού. Αλλά μήπως όλα τα πολιτικά κοπρόσκυλα το ίδιο δεν έκαναν και κάνουν τόσα χρόνια; Γαμώ το κερατό σας! Ωχ έβρισα ευτυχώς όχι τα θεία γιατί θα χαρακτηριστώ σαν ΜΕΣΟΣ ΕΛΛΗΝΑΡΑΣ.

    Το πιάσιμο της «καλής»
    BMW, τη μεζονέτα, τη γούνα, το εξοχικό, το σκάφος, τα μαγαζιά της νύχτας, το Μπαλί, τα ντιζαϊνάτα ρούχα; Αυτά τελείωσαν, διηγώντας τα να κλαις. Οι ευκαιρίες που υπήρξαν πριν κάμποσα πέρασαν ανεκμετάλλευτες. Τώρα ας βολευτείτε με λίγο στημένο στοίχημα καμιά ληστεία μετά φόνου. Κατήφορος!

    Οι «άλλοι» πάντα φταίνε
    Μετάθεση ευθυνών, συνωμοσιολογία, δικαιολογίες του κώλου.
    Αυτοκριτική και βελτίωση; Τι είναι αυτό;
    Αυτά τα θέματα ρε κορόιδο έχουν λυθεί τελεσίδικα και αμετάκλητα. Οι «άλλοι» πάντα φταίνε.

    Τα ξενόφερτα
    Οδοντογλυφίδες από την Τουρκία, πλαστελίνη από την Ταϊλάνδη, βελόνια και καρφίτσες από το Βιετνάμ, ρεύμα από την Βουλγαρία, πατάτες από την Αίγυπτο. Βέβαια σήμερα ο μεγάλος εχθρός μας και μεγάλο μέτωπο αντίστασης «με το νου και τα μάτια» είναι τα γερμανικά VW, τα Mercedes, τα Audi.
    Στα χαρτιά τα παραπάνω προϊόντα και όχι μόνο κατέχουν τις υψηλότερες θέσεις στις εισαγωγές μας.

    Ωχ αδερφέ
    Ακόμα σήμερα υπάρχουν τύποι ΕΛΛΗΝΑΡΑ που σχολιάζουν τα περί κρίσης εδώ στο Βόλο ως εξής:
    Ποια κρίση ρε μαλάκα; Τα τσιπουράδικα είναι γεμάτα κάθε βράδυ, οι καφετέριες το ίδιο.
    Εν τω μεταξύ το δικό του «λίπος δεν έχει τελειώσει ακόμα.
    Θυμάμαι τον Χ.Κλύνν να λέει: « Το χαβιάρι ΜΑΥΡΟ, το κρασί ΠΑΛΙΟ…,… Χάλια, χάλι, χάλια!!!
    Μόλις αυτό συμβεί θα περάσει το… ποτάμι! Και τότε; Ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε. Αγωνιστής, επαναστάτης το καημένο το φτωχαδάκι!

    Κάνε με πρωθυπουργό
    No comments

    Περισσότερα δεν χρειάζονται. Όσα και να αναφέρουμε θα καταλήξουμε στο ίδιο σημείο, οπότε ποιος ο λόγος;

  8. Tasos Says:

    Θα συμφωνήσω ότι είναι πολύ ευκολότερο να μιλάμε παρά να πράτουμε, ποιό εύκολο να κρίνουμε και να λέμε τι φταίει (το κάνουμε τον ξερόλα) παρά να λύνουμε τα προβλήματα…όμως γιατί το κάνουμε αυτό; Μήπως λαμβάνουμε αποτελέσματα που μας αρκούν να περνάμε ωραία;;; ξέρεις πως εκπαιδεύουν τα σκυλιά ε; όταν κάνουν κάτι καλό παίρνουν φιλοδόρημα όταν δε το κάνουν μένουν νυστικά!! Κάπως έστι δουλεύει η παιδεία…

    Ας δούμε τη διαφορά Ελλήνων – Γερμανών τα δύο άκρα της Ευρώπης. Πως διαφέρουν; Θές να μας πεις ότι οι Γερμανοί δεν έχουν κόμματα, ποδόσφαιρο και φανατισμό, θρησκεία (ο Χίτλερ σκότωνε τους εβραίους λόγο θρησκείας ξέρεις), εγωισμό και απλιστία;;;;; Έχουν! Απλά οι Γερμανοί ξέρουν ότι για να “φάνε” πρέπει να δουλέψουν, αν δε δουλέψουν δε θα τους δώσει κανείς!!!! Οπότε η παιδεία της επιβίωσης τους λέει: ακολουθήστε τους νόμους, δουλέψτε και ζήστε ανάλογα για να επιβιώσεται. Εμείς τι έχουμε; μπλα, μπλα, μπλα, μπλα παράπονα, λόγια, λόγια, λόγια, έχουμε μάθει στη κλαψούρα, στο παραμύθι και στον λαικισμό γιατί βγάζουμε κάτι από αυτό,,,, ζούμε χωρίς να τσιτωνόμαστε!!! Πουλάμε παραμύθι, αέρα και κάπως (μάλλον με δανεικά) επιβιώνουμε! Δηλαδή όλα αυτά τα τελευταία 20 χρόνια καταφέραμε να μη κάνουμε (σχεδόν) τίποτα και να επιβιώνουμε πάρα πολύ καλά! Αυτό αγαπητέ είναι παιδεία!!!

    Ξέρεις καλά φίλε Ηλιότυπε ότι παιδεία δεν είναι αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά στο σχολείο αλλά αυτά που όλοι μαζί μεταφέρουμε στην καθημερινή μας ζωή. Τα παραδείγματα που παίρνουμε από τους γονείς, τους φίλους, τους συνεργάτες κτλ. Όταν κάποιος δικός μας παίρνει σύνταξη – χωρίς λόγο – και περνάει καλά χωρίς να δουλεύει, ε γιατί να μην έχουμε και εμείς; Όταν ο φίλος μας παραβιάζει τους νόμους και δεν έχει πρόβλημα γιατί έχει κάποιο δίκό τους στο δήμο, την αστυνομία, την εφορία κτλ ε βρίσκουμε και εμείς ένα δικό μας – κουμπαριάζουμε, πουλάμε τη ψήφο μας, γινόμαστε φίλοι του κτλ… Δεν μαθαίνεις τέτοια μαθήματα στα σχολεία αλλά στο δρόμο…. Και πως αλλάζεις το δρόμο;;;; Δεν προσφέρεις φιλοδόρημα και δημιουργείς συνθήκες Γερμανίας….. αλλά όπως λέει και η παροιμία “δύσκολο να μάθεις γέρικο σκυλί νέες συμπεριφορές”,,, θα πονέσει!!!!

  9. heliotypon Says:

    >Chrisgio: Ωραία τα σχόλιά σου. Καταγράφονται.

    >Τasos: ‘Ενας λαός που έμαθε να ζει από τα δανεικά είναι δύσκολο να αλλάξει! Δεν βλέπεις ότι όλοι μιλάνε για ανάκαμψη και ανάπτυξη, αλλά κανένας δεν ξέρει να πει τι πρέπει να γίνει προς αυτή την κατεύθυνση; Ούτε πολιτικός, ούτε δημοσιογράφος ούτε κανένας άλλος, απ’ αυτούς που μιλάνε πολύ, μας λέει πώς θα γίνει η ανάπτυξη, τι πρέπει να κάνουμε για να αναπτυχθούμε! Γενικολογίες και αοριστίες και μόνο οι συνειδητοί επιχειρηματίες κάνουν, έστω μικρά, βήματα προς την κατεύθυνση της παραγωγής και της εξαγωγής προϊόντων και υπηρεσιών. Μόνο από την ιδιωτική πρωτοβουλία μπορούμε να περιμένουμε την ανάπτυξη, αλλά ο δημόσιος τομές παρεμβάλλει διαρκώς δυσκολίες. Εδώ και μερικές μέρες προσπαθώ να επικοινωνήσω τηλεφωνικώς με την πολεοδομία για να πάρω διευκρινήσεις επάνω σε διατάξεις ασαφούς νόμου (άλλη πληγή οι προχειρογραμμένοι νόμοι) και δεν απαντούν τα τηλέφωνα. Δηλαδή σε αναγκάζουν να πας επί τόπου, να χάσεις μερικές ώρες στις ουρές, για να πληροφορηθείς κάτι που χρειάζεται ένα λεπτό επικοινωνίας! ‘Αντε μετά να κάνεις ανάπτυξη με τα φρένα που σου βάζουν!

  10. Homepage Says:

    … [Trackback]…

    […] Read More here: heliotypon.wordpress.com/2011/12/06/εθνικές-αγλυλώσεις-ε/ […]…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: