Οι ψυχολογία της κρίσης (ή η λογική της παράνοιας)…


Ο Στέλιος Ράμφος μου ήταν (σχεδόν) άγνωστος μέχρι πριν λίγους μήνες. Διαβάζοντας το βιβλίο του “Η λογική της παράνοιας” ένοιωσα νέο φως να πέφτει στον (όποιο) νου διαθέτω, σχετικά με την ψυχολογία μας, ως λαού και τα δεινά που μας κατατρύχουν. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από μας πιστεύουμε εύκολα τις θεωρίες περί διεθνούς συνωμωσίας για να καταστρέψουν, ειδικά εμάς, απ’ όλους τους λαούς του κόσμου, σαν τάχα όλοι οι “μεγάλοι” να μας φοβούνται λόγω των …εξαιρετικών ικανοτήτων μας! Είμαστε ακόμη “παιδιά” στην νοοτροπία και στην ψυχολογία, τονίζει ο Ράμφος, με πολλούς τρόπους, σε όλη την έκταση του βιβλίου.

Το βιβλίο είναι συρραφή συνεντεύξεων σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς δημοσιογράφους και συχνά επαναλαμβάνεται, αλλά αυτό βοηθά στην κατανόηση των, συχνά δύσκολων, εννοιών της φιλοσοφικής σκέψης του Ράμφου. Σας δινω ένα πολύ μικρό, αλλά χαρακτηριστικό, δείγμα από τις 400 σελίδες του βιβ λίου.

Σημειώνω ότι Ράμφος γράφει με την παλαιά γραμματική και σε πολυτονικό. Το κείμενο το μετέφερα με σάρωση της σχετικής σελίδας και επεξεργασία με πρόγραμμα OCR.

Ή ιδεολογία πού έφερε άναδρομικά τό έμφυλιακό μέ­νος ώς περιεχόμενο της πολιτικής σέ ειρηνική περίοδο, τροφοδότησε φαντασιώσεις «άπελευθερώσεων» οί όποι­ες συγκάλυψαν χρόνια νοσήματα, δπως ή βαθύτατη αδιαφορία του μέσου “Ελληνα για ο,τι σχετίζεται μέ τήν κατηγορία των κοινών αγαθών, τήν καθαριότητα, ας πούμε, τών δρόμων, τήν δημόσια έκπαίδευσι και ύγίεια ή τα δημόσια οικονομικά. Κολλημένος σέ όσα του άνήκουν, ό ‘Ρωμηός διατηρεί και άναπαράγει τήν ψυχολο­γία μικρού παιδιού, τό όποιο βρίσκει άσφάλεια, οχι όμως και ένηλικίωσι, στήν πατρική προστασία του κρατι­σμού, του κομματικοσυντεχνιακού συστήματος και της διαπλοκής μέ τούς έκάστοτε κυβερνώντες.

Οί λαϊκιστικοί παλληκαρισμοί της Μεταπολιτεύσεως διαθέτουν βαθύτερα έρείσματα στήν διχαστική ροπή πού δηλητηριάζει τήν συλλογική μας ψυχή. Δύσκολα θ’ ακούσης στις συντροφιές καλό λόγο για άπόντα, σαν νά μειώνη ή όποια αξία του τήν δική μας εικόνα στα μάτια τών άλλων, ένώ στήν πραγματικότητα άπειλούμαστε άπό τον παιδικό μας έαυτό! Υπάρχει ωστόσο και κάτι πιο κρίσιμο: ή μυθική πίστι στο ύπέρλογο διαπέρνα τήν σκέψι μας και άπωθεί τά έλλογα κριτήρια μέ τήν καθολικότητά τους, περιορίζοντάς τα σέ ύπολογιστική έξυπηρέτησι τών γενικών επιδιώξεων πού άρκούνται στήν (κουτο)πονηρία. Μηδενίζουμε τον άλλο ήθικά και τον άποκλείουμε μόνο και μόνο έπειδή είναι διαφορετικός άλλος, μέ τίμημα τον μόνιμο κοινωνικό κατακερμα­τισμό και τήν έκ προοιμίου άντιπαλότητα.

Advertisements

9 Responses to “Οι ψυχολογία της κρίσης (ή η λογική της παράνοιας)…”

  1. Δάφνη Χρονοπούλου Says:

    Σπουδαίος διανοητής, γλυκύτατος άνθρωπος.

  2. menia Says:

    πρέπει να παραδεκτώ πως το απόσπασμα μου ήταν πολύ δυσνόητο…μάλλον, λόγω ηλικίας…ποιο είναι το κύριο νόημα? δηλαδή, τι υποστηρίζει αυτός ο κύριος?

  3. Anonymous Says:

    τα γράφει καλύτερα απ΄ο,τι τα λέει (δεν είναι να τον βλέπεις live), Διάβασε καλύτερα Παντελή Μπουκάλα (το καλύτερο μυαλό στην Ελλάδα. Λένε οτι στην Καθημερινή, οι συνάδελφοι του βρίσκουν μια γελοία αφορμή για να μπουν στο γραφείο του και να τον ακούσουν ν α μιλάει).
    τα έχει πει πολύ καλύτερα από το Σ.Ρ.
    εγώ τωρα τα λέω αυτά γιατί τον έχω ψιλοβαρεθει (στο προφορικό του, όχι στο γραπτό)

  4. kafe Says:

    Ασυναρτησίες με ποιότητα. Ρε μουνί, συγνώμη δεν σε βρίζω, πού τον βρήκες αυτόν το γάλλο (το πουλί που κάνει γλου γλου γλου ) και τι θαυμάζεις σ αυτόν;

  5. heliotypon Says:

    >Δάφνη Χρονοπούλου: ‘Οντως. Βρίσκω ότι είναι σπουδαίος διανοητής από τον τρόπο που γράφει. Δεν έτυχε να τον δω τηλεοπτικά.

    >menia: Με λίγα λόγια γράφει ότι είμαστε ακόμη παιδικής νοοτροπίας λαός που αναμένει στέγη, τροφή και προστασία από τον πατέρα-κράτος, τον συνδικαλιστή, κλπ (Σημείωση δική μου: τώρα την περιμένει και από την μητέρα Ευρωπαϊκή Κοινότητα και όταν τον δυσκολεύει αυτός βρίζει, καταριέται και κλαίει…). Επίση λέει ότι είμαστε διχαστικός λαός και δεν ομονοούμε, ούτε αγαπάμε τον συνέλληνα, παράδειγμα ότι θάβουμε σε πρώτη ευκαιρία συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Στο βιβλίο λέει κι άλλα πολλά, αλλά το ρεζουμέ είναι το ίδιο.

    >Anonymous: Τον Μπουκάλα δεν τον ήξερα. Θα τον ψάξω. Ευχαριστώ για την πληροφορία.

    >kafe: Αδερφέ/ή (δεν ξέρω το φύλο σου), εγώ δεν τον βρίσκω ασυνάρτητο στα γραφτά του. Είναι θέμα οπτικής γωνίας. Βρίσκω σωστά αυτά που γράφει. Εσύ πιθανόν όχι και συνεπώς δεν σου αρέσει. Ούτε εμένα μου αρέσουν αυτοί με τους οποίους; δεν συμφωνώ. Εκτός αν μου ανοίξουν μιά πόρτα και με κάνουν να αλλάξω γνώμη, κάτι που μου έχει συμβεί πολλές φορές.

  6. Astero Says:

    Αααα, δεν μπορώ τόση διανόηση, μόλις επέστρεψα από μίνι διακοπές και είμαι ακόμη σε νιρβάνα, πάω να διαβάσω το προηγούμενο με τους κώλους ;)))))))

  7. heliotypon Says:

    ?Astero: Καλά, θα φροντίσω για λιγότερη διανόηση άλλη φορά 🙂

  8. ΣΠ Says:

    Μα ναι, είναι καταπληκτικός. Μας εχει καταλάβει like the back of his hand και μας βοηθάει να καταλάβουμε τον εαυτό μας και την πορεία μας έως σήμερα.

    Πολύ υλικό έχει εδώ:
    http://steliosramfosgr.wordpress.com/

    και εδώ:
    http://www.antifono.gr/portal/%CE%A0%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1/%CE%A1%CE%AC%CE%BC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CE%A3%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82.html

  9. menia Says:

    α, μάλιστα…σε ευχαριστώ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: