“Θανάτω θάνατον πατήσας…” Γράφει ο Νίκος Δήμου…


DeathΟχι δεν πέθανα (ακόμη τουλάχιστον). Απλώς είμαι σε ακατάλληλη για γράψιμο διάθεση. ‘Ισως δεν έχω και κάτι να πω, κάτι που θα είχε νόημα να το πω χωρίς να επαναλαμβάνω  και να επαναλαμβάνομαι. Κάποιοι, όμως, έχουν να πουν και ο λόγος τους μεστός. Σήμερα διάβασα πρόσφατο κείμενο του Νίκου Δήμου, παρμένο από τον ιστότοπό του και δημοσιευμένο στο LIFO. Με αντιπροσωπεύει απολύτως και σας το παραθέτω ατόφιο. Αυτή τη φορά δεν του ζήτησα την άδεια, αλλά ελπίζω ότι θα μου την δώσει εκ των υστέρων, όπως πάντα κάνει ο αγαπητός Νίκος.

Η Μεγάλη Είδηση (09.05.2013)

Η Είδηση ήταν αξιόπιστη. Την επανέλαβαν το περασμένο Σάββατο βράδυ στην τηλεόραση τρεις ανώτατοι αξιωματούχοι: Ο θάνατος καταργήθηκε.

Ύστερα ψέλναμε όλοι μαζί στην εκκλησία: «θανάτω θάνατον πατήσας». Μάλιστα μερικά κείμενα (όπως ο Κατηχητικός Λόγος του Ιωάννου Χρυσοστόμου)  ήταν επιθετικά, με τσαμπουκά: «Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου Άδη, το νείκος;»

Πολύ χάρηκα με την Είδηση. Μετά από το καταπληκτικό αφιέρωμα στον θάνατο από τον Ηλία Μαγκλίνη στο περασμένο τεύχος της LiFO, είχα πάθει κατάθλιψη.  Να όμως που: «Ανέστη Χριστός, και ουδείς εν τω μνήματι».

Ουδείς;

Τι αυταπάτες έχουμε δημιουργήσει και θεσπίσει οι άνθρωποι για να κρύψουμε αυτό που τρέμουμε. Τι κείμενα, έργα τέχνης, ορατόρια και λειτουργίες, εικόνες και αρχιτεκτονήματα – όλα για να ξεφύγουμε από το αδιανόητο, το ασύλληπτο.

«Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να αντέξει πολλή πραγματικότητα» γράφει ο Έλιοτ.

Άνθρωποι σοβαροί, μορφωμένοι, μου μιλάνε για αστρολογία. Έρχεται το «Άγιον Φως» και η «Αγία Ζώνη» (δύο ιστορικά βεβαιωμένες απάτες) και τις υποδεχόμαστε με τιμές αρχηγού κράτους! (Ε, βέβαια, στη χώρα της απάτης, τι άλλο περίμενες;). Λείψανα και κάρες τζιράρουν εκατομμύρια.

Θαυμαστό πλάσμα ο άνθρωπος! Όχι μόνο γιατί από γυμνό, κυνηγημένο ζώο, κατάφερε να εξελιχθεί σε δημιουργό και πλάστη – αλλά γιατί τo κατόρθωσε ακροβατώντας στην άκρη του γκρεμού, αποκρύπτοντας το χάος που τον περιμένει. Πρόσκαιρος, παροδικός, εφήμερος, στοχεύει το μόνιμο και το αιώνιο. Κι ας το επιτυγχάνει τόσο σπάνια. Επιμένει. Φεύγει αυτός, συνεχίζουν άλλοι. Aυτή η επιμονή μπροστά στην ματαιότητα, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη.

Περνάνε τα χρόνια, χάνονται οι γνωστοί και οι φίλοι. Θυμάμαι παιδί έβλεπα στις εφημερίδες μία μικρή αγγελία με μεγάλο τίτλο: «ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ;» Και τότε βέβαια δεν είχα ακόμα δικούς μου νεκρούς να τους ψάξω. Αλλά ο τίτλος μου έμεινε, μου έρχεται και μου ξανάρχεται στο νου. Πού να είναι άραγε ο ένας, η άλλη, ο τρίτος; Και η προφανής απάντηση: Πουθενά.

Τρέχουμε, κοπιάζουμε, εργαζόμαστε, διασκεδάζουμε, φιλονικούμε για πολιτικά ή ποδοσφαιρικά, ερωτευόμαστε,  χωρίζουμε – και ξαφνικά μέσα στο πολύβουο σύνολο κάθε τόσο κάποιος εξαφανίζεται. Μερικοί τον κλαίνε για πολύ ή λίγο, κάποιοι τον θυμούνται περισσότερο. Μετά φεύγουν κι αυτοί κι έτσι στο τέλος όλοι τον ξεχνάνε. «Σκιάς όναρ, άνθρωπος…» λέει ο Πίνδαρος.

Μακάριοι όσοι πίστεψαν την Είδηση.

Advertisements

7 Responses to ““Θανάτω θάνατον πατήσας…” Γράφει ο Νίκος Δήμου…”

  1. ria Says:

    Μακάριοι όσοι πίστεψαν την Είδηση.

    για τους λοιπούς, δεν υπάρχει σωτηρία!

  2. menia Says:

    πωπωπω…μακάβριο το κείμενο, αλλά η αλήθεια είναι αυτή…όσο και να αποφεύγουμε να το σκεφτόμαστε, όσο και αν δεν θέλουμε να το αντιμετωπίσουμε, ο προορισμός μας είναι αυτός. όλοι θα πεθάνουμε και θα ξεχαστούμε…αν όμως δεχτούμε αυτό το γεγονός και καταλάβουμε ότι αυτός είναι ο φυσιολογικός κύκλος της ζωής και ότι αυτό πρέπει να γίνεται, θα μας τρομάζει λιγότερο…πόσο αφόρητες θα ήταν οι ζωές μας αν ζούσαμε για πάντα? δεν θα είχαν νόημα, μάλλον…
    πριν λίγο καιρό καθόμουν και σκεφτόμουν διάφορα και ξαφνικά πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό μου: “θα πεθάνω”. ίσως σύντομα, ίσως και όχι, αλλά θα πεθάνω…και συνειδητοποίησα ότι δεν το είχα σκεφτεί ποτέ πριν και ότι εκτός από τρομακτικό είναι και λυτρωτικό…
    ναι, πολύ φιλοσοφία, το ξέρω! ήταν το μάθημα επιλογής μου γι’ αυτό το τετράμηνο και με έχει επηρεάσει! συγνώμη αν σε κούρασα, αγαπητέ heliotypon!
    τα φιλιά μου!

  3. heliotypon Says:

    >ria: Δυστυχώς πολλοί το πιστεύουν και αναμένουν και …ανάσταση νεκρών! Μιά (μάλλοον συνταξιούχος πλέον) ραδιοφωνική παραγωγός και όχι από τις πιο έξυπνες, είπε κάποτε ότι δεν θέλει να καεί μετά θάνατον, γιατί αν είναι σκλελετός, απλώς θα χρειαστεί να απλώσει το δέρμα πάνω στον σκελετό και θα είναι έτοιμη, ενώ αν καεί και είναι στάχτη αυτό δεν θα είναι δυνατό!

    >menia: Μακάβριο, αλλά αντανακλά την απάτη που μας αφιόνισε για χιλίαδες χρόνια τώρα… Κι εγώ δεν θα ήθελα να ζήσω για πάντα, αλλά ας μη λέμε μεγάλα λόγια, γιατί τα ένστικτα είναι πολύ δυνατά…

  4. menia Says:

    σίγουρα…μάλλον, όταν θα έρθει η ώρα (φτου, φτου, φτου! :p) θα ευχόμασταν να ήμασταν αθάνατοι…τι να γίνει? είναι ό,τι είναι…

  5. heliotypon Says:

    ‘Ετσι είναι τα όντα. Αντιδρούν και δεν επιθυμούν το τέλος. Τους λόγους δεν τους ξέρουμε και δεν ξέρουμε πώς διαμορφώθηκαν τα ένστικτα. Η φύση έχει πολλά μυστήρια ακόμη…

  6. menia Says:

    ίσως είναι πολύ απλό! ίσως απλά η ζωή είναι ωραία! ποιος θέλει να αποχωριστεί κάτι ωραίο?

    • heliotypon Says:

      Τι ότι είναι ωραία η ζωή δεν ισχύει γενικώς. Υπάρχουν άνθρωποι που όχι μόνο δεν απολαμβάνουν τίποτε, αλλά η ζωή τους είναι ένα μαρτύριο, κι όμως δεν θέλουν να “φύγουν”. Τα ένστικτα λειτουργούν πέραν από τη λογική!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: