Χρυσός και άργυρος… (Ε)


JewelsΠριν χρόνια είχα αναρτήσει το σημερινό κείμενο (Γι’ α υτό και το “Ε” του τίτλου). Το θυμήθηκα βλέποντας τα αμέτρητα μαγαζιά αγοράς χρυσού και ασημιού, που έχουν γεμίσει τη χώρα.

Οι παιδικός τρόπος να βλέπεις, συχνά, σε ακολουθεί μέχρι αλλά και πολύ μετά την ενηλικίωση. Από μικρό παιδί αντιπαθούσα τα κοσμήματα από χρυσάφι και ασήμι, καθώς και εκείνα τα ψυχρά σκεύη από ασήμι που κοσμούν τα τραπέζια, τις εταζέρες και τις φωτισμένες “βιτρίνες” των μεσο- και μεγάλο-αστικών σπιτιών που θέλουν να επιδείξουν τα πολύτιμα αποκτήματα, συνήθως γαμήλια δώρα των προβληματισμένων καλεσμένων που σκέφτονται ότι η πιατέλα, το μπωλ ή κάτι άλλα, ανεξήγητης χρήσης,  δοχεία, τασάκια και φρουτιέρες μπορεί να είναι ψυχρά κι απαίσια στην όψη αλλά έχουν “αξία” (αυτή μάλιστα φαίνεται και σε κάτι σφραγίδες, που δεν ξέρω ποιος τις βάζει!). Μαζεύουν, λοιπόν, (κυρίως οι κυρίες) τα αντικείμενα από τα πολύτιμα μέταλλα που έτσι παίρνουν αξία, αφού γίνονται περιζήτητα!

Ο χρυσός και ο άργυρος δύο “ευγενή” μέταλλα, δηλαδή που δύσκολα δημιουργούν ενώσεις λόγω της ηλεκτρονικής δομής των (αν και ο άργυρος είναι πιό “ευάλωτος”) και ιδίιως τα κοσμήματα από αυτά, έχουν φορτιστεί με αξία, ακριβώς γιατί έχουν σπάνιες φυσικές και χημικές ιδιότητες και, φυσικά, γιατί σπανίζουν στη φύση, σε σύγκριση με τα περισσότερα άλλα μέταλλα. Γι αυτό και η αξία τους είναι υψηλή. ‘Ομως δεν έχω κατανοήσει αυτήν την (σχεδόν) υστερική λατρεία των γυναικών στα κοσμήματα από αυτά τα μέταλλα, ιδιαίτερα στα χρυσά!  ‘Εχω τη γνώμη ότι, από αισθητική άποψη, τα χρυσά και τα ασημένια βρίσκονται στον πάτο, σε σύγκριση με άλλα υλικά. ‘Ομως αυτή η καταραμένη “αξία” τα έχει κάνει φετίχ! Και κάθε (ε, σχεδόν) γυναίκα ονειρεύεται να αποκτήσει όσο πιό πολλά γίνεται. Και συχνά τα αποκτά με κάθε “θυσία”, έστω κι αν ο δωρητής της είναι απεχθής, καθ’ όλα τα “άλλα”και η “θυσία” σχετίζεται με το καημένο το μουνί της (να θυμώμαστε και το όνομα του Blog καμιά φορά, ε;)

Αγαπητά μου κορίτσια, πργαματικά λατρεμένα μου πλάσματα, μήπως μπορείτε να μου εξηγήσετε τι είδους οργασμικές διεργασίες σας προκαλούν αυτά τα δύο μέταλλα (μαζί, φυσικά, με τα πολύτιμα πετράδια) για να φτάνετε(ουν) σε τέτοιες ακραίες στάσεις ζωής; Τι είναι αυτό που σας ελκύει με τέτοια δύναμη στα χρώματα του χρυσού και του αργύρου (καθώς και των τοπάζ, ρουμπινί, διαμαντέ. κλπ) και γιατί αυτά τα υλικά μπορούν να υπαγορεύσουν την κατεύθυνση της πορείας αρκετών γυναικών στην διαδρομή της ζωής τους;

Συγνώμη αν σας αναστάτωσα με τους προβληματισμούς μου αλλά κάπως έτσι είμαι εγώ, ο “Αναρχίων Αιδοιολείχης” (παλιό μου ψευδώνυμο σε chatroom). Σας λατρεύω μεν αλλά μερικά από τα βίτσια σας δεν τα έχω κατανοήσει ακόμη!

12 Responses to “Χρυσός και άργυρος… (Ε)”

  1. menia Says:

    δεν μπορώ να πω πως είμαι φαν των κοσμημάτων…ούτε φοράω πολλά, ούτε αγοράζω συχνά, γιατί το θεωρώ σπατάλη χρημάτων…έχουμε και κρίση, δεν μας παίρνει! και δεν μπορώ να διανοηθώ να είμαι με κάποιον γέρο και άσχημο, μόνο και μόνο γιατί έχει λεφτά…ίου!
    όπως επίσης δεν μπορώ να πιστέψω ότι χρησιμοποιούσες αυτό το ψευδώνυμο σε chatrooms…:p

    • heliotypon Says:

      Γιατί, νομίζεις ότι πολλοί καταλάβαιναν τι σημαίνει; Δεν είμαι 100% βέβαιος, αλλα νομίζω κανείς/μία δεν το κατάλαβαν, αφού ποτέ δεν μου είπαν κάτι γι’ αυτό!

      • menia Says:

        χαχαχαχαχα!!! εντάξει…όντως…δεν θα το καταλάβαινε ο καθένας…ή ίσως, κάποιοι το κατάλαβαν και ντράπηκαν να ρωτήσουν…όπως και να έχει…είσαι τρελός! (χωρίς παρεξήγηση :D)

      • heliotypon Says:

        Μα είναι τιμή μου να μου λες ότι είμαι τρελός! Με τόσους “γνωστικούς” τι καταφέραμε;

  2. liselotte85 Says:

    Ανέκαθεν συνήθιζαν οι γυναίκες (και σε μερικούς πολιτισμούς και οι άνδρες) να φοράνε διακοσμητικά, α) για να τραβούν τη προσοχή του άλλου κυρίως φύλλου β) για να δείχνουν την οικονομική τους κατάσταση και γ) την ανδρεία τους (οι άνδρες). Ακόμη και σήμερα ορισμένοι πολιτισμοί θεωρούν υπέρτατη ομορφιά αν οι γυναίκες έχουν ψηλούς λαιμούς (οι γυναικες “καμηλοπαρδάλεις” της Ταϊλάνδης) φορώντας χρυσούς δίσκους, ή οι άνδρες κολλιέ απο δόντια και νύχια λιονταριών ακόμη και τις χαίτες τους σαν δείγματα ανδρείας. Ο στολισμένος άνθρωπος έχει αξία στα μάτια των συμπατριωτών του.

    Οι πολιτισμένοι λαοί της Δύσης, στολίζονταν με πολύτιμους λίθους, χρυσό, ασήμι γιατί η εξόρρυξή τους ήταν δύσκολη και το κόστος τους υψηλό. Ο χρυσός ιδιαίτερα θεωρείτο πολυτιμότατος, έγινε νόμισμα, έλαβε τη μεγαλύτερη αίγλη. Φυσικό ήταν να γίνει και στολίδι. Είναι στη φύση του ανθρώπου να θέλει να κατακτήσει κάτι που είναι υπεράνω της τσέπης του, κάτι που θα τον κάνει ωραιότερο, πιο ποθητό, πιο ωραίο, υπεράνω των άλλων.

    Το να θέλει μιά γυναίκα να φοράει ασήμι, χρυσό ή και πολύτιμες πέτρες δεν είναι παράλογο. Στολίζεται για να δείχνει ωραιότερη για να αισθάνεται καλύτερα, γιατί της αρέσει. Υπάρχουν και άνδρες που στολίζονται, φοράνε ωραία δαχτυλίδια, μανικετόκουμπα με πέτρες, οι παλαιοί gentlemen είχαν μία καρφίτσα στη γραβάτα τους, αυτό δεν τους κάνει λιγώτερο αρρενωπούς. Δεν είναι βίτσιο, Ηλιότυπε, είναι μία ανάγκη που έχουμε να βελτιώνουμε την εικόνα μας πρός τα έξω.

    • heliotypon Says:

      Σωστά τα ιστορικά και ψυχολογικά στοιχεία που δίνεις. Βέβαια, κατανοώ την ανάγκη μας για βελτίωση της εμφάνισής μας, την ανάγκη μας να τραβήξουμε την προσοχή, ίσως, συχνά, όχι μόνο του άλλου φύλου. Αυτά είναι κατανοητά. Αυτό που τονίζω είναι η υπέρμετρη λατρεία των πολύτιμων μετάλλων, που δεν είναι και τα πιο όμορφα υλικά (π.χ. τα κεραμικά προσωπικά μου αρέσουν περισσότερο). Δεν φιλοδοξώ να αλλάξω αυτή την εικόνα, αλλά συχνά με ενοχλεί αυτή η λατρεία που τρέφουν οι γυναίκες για το πολύτιμο μέταλλο και ιδιως το πιο ακριβό… Βέβαια υπάρχουν λόγοι: Απόδειξη λατρείας και αφοσίωσης, απόδειξη ισχυρών οικονομικών δυνατοτήτων του εραστή ή του ..υποψήφιου εραστή. Φυσικά, πολύ συχνά, τα πολύτιμα δώρα λειτουργούν και ως ισχυρά …αφροδισιακά. 🙂

      • liselotte85 Says:

        Σε ενοχλεί Ηλιότυπε η υπέρμετρη λατρεία των γυναικών ίσως γιατί αυτή η τάση βαραίνει ανεπανόρθωτα τη τσέπη των ανδρών. Σε ορισμένες γυναίκες η αγορά ενός μονόπετρου ή ενός χρυσού κομματιού (βραχιόλι, ρολόϊ, κολλιέ) είναι ένδειξη αφοσίωσης-αγάπης-αποκατάστασης – για να είναι στολισμένες θα παντρεύονταν και τον προπάππο τους – αυτό μάλλον σε ενοχλεί και εμένα με ενοχλεί, είναι εμετική.
        Προσωπικά μου αρέσουν και τα χρυσά και τα αργυρά και τα κεραμικά, εφόσον είναι χειροποίητα, εφόσον είναι δημιουργημένα με κόπο και μεράκι όχι τα φανταιζί του εμπορίου. Δεν κυκλοφορώ σαν λατέρνα ούτε ζητάω απο τους λογείς συντρόφους μου να μου παίρνουν. Οι σχέσεις μας έχουν άλλη βάση, τη μη εξαγοράσιμη. Καλή εβδομάδα.

  3. armenaki Says:

    Θα σου μιλήσω για μένα,γιατί η κάθε μια μας πιστεύω έχει και διαφορετικούς λόγους.
    Επειδή λοιπόν έχω αλλεργία σε κάθε ημιπολύτιμο μέταλλο (χαλκό,κασσίτερο,κ.α) και δεν κάνω πλάκα έτσι και έρθει σ’επαφή με το δέρμα μου πετάω καντήλες,,για να διακοσμώ το λαιμό προτιμώ τα ευγενή μέταλλα.Και μη φανταστείς ότι έχω ποικιλία 2-3κομμάτια που τα φυλώ σαν τα μάτια μου.

    Και ναι άλλη χάρη έχει ένα χρυσό μενταγιόν ας πούμε σαν δώρο από ένα χάλκινο όπως και να το κάνεις!!

    Τώρα κατάλαβες τι δώρο περιμένω :ο

    • heliotypon Says:

      Μα και αυτή του η ιδιότητα, ανάμεσα σε άλλες, έχει κάνει το χρυσάφι πολύτιμο. Σχεδόν ουδέτερο, χημικά, χρησιμοποιείται σε πάρα πολλές τεχνολογικές εφαρμογές. Η κυριότερη που γνωρίζω, είναι στα ευαίσθητα ηλεκτρικά/ηλεκτρονικά κυκλώματα, ιδίως στις επαφές που δεν πρέπει να οξειδωθούν και να αλλάξει η ηλεκτρική τους αντίσταση.
      Φυσικά και κατάλαβα τι δώρο περιμένεις. ‘Οταν γίνω πλούσιος θα στο στείλω αμέσως… 🙂

  4. Τράπαλης Αθανάσιος Says:

    Λυπούμαι πού δέν μπόρεσα να γράψω τό σχόλιό μου τήν σωστή χρονική στιγμή διότι δέν είχα δεί τήν ανάρτηση.Επειδή όμως μέ ενδιαφέρει πάρα πολύ,έστω καί καθηστερημένα θά τήν γράψω τώρα καί όποιος τήν δεί!
    Τό 1980 το καλοκαίρι πήγα γιά τρείς εβδομάδες στήν Στοκχόλμη διότι είχα κάτι συγκεκριμένες δουλειές.Εδώ πού τα λέμε πηγαινοερχόμουνα τακτικά εκείνα τα χρόνια.Ενα βράδυ πήγα στό πιό “κυριλέ” ντισκοτέκ τής πόλης πού ηταν τρομερά δύσκολο να μπείς όπως στό αντίστοιχο “54” τής Ν.Υόρκης.Παλιά όταν έμενα μόνιμα στή Στοκχόλμη ούτε στό όνειρό μου μπορούσα να φανταστώ ότι θα έμπαινα στό “Αlexantra’s”.Τέλος πάντων πήγα με ένα ντύσημο πολύ ακριβό καί φανταιζί όπου τό συμπλήρωναν κάτι βαριές χρυσές αλυσίδες καί καδένες πού κρεμόντουσαν από τό λαιμό μου.Κατεβηκα από το ταξί καί προχώρησα πρός τήν πόρτα με ένα φόβο βλέποντας τούς δύο πανύψηλους Σουηδούς γορίλλες δεξιά καί αριστερά στήν πόρτα.Δέν είδα καμιά προσπάθεια να με σταματήσουν αλλά αντιθέτως μού χαμογέλασαν φιλικά αφού μού έριξαν πρώτα μιά ματιά καί κατάλαβαν ότι “μύριζα” χρήμα ολόκληρος!Μέσα δε όταν κάθισα καί έδωσα τήν παραγγελία μου(σαμπάνια καί ψωμάκια με μαύρο χαβιάρι) εντος πέντε λεπτών ηλθαν δυό κοπέλες(πελάτισες) καί μέ ρώτησαν αν μπορούσαν να καθήσουν στό τραπέζι μου.Ησαν δύο θεές πού μόνο σε πασαρέλλες τίς βλέπεις καί οι οποίες σε άλλη περίπτωση ούτε να φτύσουν επάνω μου θα ήθελαν αν καί εκείνη τήν εποχή ημουν νέος καί ωραίος.Καί αυτό διότι αυτές ησαν στήν κορυφή τής κλίμακος τών ωραίων γυναικών.Σχεδόν τέτειες ησαν όλες μέσα εκεί!Οταν κάθισαν καί τούς ειπα άπό πού είμαι,οτι ειμαι έμπορος χρυσού(αυτό ειχε μιά δόση μικράς αλήθειας διότι είχα φέρει μαζί μου κρυφά μισό κιλό καθαρό χρυσό γιά κάτι αγορές) καί ορισμένα άλλα ,κόντευαν να με φάνε με τα μάτια.Τότε κατάλαβα γιά πρώτη φορά πόσο αφροδισιακός ειναι ο χρυσός γιά τίς γυναίκες!Δέν θα σάς πώ τήν συνέχεια τής ιστορίας αλλά αντί αυτού θα σάς πώ ένα ποίημα πού έχω γράψει καί τα λέει όλα!

    Πέρα στού Ολύμπου τίς πλαγιές
    καί χιονισμένες του κορφές
    δυό γίγαντες καθόντουσαν
    καί αναμετριόντουσαν.
    Κι’ είπε τό Μάρμαρο πρός τόν Χρυσό:
    Είμαι πανέμορφο κι ανθεκτικό
    τόν χρόνο εγώ τόν σταματώ
    το διάβα του περιφρονώ,
    περίλαμπρους πολιτισμούς εγώ εσφράγισα
    το μεγαλείο καί η δόξα τους μέσα από μένα ζεί
    ότι καλό κι ωραίο εγώ το σμίλεψα
    καί η θωριά τους πάντοτε θα συγκινεί.
    Πανέμορφα παλάτια καί ναούς εγώ δημιούργησα
    κι αγάλματα ηρώων καί θεών πού σού μιλούν
    τήν ιστορία τών λαών εγώ τήν έγραψα
    γι αυτό κι οι άνθρωποι θά μ’ αγαπούν!
    Κι είπ’ ο Χρυσός στό Μάρμαρο:
    Στά πέρατα τού κόσμου ποιός ηλιος λάμπει ωσάν εμέ
    ποιό φώς έχει τό φώς μου;
    Εγώ τόν κόσμο κυβερνώ,τήν ευτυχία υφαίνω,
    ποδοπατώ τήν ομορφιά, τήν ασχημιά ομορφαίνω.
    Εγώ οδηγώ στά σκοτεινά τού κλέφτη μου τό χέρι
    εγώ ακονίζω τού φονιά τό δίκοπο μαχαίρι,
    εγώ αγοράζω τήν τιμή καί τήν πουλώ στό δρόμο,
    εγώ νικώ τήν αρετή, καταπατώ τόν νόμο.
    Περίσσες είν΄οι χάρες μου, κι η δυναμή μου μόνη
    θρόνους γκρεμίζει απ’ εδώ, θρόνους εκεί στηλώνει.
    Εσύ τί κάνεις Μάρμαρο;;
    Καί τ’ απαντάει εκείνο:
    Εγώ σέ τάφου σκοτεινιά τήν δυναμή σου κλείνω!!!

    Οπως θά καταλάβατε τό ποίημα έχει ένα συγκεκριμένο νόημα κάπως κρυφό.Είναι η αιώνια διαπάλη μεταξύ καλού καί κακού.Το μάρμαρο αντιπροσωπεύει το καλό ενώ ο χρυσός το κακό.Φυσικά είναι πολύτιμος,λαμπερός καί φέρνει ευτυχία,αλλά μπορεί να φέρει καί δηστυχία.Εξαρτάται πώς θα χρησιμοποιηθει.

    • heliotypon Says:

      Πολύ εντυπωσιακή η εμπειρία σου. Μόνο που δεν μας ολοκλήρωσες και μπαίνω στον πειρασμό να ρωτήσω: “Και μετά, μετά;…”
      Αλλά και το έμμετρο εξαιρετικό!

  5. Τράπαλης Αθανάσιος Says:

    Διστυχώς δέν υπήρξε “μετά” διότι παρ’ όλο πού η μία ήταν έτοιμο φρούτο να το κόψεις εγώ εφιλοξενούμουν σε ένα φίλο μου πού έμενε με τήν οικογένειά του καί θα ήταν γαιδουριά εκ μέρους μου να έκανα κάτι.τέτοιο.Εκανα μεγάλο σφάλμα πού δέν πήγα εξ αρχής να μείνω σε ξενοδοχείο.Οχι τίποτα άλλο ,αλλά θα με περάσαν γιά αγαθό οι κοπέλλες γιά να μήν πώ τίποτα άλλο!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: