Τι είναι η αριστερά;


Αριστερά

Η ανάρτηση αυτή είναι από το διαδικτυακό “περιοδικό” Eydoll

Μερικές έννοιες υφίστανται τρομακτικές ταλαιπωρίες μέσα στην περιπλάνησή τους από στόμα σε στόμα και από κείμενο σε κείμενο.

Συμβάλλουν εξαιρετικά πολλοί παράγοντες σ’ αυτήν την ταλαιπωρία και την τελική διαστρέβλωση των εννοιών που τις κάνουν αγνώριστες.

Παραδείγματα άπειρα! Λέμε π.χ. «προοδευτικός». Τι, άραγε, εννοεί ο κάθε ένας που προφέρει ή γράφει τη λέξη αυτή; Δεν χρειάζεται να κάνουμε κατάλογο με τις διάφορες και πολύ διαφορετικές έννοιες που έχει στο κεφάλι του ο κάθε χρήστης. Όλοι βγάζουν τα δικά τους σώψυχα μέσα από μιά λέξη.

Και δεν είναι μόνο η γενική ρευστότητα των όρων και το, αναμφίβολα, υποκειμενικό τους περιεχόμενο, αλλά και οι πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες που συνεργάζονται για την εννοιοδότηση της κάθε λέξης ή φράσης.

Τελευταία έχει γίνει μόδα η λέξη «αριστερά» και κάθε παράγωγό της: Κόμματα, «αρχές», πολιτική, νοοτροπία, θέσεις, νόμοι, όλοι συναγωνίζονται για μιά θέση στον αριστερό φαντασιακό κόσμο:

-Πολιτικοί με πολιτική (και γενικότερη) παιδεία…σαύρας, ισχυρίζονται ότι είναι αριστεροί.

-Συνδικαλιστές με συνδικαλιστική δράση που μόνο στόχο έχει την άνοδό τους στην πολιτική κλίμακα και που καταστρέφουν συστηματικά τις θέσεις εργασίας προκαλώντας το κλείσιμο (ή μεταφορά τους σε άλλη χώρα) των «κακών καπιταλιστικών» επιχειρήσεων, αυτοαποκαλούνται αριστεροί.

-Προβοκάτορες που προτρέπουν τους πολίτες να μην πληρώνουν εισιτήρια στα ΜΜΜ, διόδια, και άλλα τέλη, φορούν ταμπέλα «αριστερός».

-«Προστάτες» κάθε είδους παράνομου μετανάστη με κακοποιό δράση και παράλογες αξιώσεις από τη χώρα που τον φιλοξενεί,  αυτοτιτλοδοτούνται «αριστεροί».

-Μπαχαλάκηδες που καταστρέφουν ιδιωτική και δημόσια περιουσία, καταληψίες ΑΕΙ, άσχετοι με τη φοιτητική ιδιότητα, προβάλλουν αριστερή τοποθέτηση.

Φυσικά είναι μόδα το να είσαι αριστερός στην Ελλάδα, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε εξουσία και πολλοί θέλουν να βρίσκονται στο γνωστό και χαρακτηριστικό της υπανάπτυξης κλίμα του «Όπου Φυσάει ο Άνεμος».

Πέραν, όμως, από τη διαστροφή που παράγει αυτή η χώρα ΚΑΙ στις έννοιες, ας δούμε τι είναι αριστερά και αριστερισμός.

Δεν υπάρχουν ιστορικές ή φιλοσοφικές αναφορές στην έννοια «αριστερά», μιά και οι γνωστές πολιτικές αναφορές αφορούν τον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό, την αναρχία και άλλους πολιτικούς όρους.

Δεν φαίνεται να υπάρχουν σαφείς αναφορές στον όρο «αριστερά», αλλά ο όρος είναι ανοιχτός σε ερμηνείες και ορισμούς, που σχετίζονται με προσωπικές θεωρήσεις, ιδέες και επιδιώξεις, αφού προήλθε από τη θέση των εκπροσώπων της επανάστασης στο νομοθετικό σώμα της Γαλλίας, που κάθονταν στα αριστερά της αίθουσας. Αυτοί εκπροσωπούσαν τον αντιμοναρχικό και ρεφορμιστικό χώρο, ενώ η δεξιά πτέρυγα ήσαν οι μοναρχικοί, συντηρητικοί εκπρόσωποι.

Σύμφωνα με μιά άποψη, ο όρος είναι δημιούργημα του αστικού κατεστημένου, με σκοπό να αποπροσανατολίσει το εργατικό επαναστατικό κίνημα, από την κατεύθυνση της ανατροπής του. Πάντως, σήμερα, υπάρχει σε όλες τις χώρες η έννοια και ο καθένας της αποδίδει το περιεχόμενο που νομίζει.

Θα προσπαθήσω να δώσω τη δική μου αντίληψη για την αριστερά και τις θέσεις της, στη βάση τού τι περίπου εκπροσωπεί αυτή στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες, μα και σοσιαλιστικές, με την έννοια τού προ 1989 κόσμου της ανατολικής Ευρώπης (έχουν μείνει πολύ λίγες πλέον:Κούβα, Βόρεια Κορέα και Κίνα, αλλά η τελευταία με ένα πολύ ιδιότυπο καθεστώς).

‘Έτσι, με τη δική μου θεώρηση που δεν εκφράζει, άλλωστε, παρά την άποψη ενός ανθρώπου που προσπαθεί να διαχωρίσει τη λογική του από τα συναισθήματα, θα προσπαθήσω να μεταφέρω την οπτική μου ως προς την αριστερά.

Διευκρινίζω ότι δεν είμαι «ειδικός» στην πολιτική φιλοσοφία ή στις πολιτικές επιστήμες, αλλά νομίζω ότι είμαι ένας μέσος Έλληνας, μέσης ευφυΐας, με καλές προθέσεις και οπαδός κανενός κόμματος.

Για μένα, η φιλοσοφία της αριστεράς θα έπρεπε να έχει τους εξής κύριους άξονες:

-Πρέπει να υπάρχει ένα ελάχιστο προνοιακό εισόδημα για κάθε πολίτη, που θα του επιτρέπει να ζει αξιοπρεπώς.

-Ο πολίτης που δεν έχει τα οικονομικά μέσα δικαιούται να έχει δωρεάν φροντίδα υγείας (ο εύπορος γιατί;).

-Η παιδεία να είναι δωρεάν για τα παιδιά των οικονομικώς αδυνάτων (των ευπόρων γιατί;).

-Ο συνδικαλισμός (επαγγελματικός ή σχολικός) να είναι περιορισμένος στα συνδικαλιστικά του καθήκοντα και να μην κομματίζεται.

-Η προστασία του περιβάλλοντος να είναι κύριο μέλημα σε  κάθε δραστηριότητα.

-Τα ΑΕΙ να έχουν διοικητική ανεξαρτησία και να ενθαρρύνονται να συνεργάζονται με την ιδιωτική πρωτοβουλία, ώστε η έρευνα να έχει εφαρμοσμένο και παραγωγικό προσανατολισμό.

-Η παραγωγή αγαθών και η επάρκεια για τις ανάγκες της χώρας, να είναι πρωταρχικής σημασίας.

-Το κράτος να κατέχει και να διαχειρίζεται τις λειτουργίες που είναι εθνικής σημασίας και που εξασφαλίζουν ότι οι πρωταρχικής σημασίας υπηρεσίες και αγαθά, δεν θα γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης: Νερό, ενέργεια και ίσως και μερικά άλλα αγαθά, με την προϋπόθεση όμως ότι οι διοικήσεις θα αποτελούνται από επαγγελματίες managers και όχι από κομματικά πρόσωπα.

-Η παιδεία και η έρευνα να είναι πρωταρχικής σημασίας δραστηριότητες και σ’ αυτές να γίνονται επενδύσεις. Οι εκπαιδευτικοί να αξιολογούνται και να τους παρέχονται μισθολογικά και βαθμολογικά κίνητρα για την πρόοδό τους. Η παιδεία να προστατεύεται από κάθε είδους απειλή από κακοποιά στοιχεία που προσπαθούν να εισδύσουν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα όλων των βαθμίδων, για δικούς λόγους και επιδιώξεις.

-Η ιδιωτική πρωτοβουλία να είναι ο κύριος άξονας προόδου και η επιχειρηματικότητα, ιδίως η παραγωγική, να ενθαρρύνεται και να ενισχύεται. Ωστόσο, το κράτος να ελέγχει τις μεγάλες επιχειρήσεις, έτσι ώστε αυτές να μην εκμεταλλεύονται την ισχυρή οικονομική τους θέση εις βάρος των εργαζομένων, των καταναλωτών και του δημοσίου, και να μη διαφεύγουν από τη (δίκαιη) φορολόγηση.

-Οι άνθρωποι να έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, μόρφωσης, θρησκείας, φύλου και σεξουαλικών προτιμήσεων.

-Oι δημοκρατικές διαδικασίες να τηρούνται απαράβατα και η ελευθερία του λόγου και των ΜΜΕ να είναι απαραβίαστη.

-Η δικαιοσύνη να είναι ανεξάρτητη από κομματικούς και κυβερνητικούς επηρεασμούς και να εκτελεί το έργο της ανεπηρέαστα.

-Η θρησκεία να μη συνδέεται με κανέναν τρόπο με την λειτουργία του κράτους και το προσωπικό των οιωνδήποτε θρησκευτικών οργανώσεων, εκκλησιών, κλπ, να μη μισθοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Οι πόροι των θρησκειών να μην προέρχονται από τη φορολογία των πολιτών ή από άλλους κρατικούς πόρους. Να μην υπάρχουν επίσημες ή επικρατούσες θρησκείες κι ούτε η ταυτότητα των πολιτών, ούτε οι κρατικές εγγραφές, να περιέχουν θρησκευτικά δεδομένα.

Αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα «αριστερό» τι σημαίνει να είσαι αριστερός, το πιθανότερο που θα σου απαντήσει είναι το να ψηφίζεις τα λεγόμενα «αριστερά» κόμματα! 

Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι έχει πλήρη άγνοια του έστω ασαφούς περιεχομένου της έννοιας. και ότι κολλάει επάνω του την ταμπέλα του αριστερού από λόγους εντελώς άσχετους με κάποια ιδεολογία ή πολιτική τοποθέτηση.

Ο εμφύλιος πόλεμος, που τελείωσε πριν 65 χρόνια, λειτουργεί ακόμη στις συνειδήσεις και στο θυμικό των Ελλήνων, όλων των πολιτικών τοποθετήσεων. Οι μεν σου μιλούν για τη Βάρκιζα, τα ξερονήσια και τα τιμημένα όπλα του ΕΑΜ, οι δε, για την πηγάδα του Μελιγαλά και τα Κρώρα.

Είναι αξιοπερίεργο το ότι τα εγγόνια και τα δισέγγονα των εμπλακέντων στον εμφύλιο, διατηρούν αναχρονιστικές μνήμες που πληγώνουν την εθνική ομοψυχία και διαιωνίζουν τον διχασμό.

Τα σοσιαλιστικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης κατέρρευσαν, οι χώρες αυτές έχουν αφήσει πίσω το παρελθόν και έχουν πάρει πορεία προς την πρόοδο. Οι Ευρωπαϊκές χώρες, η Αμερική και η Ιαπωνία, άφησαν τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο στους ιστορικούς, αλλά η Ελλάδα ζει ακόμη στον εμφύλιο!

Κρίμα, γιατί είμαστε τόσο ευφυής λαός!

7 Responses to “Τι είναι η αριστερά;”

  1. ria Says:

    δεν είμαστε ευφυείς, ίσως να ήμασταν πριν 2000 χρόνια, τώρα όμως σίγουρα δεν είμαστε…

  2. nicolaos demonicos Says:

    Κατ’ αρχάς ο αφορισμός: Η Αριστερά, όπως την εννοεί και την ορίζει ο καθένας, είναι από την φύση της διχαστική – και αυτό είναι ανεπίδεκτο αμφισβητήσεως.
    1. Προνοιακό εισόδημα για εκείνους οι οποίοι δεν δύνανται αποδεδειγμένως να εργασθούν, ώστε δι’ ιδίων μέσων να προσπορίζωνται τα αναγκαία και ΟΧΙ για κάθε πολίτη.
    2. Οι αποδεδειγμένως εύποροι να συμβάλλουν μερικώς στην φροντίδα υγείας εφ’ όσον χρησιμοποιούν τον δημόσιο τομέα υγείας.
    3. Η δημόσια παιδεία δωρεάν για όλους.
    4. Συνδικαλισμός στα… 10; Δεν είναι λίγο επικίνδυνο από την φύση του κάτι τέτοιο; Και με ποια μέθοδο ή διαδικασία δύναται να καταστή δυνατή η απαγόρευσις ή η εξάλειψις του κομματισμού εν αυτώ;
    5. Απολύτως – η δημιουργία περιβαλλοντικής συνειδήσεως.
    6. Απολύτως.
    7. Βεβαιότατα – τουλάχιστον η επιτυχία του μεγίστου βαθμού επαρκείας.
    8. Όσο ο ΟΤΕ ήταν υπό κρατική ιδιοκτησία και έλεγχο πληρώναμε χρυσά σύνδεση και επικοινωνία. Με την είσοδο των τριών πολυεθνικών το κόστος κατέστη αμελητέο – τουλάχιστον σε σύγκριση με το προ εισαγωγής τους. Εκείνο το οποίον εξασφαλίζει το κόστος προμηθείας και ποιότητος του προϊόντος είναι ο ΥΓΙΗΣ ανταγωνισμός.
    9. Απολύτως.
    10. Απολύτως.
    11. Θα διαφωνήσω, έχοντας την άποψη ότι τα δικαιώματα είναι απόρροια των υποχρεώσεων. Δεν δέχομαι ότι υφίσταται δικαίωμα επί οιουδήποτε θέματος για οιονδήποτε, εάν αυτός δεν τηρεί τις υποχρεώσεις του επ’ αυτού. Παρεμπιπτόντως θα αναφερθώ στο «εξαπανέκαθεν» δούλεμα ΟΛΩΝ των πολιτικών συστημάτων καθ’ όσον αφορά στο «ιερό δικαίωμα» της ψήφου. Διότι, κατ’ εμέ, η ψήφος δεν συνιστά δικαίωμα αλλά «ιερά υποχρέωσιν» του πολίτη. Όθεν το κυρίαρχο ερώτημα: Υπάρχουν πολίτες σήμερα σε αυτόν τον τόπο;
    12. Συμφωνώ.
    13. Απολύτως. Και με ταχείς ρυθμούς και όχι… χελωνιστί.
    14. Απολύτως συμφωνώ.
    Προσωπικώς έχω εμπειρία ανθρώπων οι οποίοι δεν γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή να δηλώνουν μετά πάσης εμφάσεως σοσιαλιστές, κομμουνιστές και ό,τι βάλη ο νους. Αριστεροί, λέει, διότι οι άλλοι είναι… δεξιοί! Και τι να είναι; Με κάποιο από τα δύο χέρια ή πόδια δεν θα πετάξης την πέτρα ή θα κλωτσήσης την μπάλλα; Ήμαρτον!
    Τώρα βέβαια προσωπικώς συμμοριτοπόλεμο τον αποκαλώ, αλλά δεν παύει να συνιστά εμφύλιο σπαραγμό. Και τα αναφερόμενα είναι τα ήκιστα. Η μη ελληνικότητα της Μακεδονίας αλλά και της Θράκης, η Κολαρόφειος πρότασις (6ο Συνέδριο ΒΚΟ –Βαλκανική Κομμουνιστική Οργάνωσις– κατά την ταυτόχρονη συνέλευση του 4ου Συνεδρίου της Γ΄ Διεθνούς, Μόσχα, Δεκέμβριος 1923) και η υπερψήφισή της από τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ Σαργολόγο (χωρίς την έγκριση της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ ελέχθη, κατόπιν εορτής βεβαίως). Ιδού:
    «Τόσο η Μακεδονία (Ελληνική, Βουλγαρική, Σερβική και Αλβανική), όσο και η Θράκη (Τουρκική, Ελληνική και Βουλγαρική) κατοικούνται από πληθυσμούς οι οποίοι, ως προς την εθνότητα, δεν είναι ούτε Έλληνες, ούτε Σέρβοι, ούτε Βούλγαροι, ούτε Τούρκοι, ούτε Αλβανοί, αλλά Μακεδόνες, με συνείδηση μακεδονική (μακεδονική φυλή) και Θράκες με συνείδηση θρακική (θρακική φυλή). Κατά συνέπεια οι λαοί αυτοί, καθώς έχουν ιδιαίτερη εθνική συνείδηση, έχουν απαράγραπτο δικαίωμα εθνικής ανεξαρτησίας και αυτονομίας».
    Για ποια Ελληνική Μακεδονία, σύμφωνα με το ΚΚΕ, λοιπόν; Μετά την επάνοδο του Σαργαλόγου στην Ελλάδα, η κεντρική επιτροπή του ΚΚΕ αποφάσισε και ζήτησε από την κεντρική επιτροπή της Γ΄ Κομουνιστικής Διεθνούς διευκρινήσεις (σιγά μη ζητούσε την ακύρωσή της, διευκρινήσεις ζήτησε) επί της αποφάσεως περί «Αυτονόμησης της Μακεδονίας». Το ίδιο έκανε και το ΚΚΓ.
    Έπειτα από αυτά η κεντρική επιτροπή της Γ΄ Διεθνούς απεφάσισε και διέταξε να επανεξεταστή το θέμα της αυτονομήσεως στο 7ο συνέδριο της ΒΚΟ. Οι άνθρωποι δεν ήθελαν να χρεωθούν ένα πιθανό λάθος, γι’ αυτό και ζήτησαν διευκρινήσεις. Και όχι ότι φοβήθηκαν οι επί κεφαλής του ΚΚΕ τις τυχόν αντιδράσεις του λαού. Για ποιον λόγο εξ άλλου θα αντιδρούσε ο λαός; Επειδή αποκαθίστατο η ιστορική, κατά το ΚΚΕ, πραγματικότητα; Θου, Κύριε…
    Έτσι συνήλθε το 7ο συνέδριο της ΒΚΟ στην Μόσχα το φθινόπωρο του 1924 ταυτοχρόνως με το 5ο συνέδριο της Γ΄ Κομουνιστικής Διεθνούς, όπου αντιπρόσωποι του ΚΚΕ ήσαν οι Παντελής Πουλιόπουλος και Σεραφείμ Μάξιμος. Στα συνέδρια αυτά οι Ρώσοι αντιπρόσωποι επεμβαίνουν και αλλάζουν την γραμμή που είχαν χαράξει κατά τα προηγούμενα συνέδρια και, αντί της «Αυτονόμησης της Μακεδονίας» (πράγμα που γεννούσε υποψίες στα υπόλοιπα κομουνιστικά κόμματα ότι υπέκρυπτε την εν συνεχεία ενσωμάτωση της Μακεδονίας στην Βουλγαρία), θέτουν το ζήτημα της αμέσου δημιουργίας Ανεξαρτήτου Μακεδονικού Κράτους μέσα στο υφιστάμενο καθεστώς στην Βαλκανική.
    Την παραπάνω άποψη ψήφισαν και οι ανωτέρω εντελώς Έλληνες αντιπρόσωποι (ο μόνος που την κατεψήφισε ήταν ο Γιουγκοσλάβος αντιπρόσωπος).
    Ο καθένας μαθαίνει την ιστορία όπως τον βολεύει. Αυτά πίστευα κι εγώ μέχρι τα δεκαπέντε μου, ίσως και δεκάξι, αλλά μετά άρχισα να διαβάζω και… απαγορευμένους ιστορικούς. Σύγκρισις στοιχείων και κατάληξις σε συμπεράσματα. Ίδια και όχι εμφυτευμένα.
    Καλά, βρε Ηλιότυπον, εδώ ζούμε ακόμη με το κλέος των αρχαίων ημών προγόνων και τον (πράγματι) μέγιστο των πολιτισμών που εδημιούργησαν, δεν θα φροντίζαμε να ζουν ακόμη και μέχρι σήμερα κάποιοι με το κλέος του εμφυλίου!
    Ναι, ήμαστε ευφυής λαός. Πλέον ίσως είμαστε ευ-φυόμενοι.

    • heliotypon Says:

      Μόλις έγραφα ένα μακροσκελές σχόλιο και όταν προσπάθησα να το αναρτήσω πήρα ένα “Sorry, this comment could not be posted”! Πήγα πίσω να το σώσω με copy, αλλά είχε χαθεί! Αυτά παθαίνω για να μην τα σώζω.. Το έχω πάθει πολλές φορές, αλλά δεν μου έγινε μάθημα…

  3. maria i. Says:

    Εϊχα πρόσφατα μια κουβέντα με έναν φιλόξενο και φιλότιμο ξενοδόχο σε νησί. Από τα προηγούμενα χρόνια είχε καταφέρει με μεγάλη προσπάθεια να ανακαινίσει κομμάτι κόμμάτι το ακίνητό του.Ρωτώντας με πώς μου φάνηκε του απάντησα ότι “πρόοδος είναι η συντήρηση” -αναφερόμενη στα ντουβάρια- και του συνέστησα όχι μόνο να ανακαινίζει αλλά και να συντηρεί ό,τι βελτιώνει κατά καιρούς. Μετά από την πρώτη έκπληξη, συμφωνήσαμε -ελπίζω- ότι όσο κι αν χτίζεις “πετραδάκι-πετραδάκι” ένα καινούργιο οικοδόμημα, καλό είναι πάντα να κοιτάς και όλα όσα χρειάζονται “συντήρηση”.
    Αυτά τα προσωπικά για τη διάκριση “πρόοδου και συντήρησης”… Προοδευτικός για μένα είναι αυτός που σέβεται, βελτιώνει και ξαναβλέπει το παρελθόν και τα έργα του με σκοπό να χτίσει ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ, πάνω σε ό,τι αντέχει από τα παλιά και να γκρεμίζει μόνο τα σαθρά που δεν σηκώνουν πια τα βάρη της νέας εποχής.
    Αν είναι “προοδευτικός” αυτός που παίρνει ένα κουβά και τα βάφει όλα ένα χρώμα -έντονο συνήθως- χωρίς να “καθαρίσει” πρώτα, να σχεδιάσει και να συνδυάσει, είναι νομίζω αυτό το μετεμφυλιακό ή ΠΑΟ-Ολυμπιακός σύνδρομο που βολεύει αφόρητα να μην αναλαμβάνει κανείς, ποτέ ευθύνες για ό,τι καταρρέει.
    Αλλά υπάρχει και αυτή η συλλογική εμμονή ότι αριστερός=φιλάνθρωπος=ουμανιστής κλπ.που φτάνει στα όρια της συλλογικής ενοχής να μην επιτρέπει μια ομάδα πληθυσμού στις άλλες να έχουν γνώμη, συμφέροντα και δικαιώματα να υπερασπίσουν -μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού γιατί σάμπως υπάρχει κι άλλο;;;- μόνο και μόνο γιατί αυτοί, της πρώτης ομάδας δεν τους αναγνωρίζουν τίποτα, ούτε δικαιώματα ούτε κεκτημένα ούτε ελευθερία επιλογής και γνώμης.

    • heliotypon Says:

      Το θέμα είναι, κατ’ εξοχήν, αρμοδιότητας της ψυχολογίας του όχλου. Ο άνθρωπος είναι ζώο αγελαίο, όπως, άλλωστε και πολλά άλλα ζώα. Αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια όταν ανήκει σε κάποια ομάδα. Και στην πολιτική τέτοιες ομάδες αποκτούν διάφορα ονόματα που σπάνια αντιπροσωπεύουν αυτό που εκφράζει το όνομά τους. Πόσοι “δημοκρατικοί” ή “προοδευτικοί” οπαδοί βρίσκονται, άραγε ανάμεσα στους κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αριστερούς και άλλες παρόμοιες ομάδες, που αυτοαποκαλούνται έτσι; Ελάχιστοι, θα έλεγα. ‘Αλλωστε και οι πιο στυγνές δικτατορίες του κόσμου “δημοκρατίες” αυτοαποκαλούνται (βλ. π.χ. Βόρεια Κορέα, ισλαμικές κυβερνήσεις, κ.α.).

      Ευρισκόμενοι όλοι αυτοί μέσα σε μιά ομάδα (θα μπορούσαν οι συγκυρίες να τους είχαν τοποθετήσει ακόμη και στη Χ.Α.), όχι από πεποιθήσεις, αλλά τυχαία ή από συμφέρον, λειτουργούν με τρόπο υπεροπτικό και αυταρχικό, περιφρονώντας κάθε διαφωνούντα ή ανήκοντα σε άλλη ομάδα, σαν να ήταν εγκληματίας! Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και με τους οπαδούς της άλλης ομάδας. Το κακό είναι ότι αυτοί είναι “οπαδοί”, δηλαδή στερούνται κριτικής σκέψης, αλλά δέχονται ό,τιδήποτε οι “ηγέτες” της ομάδας τους αποφασίσουν και διατάξουν.

  4. sonora Says:

    Καθυστέρησα να απαντήσω στο σχόλιό σου -γιατί τρέχω για πολλά -και μας πρόλαβε η πραγματικότητα που επιβεβαιώνει την πιο αρνητική εκδοχή αυτής της εμπλοκής.Έτσι έρχομαι εδώ να επαναλάβω την απάντηση. Έχεις δίκιο σε όλα. Μόνο για την βοήθεια έχω κάποιες αμφιβολίες για το αν έρχεται ή πηγαίνει εκεί που υπάρχει ανάγκη. Αν δεν είχαν παρέμβει δυναμικά και αλληλέγγυα οι απλοί πολίτες η καταστροφή θα ήταν ολοκληρωτική. Οσο για τις ευθύνες και τις ικανότητες των κυβερνώντων αλλά και των γειτόνων, δεν υπάρχουν πλέον πολλές αμφιβολίες. Υπηρέτες συνειδητά ή όχι ενός σχεδίου που οδηγεί με ακρίβεια σε ένα νέο πόλεμο.
    Ίσως μοιάζει υπερβολικό αλλά έτσι το νοιώθω, εύχομαι σε όλους να έχουμε δύναμη να αντιμετωπίσουμε τα όσα έρχονται.

    • heliotypon Says:

      Ιδανικά θα έπρεπε η βοήθεια να πηγαίνει εκεί που πρέπει, αλλά εδώ δίνω μιά γενική θεωρητική θεώρηση. Δεν συμπίπτει η θεωρία με την πράξη, σχεδόν ποτέ. Ο πόλεμος άρχισε, αλλά δεν ξέρουμε κατά πόσο είναι μέρος ενός σχεδίου (πολύ το φοβάμαι).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: